__________________________________________________________________

__________________________________________________________________
***

Παρασκευή, 11 Δεκεμβρίου 2015

Θεοσοφία



Το Ιδρυτικό Κείμενο της Θεοσοφικής Εταιρείας, συντάχθηκε κι εγκρίθηκε στην Νέα Υόρκη 30 Οκτωβρίου του 1875, από τους Έλενα Πετρόβνα Μπλαβάτσκυ, Συντ/χη Χένρι Στηλ Όλκοττ, Γουίλιαμ Τζατζ, κι άλλα 13 πρόσωπα... και θεωρήθηκε επίσημος οργανισμός στις 17 Νοεμβρίου του 1875, μετά την εναρκτήρια ομιλία του Όλκοττ…
Εξαρχής η Εταιρεία οργανώθηκε σε τρεις Κύκλους, έναν Εξωτερικό, ένα Μεσωτερικό, κι έναν Εσωτερικό… που σχετίζονταν άμεσα με τους Σκοπούς της Εταιρείας.
Το Καταστατικό της Εταιρείας πήρε την τελική μορφή του το 1896 κι εκεί διατυπώθηκαν οι Τρεις Σκοποί της Εταιρείας με ξεκάθαρο τρόπο.
1. Σχηματισμός ενός πυρήνα Παγκόσμιας Αδελφότητας της ανθρωπότητας χωρίς διάκριση φυλής, θρησκείας, φύλου, κοινωνικής τάξης και χρώματος.
2. Ενθάρρυνση της συγκριτικής μελέτης των θρησκειών, της φιλοσοφίας και της επιστήμης.
3. Έρευνα των ανερμήνευτων νόμων της Φύσης και των κρυμμένων δυνάμεων του ανθρώπου.
Έτσι η Θεοσοφική Εταιρεία στην τελική μορφή της είχε ένα Εξωτερικό Τμήμα με Πρακτικό Στόχο την Αδελφότητα των Ανθρώπων, κι ένα Εξωτερικό Θεωρητικό με Εργασίες  πάνω στην Θρησκεία και τα θρησκεύματα, την Φιλοσοφία, και την Αυτογνωσία, που γίνονταν στις Θεοσοφικές Στοές… κι ένα Εσωτερικό Τμήμα όπου οι Θεόσοφοι Εργάζονταν μέσω των Πέντε Μυήσεων για την Πραγμάτωση της Ύστατης Πραγματικότητας…
Στις Θεοσοφικές Στοές υπήρχε εξαρχής Πλήρης Ελευθερία στην Έρευνα και στην Μελέτη των θρησκειών.
Η Συγκριτική Μελέτη των θρησκειών ήταν πάντα Αντικειμενική και δεν προχώρησε ποτέ σε βάρβαρο συγκρητισμό, σε αυθαίρετη σύνθεση διαφόρων παραδόσεων…
Η Ουσία όλων των θρησκειών αναζητήθηκε στον υπέρτατο στόχο τους, δηλαδή στην Προσέγγιση (Βίωση, Πραγμάτωση) της Υπέρτατης Πραγματικότητας κι όχι σε διανοητικές περιγραφές της Πραγματικότητας ή σε εξωτερικές εκφράσεις και δραστηριότητες.
Έτσι η Αλήθεια (η Βιωματική Αλήθεια) θεωρήθηκε σαν η Ουσία της Θρησκείας, σαν η Αληθινή Θρησκεία: «Δεν υπάρχει θρησκεία ανώτερη της Αλήθειας».
Με αυτό το «πνεύμα» μελετώνται οι θρησκείες… Βεδάντα, Βουδισμός, Ζαϊνισμός, Ταοϊσμός, Κομφουκιανισμός, Ζωροαστρισμός, Ελληνική Φιλοσοφία, Χριστιανισμός, Ισλαμισμός,  Koμφουκιανισμός,  Βαχάϊ, κλπ.
Βεβαίως, στους Κόλπους της Θεοσοφικής Εταιρείας, διατυπώνονται «προσωπικές απόψεις» για τις θρησκείες, αλλά αυτά δεν αποτελούν επίσημη θέση της Εταιρείας (γιατί δεν υπάρχει επίσημη θέση), αλλά μόνο «προσωπικές απόψεις».
Η «Επίσημη Αντίληψη για την Πραγματικότητα», της Θεοσοφικής Εταιρείας πηγάζει από το Έργο της Μπλαβάτσκυ, το οποίο θα έπρεπε «κάποιοι» να προσεγγίζουν με σεβασμό και προσοχή…. Στηρίζεται κυρίως στην Βεδαντική Αντίληψη, χρησιμοποιεί Όρους της Ελληνικής Φιλοσοφίας κι αναφέρεται και σε Βουδιστικές Αντιλήψεις, καθώς και στην Καμπαλιστική Κοσμοθεώρηση… Σε τελευταία ανάλυση, η Πραγματικότητα που επιχειρείται να «περιγραφεί» είναι η Μία Μοναδική Πραγματικότητα, κι όλες οι θρησκείες για Αυτή την Πραγματικότητα μιλούν και λίγο πολύ έχουν παρόμοιες προσεγγίσεις.
Υπάρχει ΜΙΑ ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΘΕΙΑ ΑΡΧΗ, ΡΙΖΑ ΤΩΝ ΟΛΩΝ, από την Οποία τα Πάντα Προέρχονται και στην Οποία Όλα θα Επιστρέψουν στο τέλος του μεγάλου κύκλου της ύπαρξης.
ΑΥΤΟ ΤΟ ΑΠΟΛΥΤΟ, Είναι Ταυτόχρονα και ΜΗΔΕΝ και ΕΙΝΑΙ, κι η ΕΜΜΕΣΗ ΑΙΤΙΑ της Δημιουργίας και της εξέλιξης.
Από ΑΥΤΟ ΤΟ ΑΠΡΟΣΙΤΟ ΑΠΟΛΥΤΟ Πηγάζει ο ΛΟΓΟΣ που Αποτελεί την Πηγή της Αντικειμενικής κι Υποκειμενικής Εξέλιξης.
Ο ΛΟΓΟΣ, σε Τρία Επίπεδα  Εκδήλωσης, Αποτελεί την Μετάβαση από το ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΙΚΟ στο ΥΠΟΚΕΙΜΕΝΙΚΟ. Γίνεται αναφορά σε ΤΡΕΙΣ ΛΟΓΟΥΣ (που αναγνωρίζονται κι έχουν ιδιαίτερες ιδιότητες) αλλά σε Αυτό το Πεδίο Εκδήλωσης Υπάρχει και Βιώνεται Ενότητα της Ύπαρξης, και δεν πραγματοποιείται διαχωρισμός ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΙΚΟΥ-ΥΠΟΚΕΙΜΕΝΙΚΟΥ.
Είναι Ακριβώς στο Κατώτερο Πεδίο Ύπαρξης, το ΜΑΝΑΣ, το Νοητικό, όπου η Δημιουργία Ακολουθεί πλέον δυο ξέχωρους αλλά συσχετιζόμενους δρόμους… τον Δρόμο της ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΙΚΗΣ ΦΥΣΗΣ, που λειτουργεί σαν Πλαίσιο, σαν Χώρος Ύπαρξης, όλων των υποκειμενικών όντων… και τον Δρόμο της ΥΠΟΚΕΙΜΕΝΙΚΗΣ ΦΥΣΗΣ, του ατομικού πυρήνα κάθε όντος  που εκδηλώνεται με κάποιο φορέα στο αντικειμενικό πεδίο.
Το ΜΑΝΑΣ επειδή ακριβώς αποτελεί μια Μετάβαση, μια Πύλη προς την Ενότητα (Άνω) και προς την Πολλαπλότητα (Κάτω) έχει μια διπλή όψη κι έτσι διακρίνεται Ανώτερο Μάνας (ο Αληθινός νοητικός πυρήνας του όντος), και Κατώτερο Μάνας, η πρόσκαιρη προσωπικότητα, το εγώ, που χτίζεται από εμπειρίες, μνήμες και σκέψη…
Το ΜΑΝΑΣ Δημιουργεί Αντικειμενικά, σε ένα κατώτερο επίπεδο εκδήλωσης, τον Χώρο του ΚΑΜΑ, της Ψυχικής ροπής και Δύναμης…
Το ΚΑΜΑ θα δημιουργήσει με την σειρά του, τον Χώρο της Παγκόσμιας Ενέργειας, ΠΡΑΝΑ…
Εκδηλώσεις της Παγκόσμιας Ενέργειας είναι ο Κόσμος των Μορφών, ΡΟΥΠΑ
Αυτό που περιγράψαμε είναι η Δημιουργία, η Εξέλιξη, στην Αντικειμενική Όψη της.
Όλες Αυτές οι Όψεις της Ύπαρξης Υπάρχουν στον ΙΔΙΟ ΧΩΡΟ, αλλά σε διαφορετική «συχνότητα εκδήλωσης». Οι Ανώτερες Όψεις Αποτελούν Εσωτερικές Δυνάμεις του Κατώτερου Φορέα.
Τα Όντα που Προέρχονται από την ΑΡΧΗ, κι Εκδηλώνονται Καταρχήν Μέσα στον ΛΟΓΟ, χωρίς να «διαχωρίζονται», αποκόπτονται στους Κατώτερους Κόσμους και βιώνουν μια ξεχωριστή ατομική ύπαρξη, πράγμα που είναι βέβαια μια ψευδαίσθηση… γιατί τίποτα δεν μπορεί να υπάρξει ανεξάρτητα από το ΥΠΟΣΤΗΡΙΓΜΑ.
Στην Κατάσταση του ΠΡΩΤΟΥ ΛΟΓΟΥ τα όντα βιώνουν την Ύπαρξη σαν ΑΤΜΑ. Στην πραγματικότητα ΠΡΩΤΟΣ ΛΟΓΟΣ και ΑΤΜΑ είναι η ίδια Απόλυτη Αδιαφοροποίητη Κατάσταση, όπου δεν υπάρχει ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΙΚΟ-ΥΠΟΚΕΙΜΕΝΙΚΟ.
Στην Κατάσταση του ΔΕΥΤΕΡΟΥ ΛΟΓΟΥ τα όντα βιώνουν την Ύπαρξη σαν ΑΤΜΑ-ΜΠΟΥΝΤΙ. ΔΕΥΤΕΡΟΣ ΛΟΓΟΣ και ΑΤΜΑ-ΜΠΟΥΝΤΙ «Ταυτίζονται»… Υπάρχει μια «Διαφοροποίηση» από την Ανώτερη Κατάσταση, αλλά πρέπει κάποιος να το Βιώσει για να το νοιώσει…
Στην Κατάσταση του ΤΡΙΤΟΥ ΛΟΓΟΥ τα όντα βιώνουν την Ύπαρξη σαν ΑΤΜΑ-ΜΠΟΥΝΤΙ-ΜΑΝΑΣ. Σε Αυτή την Κατάσταση ΔΕΥΤΕΡΟΣ ΛΟΓΟΣ και ΑΤΜΑ-ΜΠΟΥΝΤΙ-ΜΑΝΑΣ Υπάρχουν Μέσα στην Ενότητα της Ύπαρξης. Υπάρχουν ταυτόχρονα, αλλά δεν «διαχωρίζονται»…
Όταν τα όντα Περνούν την Πύλη του ΜΑΝΑΣ, προς την Πολλαπλότητα, τότε η «Ανώτερη Οντότητα» εκδηλώνεται σε ένα προσωρινό σχηματισμό του «Κατώτερου Μάνας»…
Στην Συνέχεια, στην Πορεία προς τα Κάτω, η «Νέα Σύνθεση της Ανώτερης Οντότητας» εκδηλώνεται μέσα στο «Κάμα Ρούπα».
Τέλος η «Νέα Σύνθεση της Ανώτερης Οντότητας», απομονώνοντας ένα μέρος της Παγκόσμιας Ενέργειας, Πράνα, εκδηλώνεται μέσα στο «Ρούπα».
Στην πραγματικότητα όλες αυτές οι «Δυνάμεις», «Σώματα» εκδηλώνονται στον ίδιο χώρο με το σώμα και μέσα στο σώμα… Το πώς συμβαίνει ακριβώς μόνο ένας «δάσκαλος» μπορεί και πρέπει να το εξηγήσει…
Βεβαίως οι Πνευματικές Δυνάμεις, υπερβαίνουν το χώρο και το σώμα, κι απλά «παρίστανται» κι υποστηρίζουν («αγκαλιάζοντάς» το) το σώμα… Το «σημείο επαφής» με το σώμα είναι το «ανώτερο κέντρο», ο «ανώτερος εγκέφαλος. Το «Κατώτερο Μάνας» εκδηλώνεται στον πρόσθιο διανοητικό εγκέφαλο. Το «Κάμα Ρούπα» εκδηλώνεται σαν ο «συναισθηματικός κόσμος» μας, στην θέση της καρδιάς… Το ίδιο το «Ρούπα» εκδηλώνεται στην βάση του σώματος και στις βιολογικές δραστηριότητες.
Ο Άνθρωπος, έτσι όπως περιγράφεται από την Θεοσοφική Αντίληψη, Εμπεριέχει Μέσα στην ΦΥΣΗ του, την ΘΕΪΚΗ ΟΥΣΙΑ, σαν κάτι ΕΓΓΕΝΕΣ, καθώς και τον Προορισμό του… να Αποκτήσει ΑΥΤΟΓΝΩΣΙΑ, και να ΕΠΙΣΤΡΕΨΕΙ στην ΠΗΓΗ του, στο ΑΠΟΛΥΤΟ.
Αν στο Εξωτερικό Θεωρητικό Τμήμα γίνεται η Προετοιμασία του Ανθρώπου, για να Γνωρίσει «Τι Είναι», το ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟ ΕΡΓΟ γίνεται στο ΕΣΩΤΕΡΙΚΟ ΤΜΗΜΑ, με τις ΠΕΝΤΕ ΜΥΗΣΕΙΣ…
ΠΕΝΤΕ ΜΥΗΣΕΙΣ! Γιατί Πέντε; Κι όχι Μία; ή Τρεις; ή  Επτά;… Επειδή οι ΜΥΗΣΕΙΣ Σχετίζονται με τις ΕΣΩΤΕΡΙΚΕΣ ΔΥΝΑΜΕΙΣ του Ανθρώπου, με τα ΕΣΩΤΕΡΙΚΑ ΣΩΜΑΤΑ του Ανθρώπου…
Βεβαίως είναι φανερό (κι αυτό γίνεται σε όλες τις Παραδόσεις), ότι για να Προχωρήσει κάποιος στο Πνευματικό Μονοπάτι, πρέπει να απαρνηθεί τον εξωτερικό κόσμο και τις εξωτερικές επιδιώξεις… για να μπορέσει να «Οικοδομήσει», τον Εσωτερικό Εαυτό του, να Φτάσει στην ΑΥΤΟΓΝΩΣΙΑ, και στην ΒΙΩΣΗ ΤΟΥ ΑΠΟΛΥΤΟΥ.
Οι Παλιοί Θεόσοφοι Συσχέτιζαν την Α’ ΜΥΗΣΗ με τον έλεγχο, την διαχείριση και την υπέρβαση του «Κάμα Ρούπα».
Η Β’ ΜΥΗΣΗ είχε σαν Έργο τον έλεγχο-υπέρβαση του «Κατώτερου Μάνας», της σκέψης… Μπορούν να χρησιμοποιηθούν διάφορες πρακτικές δράσεις, αλλά ο στόχος είναι να «βρεθούμε» πέραν της σκέψης, ουσιαστικά, και φυσικά, κι όχι μέσα από πειθαρχία ή εξαναγκασμό.
Η Γ’ ΜΥΗΣΗ Αποτελεί την Ενεργοποίηση του ΑΝΩΤΕΡΟΥ ΜΑΝΑΣ, μια Κατάσταση Ενότητας της Ύπαρξης, όπου Όλα Υπάρχουν Ενωμένα… Η Κατάσταση Αυτή όταν απομονωνόμαστε από τον εξωτερικό κόσμο, σε δράση Διαλογισμού, ταυτίζεται ουσιαστικά με τον ΤΡΙΤΟ ΛΟΓΟ (το ΑΤΜΑ-ΜΠΟΥΝΤΙ-ΜΑΝΑΣ)…
Η Δ’ ΜΥΗΣΗ είναι, η Εμπειρία, σε δράση Διαλογισμού, του ΔΕΥΤΕΡΟΥ ΛΟΓΟΥ (το ΑΤΜΑ-ΜΠΟΥΝΤΙ).
Η Ε’ ΜΥΗΣΗ είναι η Υπέρτατη Εμπειρία, μέσα στη Δημιουργία, του ΠΡΩΤΟΥ ΛΟΓΟΥ (το ΑΤΜΑ), μια Κατάσταση που Καθρεφτίζει το ΑΠΟΛΥΤΟ.
Πέρα από Εμπειρίες και ΜΥΗΣΕΙΣ ΥΦΙΣΤΑΤΑΙ Η ΑΣΣΥΛΗΠΤΗ ΑΡΧΗ, το ΑΠΟΛΥΤΟ, που δεν μπορεί να είναι Εμπειρία γιατί ΑΥΤΟ ΤΟ ΙΔΙΟ ΕΙΝΑΙ Η ΑΠΟΛΥΤΗ ΓΝΩΣΗ, ΑΙΩΝΙΑ,  ΠΑΝΤΑΧΟΥ ΠΑΡΟΥΣΑ, ΑΝΑΛΛΟΙΩΤΗ…
Ίσως κάποιοι Θεόσοφοι ακολουθούν μια άλλη θεώρηση και περιγραφή… αλλά η ουσία παραμένει η ίδια…
Όλες Αυτές οι Καταστάσεις Βιώνονται μέσα στον Διαλογισμό… Το ΥΠΕΡΤΑΤΟ ΣΑΜΑΝΤΙ είναι η ΒΙΩΣΗ ΤΟΥ ΑΠΟΛΥΤΟΥ…
Ο «Αποχωρισμός από το Ρούπα», κι η Βίωση των Εσωτερικών Πεδίων, αποτελεί αντικείμενο ενός ΑΛΛΟΥ ΕΡΓΟΥ μέσα στην ΘΕΟΣΟΦΙΚΗ ΕΞΕΛΙΞΗ του Ανθρώπου… κι εδώ δεν είναι ο χώρος, να αναφερθούμε σε αυτά…


Παρασκευή, 4 Δεκεμβρίου 2015

Καμπάλα




Ο Αληθινός Πνευματικός Αναζητητής που βαδίζει ένα Πραγματικό Πνευματικό Μονοπάτι και δεν ακολουθεί απλά μια εξωτερική θρησκεία (που έτσι κι αλλιώς δεν μπορεί να τον οδηγήσει μακριά), νοιώθει, για να πραγματοποιήσει το Έργο του, την ανάγκη για Αληθινή Γνώση, για Πλήρη «Πληροφόρηση», και για Ορθή Πρακτική Διαχείριση των Δυνάμεών του που αναγνωρίζει κατά την Είσοδό του στο Ρεύμα της Πνευματικής Ζωής, στην Οδό.
Η Καμπάλα είναι ένα εξαιρετικά δύσκολο μονοπάτι, όπως όλα τα αληθινά πνευματικά μονοπάτια άλλωστε, για πολλούς λόγους. Στην πραγματικότητα πέρα από κάποιες βασικές γνώσεις, που μπορεί να βρει κάποιος και σε βιβλία, και στο δίκτυο (σήμερα), η ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ ΚΑΜΠΑΛΑ παραμένει άγνωστη, επειδή η Παράδοση ήταν πάντα προφορική, πάντα μέσα σε κλειστούς κύκλους μυημένων, και κυρίως γιατί το Καμπαλιστικό Έργο ήταν πάντα καθαρά πρακτικό, που έπρεπε να κατανοήσεις, να διαχειριστείς και να πραγματοποιήσεις. Αν και δεσμευόμαστε με όρκο σιωπής θα πούμε κάποια πράγματα, για να αποδείξουμε ακριβώς αυτό που λέμε, χωρίς βέβαια να προσβάλουμε τα Μυστικά της Παράδοσης.
Η Πραγματική Διδασκαλία και Πρακτική παραμένει καλά φυλαγμένη. Μάλιστα, επίτηδες, δίνονται σε βιβλία και στο δίκτυο κάποιες «λανθασμένες πληροφορίες» και παραπλανητικές περιγραφές και διαγράμματα…. Έτσι αυτοί που γνωρίζουν κι αναγνωρίζονται μεταξύ τους να βλέπουν ότι κάποιος δεν κατέχει την Αληθινή Γνώση αλλά  την πλαστή γνώση. Θα πρέπει κάποιος ή να μπει (αν βρει) σε κάποια Καμπαλιστική Ομάδα ή να βρει μόνος του (πράγμα πολύ δύσκολο) την Αλήθεια. Αυτός όμως που πραγματικά Αναζητά την Αλήθεια, θα την Βρει… θα του Αποκαλυφτεί.
.
Υπάρχουν κάποιες Βασικές Αρχές στην Καμπαλιστική Διδασκαλία που κάποιος πρέπει να έχει υπόψη του.
1. Ο Θεός Ανήκει σε άλλη Οντολογική Περιοχή, από αυτήν της Δημιουργίας.
2. Ανάμεσα στον Θεό, στην Δημιουργία, στο Ον (και στον άνθρωπο) υπάρχει Αναλογία και Πλήρης Αντιστοιχία.
3. Στο Δένδρο της Ζωής υπάρχει όλη η Θεωρητική και Πρακτική Γνώση.
4. Όλα Υπάρχουν Εξ’ αρχής Μέσα στον Θεό, σαν Δυνατότητες, και Εκδηλώνονται μόνο όταν η Συνείδηση Κατέρχεται στους Κόσμους.
5. Η Δημιουργία Ακολουθεί Κυκλική Πορεία.
6. Η Γνώση Οδηγεί στην Κυριαρχία των Κόσμων, αλλά Υπέρτατος Σκοπός είναι ο Θεός.
7. Η Επιστροφή στον Θεό σημαίνει ακριβώς την Υπέρβαση του ατομικού και Κοσμικού Πνεύματος κι Ένωση (Συγχώνευση) με το Απεριόριστο.
Σύμφωνα με την Παράδοση το ΥΠΕΡΤΑΤΟ (που Ανήκει σε άλλη Οντολογική Περιοχή από αυτήν που λειτουργούμε εμείς σαν όντα, στην παρούσα φάση) δεν έχει Ιδιότητες, τίποτα να «συλλάβεις», να χαρακτηρίσεις, να κατανοήσεις, είναι ένα απόλυτο κενό, είναι το ΜΗΔΕΝ, Τίποτα (το «ΕΙΝ»)… Ταυτόχρονα, Αυτό το Χωρίς Ιδιότητες, Είναι ΠΑΡΟΥΣΙΑ, Πέρα από τον Χρόνο και την Μεταβολή, κι έτσι Αποτελεί την ΑΠΟΛΥΤΗ ΕΚΔΗΛΩΣΗ ΤΟΥ «ΕΙΝΑΙ» (το «ΕΙΝ ΣΟΦ»)… Σαν ΠΑΡΟΥΣΙΑ, Εκδηλώνεται σαν Συνείδηση, Κατανόηση, Γνώση, Θέληση, σαν ΦΩΣ που Ουσιαστικοποιεί Ό,τι Συλλαμβάνει (το «ΕΙΝ ΣΟΦ ΑΟΥΡ»).
Είναι από το ΑΠΕΙΡΟ ΦΩΣ που Γεννιέται η Δημιουργική Κίνηση (σε «άλλο» Οντολογικό Πεδίο), που θα Φέρει σε Ύπαρξη τα Πάντα. Είναι η ΑΡΧΗ (το ΚΕΤΕΡ) που Δραστηριοποιείται Φανερώνοντας Όλες τις Δυνατότητες της Ύπαρξης που συγκεκριμενοποιούνται σε Δέκα Θεϊκές Δυνάμεις (Σεφιρότ, Σφαίρες, Χώροι Εκδήλωσης, Ύπαρξης, Ζωής).
Στο Ανώτερο Απόλυτο Πεδίο, του Αληθινού Θεϊκού Κόσμου (ΑΤΣΙΛΟΥΤ) οι Δυνάμεις (Σεφιρότ) Εκδηλώνονται, Υπάρχουν, Πλήρεις κι Ενεργές.
Οι Δέκα Δυνάμεις είναι:
ΚΕΤΕΡ, Χοχμά και Μπινά
(ΝΤΑΑΤ, η Άβυσσος, το Διαχωριστικό Όριο ανάμεσα στον Θεϊκό Κόσμο και τους Κατώτερους Κόσμους)
ΤΙΦΕΡΕΤ, Χέσεντ και Γκεβουρά
ΓΙΕΣΟΝΤ, Νέτσαχ και Οντ
ΜΑΛΚΟΥΤ
Είναι ακριβώς οι Τέσσερις Κύριες Σεφιρότ, ΚΕΤΕΡ, ΤΙΦΕΡΕΤ, ΓΙΕΣΟΝΤ, ΜΑΛΚΟΥΤ, που Δραστηριοποιούνται δημιουργώντας τα Τέσσερα Πεδία, Κόσμους.
Το ΚΕΤΕΡ Δημιουργεί τον Κόσμο του Απόλυτου Πνεύματος, ΑΤΣΙΛΟΥΤ.
Μεσολαβεί η ΝΤΑΑΤ, η Άβυσσος.
Το ΤΙΦΕΡΕΤ Δημιουργεί τον Νοητικό Κόσμο της Δημιουργίας, ΜΠΕΡΙΑ.
Το  ΓΙΕΣΟΝΤ Δημιουργεί τον Κόσμο της Ζωής, ΓΙΕΤΣΙΡΑ.
Το ΜΑΛΚΟΥΤ Δημιουργεί τον Κόσμο του Εξωτερικού Φαινομενισμού, ΑΣΙΓΙΑ.
Το Δένδρο των Σεφιρότ,  (Ότζ Χαίμ), το Δένδρο της Ζωής, Εκδηλώνεται έτσι και στους Τέσσερις Κατώτερους Κόσμους. Αλλά πως σχετίζονται οι Δυνάμεις στα Διάφορα Πεδία είναι Μυστικό που αποκαλύπτεται μόνο στους μυημένους. Στα βιβλία υπάρχουν (επίτηδες) λανθασμένες περιγραφές κι αναπαραστάσεις.
Στην πραγματικότητα, σε κάθε Πεδίο, ή Κόσμο, Πραγματικά Δραστήρια είναι μόνο η Σεφιρότ που σχετίζεται μαζί του και τον Δημιουργεί, που αποτελεί την Ουσία του. Οι Ανώτερες Σεφιρότ είναι «ΕΣΩΤΕΡΙΚΕΣ» και οι Κατώτερες δεν έχουν Δραστηριοποιηθεί, είναι «ΕΞΩΤΕΡΙΚΕΣ».
Στον Κόσμο της ΑΣΙΓΙΑ (που ζούμε) Πραγματικά Δραστήρια είναι μόνο το ΜΑΛΚΟΥΤ. Όλες οι Ανώτερες Σεφιρότ είναι ΕΣΩΤΕΡΙΚΕΣ. Το τι σημαίνει αυτό το γνωρίζουν μόνο οι μυημένοι.
Στους Τέσσερις Κόσμους, οι Υπάρξεις, τα Όντα, εκδηλώνονται με Φορείς (Σώματα).
Στον Κόσμο του ΑΤΣΙΛΟΥΤ το ΚΟΣΜΙΚΟ ΠΝΕΥΜΑ (ΡΟΥΑΧ), (Κατ’ εικόνα της Μοναδικότητας του Πνεύματος), Μεταβαίνει στην Κατάσταση του Ατομικού Πνεύματος (Ρούαχ)… Αλλά η πραγματική πολλαπλότητα των όντων πραγματοποιείται στον Κόσμο του ΜΠΕΡΙΑ, της ΝΟΗΣΗΣ, όπου τα όντα έχουν σαν φορέα το Νέσαμαχ, τον νοητικό πυρήνα… Στον Κόσμο της Εσώτερης Ζωής, του ΓΙΕΤΣΙΡΑ, τα όντα χρησιμοποιούν σαν φορέα το Φωτεινό Νέφες, το «αστρικό» σώμα… Στον κόσμο των Φαινομένων, του ΑΣΙΓΙΑ, τα όντα ενδύονται ένα υλικό σώμα («είναι ο «δερμάτινος χιτώνας» του Αγιογραφικού Συμβολισμού), το Γκωφ.
Η ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ ΟΥΣΙΑ, το Ρούαχ, το Νέσαμαχ, το Νέφες, είναι τα αόρατα σώματα, οι αόρατες εσωτερικές δυνάμεις που ενσωματώνονται όλες στο υλικό σώμα, Γκωφ.
Το Ταλμούδ κι η Παλαιά Διαθήκη δέχονται την κατάταξη που αναφέραμε. Το «Σεφέρ Χα Ζοχάρ», η «Βίβλος της Λαμπρότητας», ένα από τα σημαντικότερα Καμπαλιστικά Κείμενα, του 13ου αιώνα, θεωρεί το Νέσαμαχ σαν Πνεύμα και το Ρούαχ σαν Νόηση, αλλά λίγη σημασία έχουν οι όροι, από την στιγμή που διευκρινίζουμε το περιεχόμενο των λέξεων.
Το Ουσιαστικό στην Καμπαλιστική Σύλληψη της Πραγματικότητας είναι ότι ανάμεσα στον Θεό, στην Δημιουργία (του Θεϊκού Κόσμου ΑΤΣΙΛΟΥΤ) και στο Ον (και στον Άνθρωπο, τις Δυνάμεις του Ανθρώπου) υπάρχει Πλήρης Αντιστοιχία.
Ακριβώς η Αληθινή Γνώση, η Πλήρης «Πληροφόρηση» κι η Ορθή Πρακτική Χρήση αυτών που αναγνωρίζουμε, μπορεί να μας Οδηγήσει Πίσω, στον Υπέρτατο Σκοπό, στο Θεό. Έχουμε Προέλθει από τον Θεό, Είμαστε Κατ’ Εικόνα και Ομοίωση του Θεού, και στον Θεό Πρέπει να Επιστρέψουμε. Το «Καμπαλιστικό Έργο» έχει αυτόν ακριβώς τον Σκοπό.
Όταν Εισερχόμαστε στην ΟΔΟ αντιλαμβανόμαστε ότι, όταν στρεφόμαστε μέσα μας, προς τις Εσωτερικές Δυνάμεις μας, κι ανυψωνόμαστε στις διάφορες Ανώτερες Αρχές μας (και λειτουργούμε σε Ανώτερα Επίπεδα), ταυτόχρονα ανυψωνόμαστε στα αντίστοιχα Κοσμικά Πεδία (πάντα μέσα στον «διαλογισμό»… Καβανά, εσωτερική προσοχή, κλπ.) μέχρι να έχουμε ΕΜΠΕΙΡΙΑ ΤΟΥ ΘΕΟΥ, (ντεβεκούτ).
1. Στο Εξωτερικό Επίπεδο (αντίστοιχο Πεδίο του ΜΑΛΚΟΥΤ) δραστηριοποιούμαστε στο σώμα, Γκωφ, κι έχουμε να κάνουμε μόνο με εξωτερικές δραστηριότητες. Ο Ορθός Προσανατολισμός, η «απόρριψη» του φαινομενικού κόσμου, των απατηλών φαινομένων, είναι η Είσοδος στο ΡΕΥΜΑ ΤΗΣ ΖΩΗΣ.
2. Στο Εσωτερικό Επίπεδο (αντίστοιχο Πεδίο του ΓΙΕΣΟΝΤ) δραστηριοποιούμαστε στο Νέφες, κι εδώ υπάρχουν δύο επίπεδα εργασιών που πρέπει να γίνουν, ένα εξωτερικό που αφορά τις προσκολλήσεις μας στα εξωτερικά πράγματα, κι ένα εσωτερικό που αφορά τις βαθύτερες επιθυμίες και πάθη, που χαράζουν την μνήμη και μας κρατούν δέσμιους στους εξωτερικούς κόσμους.
3. Στο Ανώτερο Νοητικό Επίπεδο του Νέσαμαχ (αντίστοιχο Πεδίο του ΤΙΦΕΡΕΤ) υπάρχουν τρία επίπεδα εργασιών που αναφέρονται στην Δραστηριότητα της Νόησης στον εξωτερικό κόσμο, στην Μνήμη, των συσσωρευμένων γνώσεων, εμπειριών, πεποιθήσεων, κλπ., και στην Καθαρά Διανοητική Δραστηριότητα… Όλα αυτά πρέπει να «ελεγχθούν», να «απαλειφθούν», για να ανυψωθούμε πάνω από κάθε νοητική διαδικασία, στον Αληθινό Κόσμο του Πνεύματος.
4. Στο Εσώτατο Πεδίο του Ρούαχ (αντίστοιχο Πεδίο του ΚΕΤΕΡ) υπάρχουν Τέσσερις Εργασίες που πρέπει να γίνουν, Τέσσερα Επίπεδα Εμπειρίας που πρέπει να Βιώσουμε και να «ξεπεράσουμε».
Στο Πρώτο Επίπεδο έχουμε ακόμα αντίληψη του εξωτερικού κόσμου, αλλά μέσα από την Απελευθερωμένη Διευρυμένη Αντίληψη της Ενότητας της Ύπαρξης (όπου έχει ξεπερασθεί το εγώ κι ο διαχωρισμός εγώ-κόσμος), αλλά οι Τρεις Ανώτερες Καταστάσεις είναι Τελείως Εσωτερικές, και Σχετίζονται με την «Μετάβαση» από το Ατομικό στο Παγκόσμιο Πνεύμα που «Καθρεφτίζει» τον Θεό (αλλά χωρίς να «Είναι» Θεός).
5. Ο Αληθινός Θεός Βρίσκεται πέρα όλων Αυτών, είναι το Χωρίς Όρια, Περιορισμούς… είναι η Αβυθομέτρητη Παρουσία, η Πνευματική Άβυσσος όπου όλα Διαλύονται στο ΠΑΝ και στο ΤΙΠΟΤΑ.
Αν παρατηρήσει κάποιος προσεκτικά στην παραπάνω περιγραφή θα διαπιστώσει ότι όσο πιο Βαθιά Εισχωρούμε στην Φύση μας, όσο πιο ψηλά ανυψωνόμαστε στις Εσωτερικές Αρχές μας, και στα Αντίστοιχα Κοσμικά Πεδία, τόσο αυξάνονται τα επίπεδα δραστηριότητάς μας και Πνευματικής Δράσης μας, γιατί σχετίζονται ακριβώς με τις Εσωτερικές Λειτουργίες μας και με τους Εσωτερικούς Κόσμους, των οποίων αποκτάμε επίγνωση, έλεγχο και κυριαρχία. Στο Ανώτερο Επίπεδο (κι Αντίστοιχο Πεδίο) έχουμε Πλήρη Επίγνωση των κατωτέρων Επιπέδων (κόσμων).
Το «ΠΩΣ» όμως  «λειτουργούν» όλα αυτά στο Κοσμικό Δέντρο της Ζωής και Μέσα μας, «πως» σχετίζονται, «πως» αναγνωρίζονται, και πως «διαχειριζόμαστε» τις «Δυνάμεις», είναι όπως είπαμε καθαρά πρακτικό ζήτημα.
Στην Καμπάλα χρειάζεσαι οπωσδήποτε έναν «οδηγό», δεν μπορείς να προχωρήσεις ούτε μέσα από θεωρητικές περιγραφές, ούτε μέσα από βιβλία, ούτε μόνος σου, γιατί κινδυνεύεις να εκλάβεις για αλήθεια κάτι που είναι ελλιπές ή παραποιημένο, να εκλάβεις σαν πλήρη γνώση την ημιμάθεια και σαν πραγματική πρόοδο την ενασχόληση με άσχετες εξωτερικές ή κατώτερες δραστηριότητες. Χρειάζεται Προσοχή.

Τετάρτη, 2 Δεκεμβρίου 2015

Ταοϊσμός




Τσ'ανγκ Τάο

Το ΤΑΟ είναι η Μόνη Πραγματικότητα:
«Το Τάο γιά το οποίο μπορούμε να μιλήσουμε (να το ονομάσουμε Τάο) δεν είναι το ΑΙΩΝΙΑ ΑΜΕΤΑΒΛΗΤΟ ΤΑΟ (ΤΣ’ΑΝΓΚ ΤΑΟ)», (Τάο Τε Κινγκ, κεφάλαιο 1).

Τάο

Το Τάο γιά το οποίο μπορούμε να μιλήσουμε περιγράφεται στο κεφάλαιο 25.
«Υπήρχε ένα απροσδιόριστο πλήρες,
Υπήρχε, πριν ο Ουρανός και η γη εμφανισθούν.
Σιωπηλό, χωρίς καμία προσδιοριζόμενη ουσία,
Χωρίς να στηρίζεται σε τίποτα, Αναλοίωτο,
Διεισδύει (και γίνεται αισθητό) παντου, διαποτίζει τα πάντα, παραμένοντας Ανεξάντλητο.
Είναι η πηγή όλων των πραγμάτων.
Δεν γνωρίζω το αληθινό ονομά του.
Τάο είναι ένα όνομα που δίνω σ’ Αυτό.
Προσπαθώντας να το προσδιορίσω θα έπρεπε να το πω Μέγα (Τα, Άπειρο, Απροσμέτρητο).
Όμως «τα» σημαίνει επίσης να εξελίσσεται σύμφωνα με την φύση του
Και να εξελίσσεται σημαίνει να απλώνεται ως το άπειρο
Και να απλώνεται ως το άπειρο σημαίνει να επιστρέφει πίσω στην πηγή του.
Έτσι, καθώς το Τάο έχει «αυτή την ιδιότητα να εξελίσσεται»
Και καθώς και ο Ουρανός έχει αυτή την ιδιότητα
Και καθώς και η γη την έχει
Έτσι κι ο κυρίαρχος άνθρωπος έχει επίσης την δυνατότητα αυτή.
Έτσι μέσα στην «πραγματικότητα» υπάρχουν τέσσερις διαδικασίες εξέλιξης
Κι η μία αναφέρεται στον «ανθρωπο».
Οι «τρόποι» των ανθρώπων προσαρμόζονται σε εκείνους της γης
Οι «τρόποι» της γης σε εκείνους του Ουρανού
Οι «τρόποι» του Ουρανού σε εκείνους του Τάο
Και οι «τρόποι» του Τάο σε εκείνους «Αυτού που είναι έτσι από τον Εαυτό του» (Τσ’ανγκ Τάο).
(ΤΤΚ, 25).

Μέσα στα κείμενα του Λάο Τσε γίνεται λοιπόν σαφής διάκριση ανάμεσα στο Τσ’ανγκ Τάο και το Τάο (γιά το οποίο μπορούμε να μιλήσουμε), δηλαδή την Πραγματικότητα που μπορεί να γίνει αντιληπτή.

Το Τσ’ανγκ Τάο είναι Τε. Ταυτίζεται με το Τε (Αυθόρμητη Ενέργεια), εμπεριέχει το Τε, εκδηλώνεται μέσω του Τε. Όταν το Τε ηρεμεί τότε το Τσ’ανγκ Τάο είναι το Τσ’ανγκ Τάο. Όταν το Τε δραστηριοποιείται τότε αποκαλύπτεται το Τάο. Το Τάο με αυτή την έννοια σημαίνει «Δραστηριότητα», «Διαδικασία», Εξελικτική Πορεία, Οδό, Τρόπο (και με αυτή την έννοια δεν ξεχωρίζει από το Τε). Από το Τάο αναδύονται όλα και στο Τάο επιστρέφουν (ΤΤΚ, 25).

Πως γίνεται αυτό; Μέσα στο Τάο αναδύονται δύο δυνάμεις, δραστηριότητες το Γιάνγκ (παριστάνεται με μία συνεχή γραμμή) και το γιν (παριστάνεται με μία διακεκομμένη γραμμή) που αλληλοσυμπληρώνονται και υπάρχουν ταυτόχρονα και οι δύο μαζί. Το Γιάνγκ σημαίνει την πνευματική ενέργεια, την νοημοσύνη, την νοητικότητα που συλλαμβάνει αφηρημένα πραγματικότητες, σχέσεις, κλπ. Το γιν σημαίνει το ουσιαστικό στοιχείο, την ουσία. Η ουσία μπορεί να έχει «πνευματική υφή» ή πιό χονδροειδή (αυτό που εμφανίζεται σαν «ύλη»). Αυτό εξαρτάται από το επίπεδο της δραστηριότητας (όπως θα εξηγηθεί πιό κάτω).

Το Γιάνγκ και το γιν υπάρχουν ταυτόχρονα, πάντα, αλλά η δράση τους είναι συμπληρωματική. Όταν αυξάνεται το Γιάνγκ μειώνεται το γιν κι αντίστροφα. Έτσι προκύπτει ένα φάσμα δραστηριότητας που ξεκινά από το Καθαρό Γιάνγκ και καθώς αυξάνεται προοδευτικά το γιν καταλήγει στο καθαρό γιν. Σε αυτό το φάσμα δραστηριότητας υπάρχουν άπειρες διαβαθμίσεις αλλά χονδρικά διακρίνονται διάφορα πεδία δραστηριότητας που διαφέρουν μεταξύ τους. Η μετάβαση από το ένα πεδίο δραστηριότητας στο άλλο είναι βαθμιαία αλλά γιά καθαρά πρακτικούς λόγους προσδιορίζουμε τρεις κύριες φάσεις που παριστάνονται με τρεις γραμμές, (όπως στα τρίγραμμα Κ’ιέν και Κ’ουέν) ή με τον συνδυασμό τριών τριγραμμάτων.

Έτσι από το Τσ’ανγκ Τάο γεννιέται το Ένα (Τάο). Από το Ένα γεννιούνται οι δύο δυνάμεις Γιάνγκ και γιν. Από τις δύο δυνάμεις γεννιούνται οι τρεις ευδιάκριτες φάσεις της δραστηριότητας που παράγουν όλα τα πεδία δραστηριότητας κι όλα τα φαινόμενα. Σύμφωνα με τον Λάο Τσε:
«Το Τάο (το Τσ’ανγκ Τάο) γέννησε το Ένα,
Το Ένα γέννησε την δυαδικότητα,
Έπειτα τα δύο γέννησαν την τριάδα,
Και τα τρία γέννησαν όλα όσα υπάρχουν.
Αυτά τα δέκα χιλιάδες δημιουργήματα έχουν το γιν στην πλάτη τους
Κι αγκαλιάζουν το Γιάνγκ
Και σε αυτό τον συνδυασμό των δυνάμεων βασίζεται η ισορροπία τους...»
(ΤΤΚ, 42).

Στην αρχή Επικρατεί το Γιάνγκ και το γιν είναι εν δυνάμει. Αυτή η κατάσταση είναι τελείως αφηρημένη και δεν υπάρχουν ευδιάκριτοι προσδιορισμοί γι’ αυτό και ονομάζεται Αόρατο (Γου, «μη είναι», «μη έχειν προσδιορισμούς»). Παρ’ όλα αυτά διακρίνονται τρεις φάσεις, καταστάσεις, που παριστάνονται με τρεις συνεχείς γραμμές, την μία πάνω στην άλλη (το τρίγραμμο Κ’ιέν). Αυτό σημαίνει την πλήρη Επικράτηση του Γιάνγκ (γι’ αυτό και ονομάζεται Καθαρό Γιάνγκ, ή απλώς Γιάνγκ, ή Ουρανός), αλλά και τις τρεις φάσεις, την μετάβαση από το Καθαρό Γιάνγκ στην ενδυνάμωση και εμφάνιση του γιν.

Σε αυτές τις τρεις καθαρά πνευματικές καταστάσεις το Ταό εμφανίζεται να είναι:
1) Ι, Αδιάκριτο, μη διακρινόμενο, «χωρίς ιδιώματα», «άδειο».
2) Σι, Άηχο, Σιωπηλό, «χωρίς παρουσία».
3) Γουέι, Άυλο, Λεπτεπίλεπτο, μη αντιληπτό, «ανύπαρκτο».
Σύμφωνα με τον Λάο Τσε:
«Κοιτώ με τα μάτια αλλά δεν το βλέπω: αυτό το ονομάζω λοιπόν το Αδιάκριτο (Ι).
Αφουγκράζομαι με τα αυτιά αλλά δεν το ακούω: και τότε το ονομάζω το Σιωπηλό (Σι).
Ψηλαφώ με τα χέρια αλλά δεν το νοιώθω: κι έτσι το ονομάζω λοιπόν το Λεπτεπίλεπτο (Γουέι).
Κι οι τρεις αυτές εμπειρίες αποκαλύπτουν το ανεξερεύνητο,
Έτσι λοιπόν δεν αντιλαμβάνομαι παρά μία Αδιαφοροποίητη Ενότητα.
Ανατέλλοντας δεν ακτινοβολεί, δύοντας δεν σκοτεινιάζει.
Ατελεύτητο, αλυσίδα, δεν προσδιορίζεται
Γιατί είναι μέσα στον χώρο όπου δεν υπάρχουν διακρίσεις.
Περιγράφεται σαν σχήμα ασχημάτιστο,
Σαν εικόνα χωρίς όψη
Γι’ αυτό το ονομάζουν Ασύλληπτο.
Το ατενίζεις, μα δεν έχει πρόσωπο.
Το ακολουθείς, μα δεν έχει νώτα.
Κι όμως αν αφοσιωθείς στο αρχαίο Τάο
Θα εξουσιάσεις ακόμα και σήμερα.
Το να γνωρίζεις την αρχή
Σημαίνει να έχεις βρει την ουσία του Τάο».

Όταν δραστηριοποιείται το γιν τότε υπάρχουν ευδιάκριτες διαφοροποιήσεις και προσδιορίζονται διάφορα πεδία δραστηριότητας. Όλες αυτές οι καταστάσεις χαρακτηριζονται σαν το Ορατό (Γιέου, «είναι», «έχειν προσδιορισμούς»). Ενώ στο ανώτερο πεδίο δραστηριότητας (Αόρατο) η ύπαρξη συντίθεται από Γιάνγκ, ενώ το γιν είναι εν δυνάμει και γίνεται αντιληπτή σαν μία Αδιαφοροποίητη Ενότητα, στα κατώτερα πεδία δραστηριότητας (Ορατό) η ύπαρξη συντίθεται από Γιάνγκ και γιν και φαίνεται να διασπάται σε Υποκείμενο, συνείδηση του εγώ, (χσιγκ, της φύσης Γιάνγκ, πνευματική ενέργεια) και αντικείμενο (μιγκ, της φύσης γιν, ζωτική ουσία). Στο ανώτερο πεδίο του Ορατού το χσιγκ είναι καθαρή νοημοσύνη και το μιγκ είναι νοητικής υφής. Στο μεσαίο πεδίο του Ορατού το χσιγκ είναι υποβαθμισμένο και το μιγκ είναι ενεργειακής υφής. Στο κατώτερο πεδίο του Ορατού το χσιγκ είναι ακόμα πιό πολύ υποβαθμισμένο και το μιγκ είναι υλικής υφής. Έτσι στο Ορατό η ύπαρξη φαίνεται διασπασμένη (το υποκείμενο αντιλαμβάνεται τον εαυτό του μέσα σε ένα αντικειμενικό κόσμο) και πολλαπλή (υπάρχουν πολλά υποκείμενα και αντικείμενα).

Μέσα στο Ορατό αναδύονται λοιπόν τρία κύρια πεδία δραστηριότητας, που περιλαμβάνουν τρεις φάσεις το κάθε ένα.
1) Όταν κυριαρχεί το Γιάνγκ αλλά δραστηριοποιείται το γιν.
2) Όταν κυριαρχεί το γιν αλλά δραστηριοποιείται το Γιάνγκ.
3) Όταν Επικρατεί πλήρως το γιν και το γιάνγκ υπάρχει εν δυνάμει.

Αναλυτικά:
1) Το πεδίο δραστηριότητας στο οποίο κυριαρχεί το Γιάνγκ αλλά δραστηριοποιείται το γιν ονομάζεται Χουέν. Χουέν σημαίνει την γενική κατάσταση της πνευματικής, φωτεινής, ανώτερης ψυχής αλλά και την ατομική πνευματική ψυχή (της φύσης Γιάνγκ). Η ατομική πνευματική ψυχή συντίθεται από πνευματική ενέργεια (χσιγκ, της φύσης Γιάνγκ), που συγκεκριμενοποιείται σε νοητικότητα (χσιν) και ζωτική ουσία (μιγκ, της φύσης γιν), νοητικής υφής. Υπάρχουν τρεις κύριες δραστηριότητες σε αυτό το πεδίο που παριστάνονται με τα τρία τρίγραμμα Τουέι, Λι, Σουέν, τα οποία αποτελούνται από δύο συνεχείς γραμμές και μία διακεκομμένη (επάνω, μέση, κάτω, αντίστοιχα). Τα τρία τριγράμματα δείχνουν (από τα πάνω προς τα κάτω) την προοδευτική ενίσχυση του γιν που καθίσταται σιγά σιγά η βάση της ύπαρξης. Αυτές οι τρεις δραστηριότητες αντιστοιχούν στις νοητικές δραστηριότητες, λειτουργίες, που στην δυτική φιλοσοφία ονομάζονται νόηση, διανόηση, αντίληψη. 

2) Όταν το γιν ενισχύεται περαιτέρω περνάμε σε ένα πεδίο δραστηριότητας ποιοτικά διάφορο από το προηγούμενο, στο πεδίο όπου κυριαρχεί το γιν αλλά δραστηριοποιείται το Γιάνγκ το οποίο ονομάζεται π’ο. Π’ο σημαίνει την γενική κατάσταση της «σωματικής», σκοτεινής, κατώτερης ψυχής αλλά και την ατομική «σωματική» ψυχή (της φύσης γιν). Η ατομική «σωματική» ψυχή συντίθεται από υποβαθμισμένες νοητικές δραστηριότητες και ζωτική ουσία (μιγκ) ενεργειακής υφής, που είναι χονδροειδής και γι’ αυτό εμφανίζεται σαν μορφή κι ονομάζεται «σωματική». Υπάρχουν τρεις κύριες δραστηριότητες που παριστάνονται με τα τρία τρίγραμμα Τσεν, Κ’αν, Κεν τα οποία αποτελούνται από δύο διακεκομμένες γραμμές και μία συνεχή (κάτω, μέση, πάνω, αντίστοιχα). Τα τρία τρίγραμμα δείχνουν (από πάνω προς τα κάτω) την περαιτέρω ενίσχυση του γιν που κάποια στιγμή Επικρατεί πλήρως. Αυτές οι τρεις δραστηριότητες αντιστοιχούν στις ζωικές ενέργειες, δραστηριότητες, συναίσθηση, βούληση, αίσθηση, της δυτικής φιλοσοφίας.

3) Όταν το γιν ενισχύεται περαιτέρω περνάμε σε ένα πεδίο δραστηριότητας ποιοτικά διάφορο από το προηγούμενο, στο πεδίο όπου Επικρατεί πλήρως το γιν και το Γιάνγκ υπάρχει εν δυνάμει. Αυτό το πεδίο παριστάνεται με το τρίγραμμο Κ’ουέν που αποτελείται από τρεις διακεκομμένες γραμμές. Οι τρεις διακεκομμένες γραμμές σημαίνουν την πλήρη Επικράτηση του γιν (γι’ αυτό ονομάζεται καθαρό γιν, γη), που εμφανίζεται σαν ουσία «υλικής υφής». Οι τρεις γραμμές δείχνουν ακόμα ότι υπάρχουν τρεις καταστάσεις της υλικής ουσίας. Η αφηρημένη ενέργεια, η ενέργεια που έχει μετασχηματιστεί σε ύλη και το σύνολο των υλικών αντικειμένων.


Παρασκευή, 27 Νοεμβρίου 2015

Γιόγκα




Πουρουσά

Πουρουσά Είναι Αιώνια Πραγματικότητα, χωρίς ιδιότητες. Καθαρή Συνείδηση, Αυτόνομη, Ελεύθερη και ταυτόχρονα Απεριόριστη Αντίληψη που συλλαμβάνει οτιδήποτε «αντικειμενικό», χωρίς να δεσμεύεται πραγματικά. Το Πουρουσά χαρακτηρίζεται στις γραφές σαν Νιργκουνατβατ (χωρί ιδιότητες), νιρσιντάρμα (χωρίς «νοημοσύνη»), Ασάνγκ (χωρίς δεσμά, ελεύθερο), ντραστ («θεατής», απόλυτη συνείδηση, κατ’ εξοχήν όραση).
Πρακρίτι είναι η Ενέργεια που βρίσκεται στην βάση όλων των φαινομένων, που μετασχηματίζεται σε νοημοσύνη, ενέργεια, ύλη.
Το Πουρουσά, χωρίς ιδιότητες, απεριόριστη αντίληψη, συνδέεται με την Πρακρίτι, αντιλαμβάνεται την Πρακρίτι και τους μετασχηματισμούς της. Ταυτόχρονα η Πρακρίτι υπό την επίδραση του Πουρουσά μετασχηματίζεται παράγοντας τον κόσμο των φαινομένων. Αυτή η σχέση, η αντιστοιχία ονομάζεται γιογκγιάτα

Πρακρίτι

Πριν την δημιουργία, το Πουρουσά και η Πρακρίτι είναι ανεξάρτητα. Η Πρακρίτι βρίσκεται σε ακινησία καθώς οι δυνάμεις που την διέπουν (γκούνας) βρίσκονται σε τέλεια ισορροπία. Αποτελεί μια Ενέργεια χωρίς ιδιότητες, «άμορφη». Αυτή η κατάσταση ονομάζεται αβυάκτα. Στην αρχή της δημιουργίας (στο ξεκίνημά της) το Πουρουσά που «συνδέεται» με την Πρακρίτι αντιλαμβάνεται την Πρακρίτι σ’ αυτή την κατάσταση ισορροπίας, σαν ενέργεια χωρίς ιδιότητες ενώ η Πρακρίτι «αντανακλά» ακριβώς το Πουρουσά. Έτσι η Ενέργεια υφίσταται τον πρώτο μετασχηματισμό της, γίνεται Μαχάτ, καθαρή νοημοσύνη. Αυτή η «κίνηση» ονομάζεται βυάκτα. Από αυτόν τον μετασχηματισμό θα προκύψουν προοδευτικά όλες οι καταστάσεις της ενέργειας, οι μορφές του γίγνεσθαι, η δημιουργία.
Ήδη, από την στιγμή που η Πρακρίτι πέρασε από την αρχική κατάσταση της τέλειας ισορροπίας (την κατάσταση όπου ήταν χωρίς ιδιότητες) στην κατάσταση της νοημοσύνης, οι δυνάμεις μέσα στην Πρακρίτι διαταράχτηκαν και η Ενέργεια αρχίζει να μετασχηματίζεται. Μπήκε σε μια ροή εξέλιξης, ενεργοποίησης των δυναμικών που ενυπήρχαν ήδη στην Πρακρίτι, σε μία φάση στην οποία ωθείται πλέον να αναπτύξει όλα αυτά που υπάρχουν εν δυνάμει. Αυτή η εξέλιξη της Πρακρίτι ονομάζεται παρινάμα.
Σε αυτή την φάση της εξέλιξης λοιπόν δεν υπάρχει πιά ισορροπία δυνάμεων μέσα στην Πρακρίτι. Εμφανίζονται κάποιες ροπές, δυναμισμοί, δυνάμεις, που ωθούν σε κίνηση, σε μετασχηματισμό. Ο μετασχηματισμός της Πρακρίτι γίνεται σύμφωνα με αυτές τις ροπές, δυνάμεις. Οι αρχές αυτής της εξέλιξης ονομάζονται γκούνας και είναι:
α) σάττβα, η αρχή της ισορροπίας που εκδηλώνεται (σε όποιο κοσμικό πεδίο ή επίπεδο κι αν αναφερόμαστε) σαν αγνότητα, ηρεμία (αγνή νοημοσύνη, αγνή αίσθηση, βούληση, αγνή δράση της ύλης).
β) ράτζας, η αρχή της δράσης (διατάραξη της ισορροπίας) που εκδηλώνεται σαν δυναμικότητα, δραστηριότητα (δραστηριότητα της νοημοσύνης, δραστηριότητα της αίσθησης, δραστηριότητα της ύλης).
γ) τάμας, η αρχή της στατικής αδράνειας (της αντίστασης στην δράση) που εκδηλώνεται σαν επιβράδυνση και διάλυση (νοητική ασάφεια, αισθησιακή σύγχυση).
Τα τρία γκούνας εμφανίζονται σαν ένα «φάσμα δραστηριότητας» στο οποίο διακρίνουμε τρεις επιμέρους περιοχές. Η μετάβαση από την μία περιοχή του φάσματος δραστηριότητας σε μία άλλη περιοχή γίνεται βαθμιαία και ομαλά. Όταν το σάττβα αυξάνεται υπέρ το δέον (προς τα πάνω) περνάμε σε μία «ανώτερη ποιοτικά» κατάσταση. Όταν το τάμας αυξάνεται υπέρ το δέον (προς τα κάτω) περνάμε σε μία «κατώτερη ποιοτικά» κατάσταση.Η κατάσταση, που είναι ένα πεδίο δραστηριότητας, ένας χώρος εκδήλωσης, ύπαρξης ονομάζεται Βικάρα.
Έτσι όταν μέσα στο Μαχάτ (βικάρα) που είναι ένα ομοιογενές πεδίο, κυριαρχεί το σάττβα το Μαχάτ «αντανακλά» το Πουρουσά σαν μία απροσδιόριστη κατάσταση χωρίς ιδιότητες. Όταν κυριαρχεί το ράτζας δημιουργείται η αντίληψη μίας παγκόσμιας συνείδησης. Όταν κυριαρχεί το τάμας τότε επικρατεί η αντίληψη μίας ευρύτερης συνείδησης που απλώνεται σε όλο τον χώρο.
Όταν μέσα στο Μαχάτ αυξάνεται το τάμας υπέρ το δέον (προς τα κάτω) περνάμε σε μία κατώτερη ποιοτικά κατάσταση που είναι η σφαίρα της ατομικοποίησης του Μαχάτ, του Ανταχκαράνα (βικάρα), που είναι ένα πεδίο πολλαπλότητας. Ανάλογα με το ποια δύναμη (σάττβα, ράτζας, τάμας) επικρατεί εκδηλώνονται οι λειτουργίες του Μπούντι, του Αχαμκάρα, του Μάνας (οι μετασχηματισμοί της νοημοσύνης ονομάζονται βρίττις κι ανάλογα με το ποια δύναμη από τα σάττβα, ράτζας, τάμας, κυριαρχεί είναι αντίστοιχα πρακχύα πραβρίττι, στίττι).
Όταν μέσα στο Ανταχκαράνα βικάρα αυξάνεται το τάμας υπέρ το δέον (προς τα κάτω) περνάμε στην σφαίρα του Πράνα (της αιθέριας ενέργειας). Ανάλογα με το ποία δύναμη (σάττβα, ράτζας, τάμας) επικρατεί εκδηλώνονται οι λειτουργίες των τζνάνα ιντρίγιας, κάρμα ιντρίγιας και τανμάτρας.
Όταν μέσα στο Πράνα βικάρα αυξάνεται το τάμας υπέρ το δέον (προς τα κάτω) περνάμε στην σφαίρα του Ακάσα, του υλικού σύμπαντος. Ανάλογα με το ποια δύναμη (σάττβα, ράτζας, τάμας) επικρατεί εκδηλώνονται τα στοιχεία Ακάσα (αιθέρας, διάστημα, χώρος), μαχαμπούτας (αέρας, φωτιά, νερό, γη) και τα διάφορα υλικά σώματα.
Έτσι η Πρακρίτι μετασχηματίζεται σύμφωνα με τις ροπές της και παράγονται όλες οι καταστάσεις, οι μορφές του γίγνεσθαι. Δημιουργούνται έτσι διάφορα πεδία εκδήλωσης που ονομάζονται βικάρα. Ολόκληρη η δημιουργία είναι προϊόν μίας αρχικής ενέργειας που παράγει προοδευτικά νόηση, δύναμη, ύλη. Στα ανώτερα πεδία δραστηριότητας δεν υπάρχει διάκριση υποκειμένου, αντικειμένου. Στα κατώτερα πεδία δραστηριότητας όμως υπάρχει διάκριση υποκειμένου αντικειμένου. Αφού όμως στην πραγματικότητα όλα προέρχονται από μία ενέργεια κι είναι της ίδιας υφής, δεν πρέπει να μας παραξενεύει το γεγονός ότι στην κοσμολογία του Σαμκύα Γιόγκα αναφέρονται υποκειμενικά και αντικειμενικά στοιχεία χωρίς να διακρίνονται (το αντικειμενικό δεν έχει την έννοια του ανεξάρτητου).
Η Εξέλιξη της Πρακρίτι (παρινάμα) ακολουθεί συγκεκριμένους νόμους που οδηγούν μέσα από μια καθορισμένη πορεία προς ένα συγκεκριμένο τέρμα. Η δημιουργία είναι φαινόμενο κυκλικό και καταλήγει μετά την παρέλευση τεράστιου χρονικού διαστήματος βέβαια ξανά στην αποκατάσταση της ισορροπίας των δυνάμεων μέσα στην Πρακρίτι και στην διάλυση όλων των μετασχηματισμών της Πρακρίτι, όλων των μορφών του γίγνεσθαι. Αυτή η κατάσταση είναι γνωστή σαν Μαχαπραλάγια.

Αστάνγκα Γιόγκα

Το Πουρουσά Είναι Αδιαφοροποίητη Πραγματικότητα, χωρίς ιδιότητες. Όσο το Πουρουσά συγκεντρώνεται στην Πρακρίτι και δίνει όλη την προσοχή Του στους μετασχηματισμούς, απορροφιέται στην ατομική ύπαρξη, στις λειτουργίες της (Μπούντι, Αχαμκάρα, Μάνας), στις ενέργειές της (Πράνα), στις καταστάσεις της (Ακάσα, υλικό σώμα), στα διάφορα κοσμικά πεδία. Η Πραγματική Κατάσταση του Πουρουσά είναι η Αδιαφοροποίητη κατάσταση της Καιβαλγία (Ανεξαρτησία, Μόνωση) κι όχι η σύνδεσή της με την Πρακρίτι, η απορρόφησή Του στους μετασχηματισμούς της. Για να φτάσει το Πουρουσά στην Πραγματική Του Κατάσταση, σε όποιο κοσμικό πεδίο κι αν βρίσκεται στην παρούσα φάση, πρέπει να πάψει να απορροφιέται στους μετασχηματισμούς της Πρακρίτι.
Στο υλικό κοσμικό πεδίο η Πρακτική που οδηγεί στην Απελευθέρωση ονομάζεται Αστάνγκα Γιόγκα και περιλαμβάνει διάφορα στάδια. Τα στάδια αυτά είναι:
1) Καιβαλγία στο υλικό πεδίο, η Μόνωση, αποκοπή από την πρακρίτι στο υλικό πεδίο, από κάθε μετασχηματισμό.
2) Ασαμπράντζνατα Σαμάντι, Έλεγχος του Μαχάτ (τρεις ποικιλίες νοημοσύνης)
3) Τρεις Ποικιλίες του Σαμπράντζνατα Σαμάντι:
1) Ασμιτά Σαμάντι Έλεγχος του Μπούντι (Απάλειψη της εγωικής νοημοσύνης, των
μετασχηματισμών της συνειδητότητας).
2) Ανάντα Σαμάντι, Έλεγχος του Αχαμκάρα (Εξουδετέρωση των νοητικών
διεργασιών, σκέψης, κλπ.
3) Τέσσερις ποικιλίες Σαμάντι, νιρβισάρα, σαβισάρα, νιρβιτάρκα, σαβιτάρκα),
Έλεγχος του Μάνας (Εξάλειψη των αντιληπτικών διαδικασιών μέσω της συγκέντρωσης σε ένα μοναδικό σημείο).
4) Έλεγχος της Αίσθησης, μέσω των Πρατγιαχάρα, και Πραναγιάμα
5) Έλεγχος του Σώματος μέσω των Ασάνα, Νιγιάμα (Συμορφώσεις) και Γιάμα (Απαρνήσεις), δηλαδή μέσω δράσεων που πρέπει να ακολουθηθούν και δράσεων που πρέπει να απορριφθούν.
Εννοείται ότι ανάλογα με την εξέλιξη της ατομικής ύπαρξης το Πουρουσά θα ξεκινήσει από την βαθμίδα που βρίσκεται την δεδομένη στιγμή. Όταν το Πουρουσά επιτύχει την Καιβαλγία (το μούκτι) είναι ένας τζίβαν μούκτι (ζωντανός απελευθερωμένος). Μπορεί να χρησιμοποιεί την Πρακρίτι, τους μετασχηματισμούς, χωρίς να δεσμεύεται πιά.





Τετάρτη, 25 Νοεμβρίου 2015

Αντβάιτα Βεδάντα


Βράχμαν

«Το Βράχμαν Είναι Ασύλληπτο, Απεριόριστο, Αδημιούργητο, Αδικαιολόγητο, Αδιανόητο»… (Μάιτρι Ουπανσάδ)
Το Βράχμαν Είναι η Μόνη Πραγματικότητα, Είναι Καθαρή Συνειδητότητα, Αδιαφοροποίητη Συνειδητότητα που Αντιλαμβάνεται μόνο το Είναι, δεν υπάρχει καμιά υποκειμενική ή αντικειμενική διαφοροποίηση, προσδιορισμός, ο,τιδήποτε…
Το Βράχμαν μπορεί επίσης να χαρακτηριστεί σαν Καθαρό Είναι. Είναι, Υπάρχει απλά, δεν έχει κανένα άλλο ιδίωμα και δεν επιδέχεται κανένα προσδιορισμό…
Το Βράχμαν, Αιώνια Πραγματικότητα, δεν δημιουργείται, δεν εξελίσσεται, δεν αλλοιώνεται, δεν διαφοροποιείται….
«Αληθινά, όλο αυτό (το σύμπαν) είναι Βράχμαν… Στο Βράχμαν εγείρεται, καταλύεται και συντηρείται»… (Τσαντόγια Ουπανισάδ)

Μάγια

Μέσα στο Βράχμαν, στην Αδιαφοροποίητη Συνειδητότητα, στο Καθαρό Είναι, στο Αιώνιο Αναλλοίωτο, που Είναι έξω από τον χώρο, τον χρόνο, περιορισμό, κίνηση, οτιδήποτε, αναδύεται η διαφοροποίηση, παράγοντας όλα τα φαινόμενα (αντιλήψεις, ενέργειες, φαινόμενα) που συνθέτουν τον «κόσμο της εμπειρίας». Όλα αυτά είναι μόνο μορφώματα της Συνείδησης –περιορισμοί-. Αναδύονται μέσα στην Συνειδητότητα και πάλι εξαφανίζονται σ΄ Αυτήν. Η Συνείδηση, το Καθαρό Είναι, Είναι το Σταθερό Υπόβαθρο, όλα τα άλλα φαινόμενα δεν έχουν δική τους πραγματικότητα, έχουν σχετική ύπαρξη, «όπως τα κύματα στην θάλασσα». Είναι Μάγια…
Όταν υπάρχει Βίντγια (Βράχμαν Βίντγια, Τζνάνα - Γνώση) τότε αντιλαμβανόμαστε ότι το Βράχμαν Είναι η Μόνη Πραγματικότητα.
Το Βράχμαν Είναι το ίδιο το Άτμαν, η Ύστατη Οντολογική Πραγματικότητά μας. Είμαστε Αυτό.
Σ’ αυτή την Κατάσταση αντιλαμβανόμαστε ότι όλα τα φαινόμενα είναι μόνο δραστηριότητες, καταστάσεις, φαινόμενα, χωρίς δική τους πραγματικότητα.
Όταν το Βράχμαν Βίντγια «υποχωρεί» (δεν γνωρίζουμε πως και γιατί), όταν υποχωρεί η Αντίληψη της Μιάς Πραγματικότητας, τότε υπάρχει Αβίντγια (Μη-γνώση), απορροφιόμαστε στην δραστηριότητα της Συνείδησης, στις καταστάσεις, στα φαινόμενα και τα αντιλαμβανόμαστε σαν να έχουν δική τους πραγματικότητα. Αυτό το φαινόμενο ονομάζεται Αντιαρόπα (Λαθεμένη Μεταφορά – Αυτό που είναι μόνο μόρφωμα της Συνείδησης θεωρείται σαν πραγματικό).
Στην Κατάσταση της Αβίντγια δεν αντιλαμβανόμαστε πιά την Μία Πραγματικότητα αλλά θεωρούμε τις δραστηριότητες της Συνείδησης σαν πραγματικότητα.
Η πρώτη διαφοροποίηση από το Βράχμαν είναι ότι δεν αντιλαμβανόμαστε πιά το Βράχμαν σαν την Αντικειμενικά Υπάρχουσα Μία Πραγματικότητα αλλά σαν προσωπική απόλυτη πραγματικότητα (Άτμαν). Μολονότι το Άτμαν ταυτίζεται ουσιαστικά με το Βράχμαν κι είναι επίσης χωρίς ιδιότητες, ταυτόχρονα διαφέρει γιατί είναι το Βράχμαν μέσα από μία προσωπική οπτική. Το Άτμαν, ανάλογα με τον βαθμό της Βίντγια-αβίντγια γίνεται αντιληπτό σαν
1) Το Χωρίς Ιδιότητες, (Δεν υπάρχει αντίληψη Υποκείμενου αντικείμενου)
2) Παγκόσμια Συνείδηση, (Υποκείμενο αντικείμενο ταυτίζονται)
3) Πανταχού Παρούσα Ύπαρξη, (Υποκείμενο αντικείμενο διαχωρίζονται αλλά καταλαμβάνουν τον ίδιο χώρο).
(Στις Ουπανισάδ οι καταστάσεις συνειδητότητας αναφέρονται σαν πράτζνα, η σιωπηλή συνειδητότητα χωρίς διαφοροποιήσεις, ταϊτζάσα, αυτόφωτη συνειδητότητα που κινείται προς τα μέσα, βισύα αφυπνισμένη συνειδητότητα που κινείται προς τα έξω).
Η δεύτερη δραστηριότητα της Συνείδησης υπό την επίδραση της αβίντγια είναι το Μάνας που μπορεί να χαρακτηριστεί σαν νοητικότητα. Το Μάνας αντιλαμβάνεται την Ύπαρξη σαν ατομικότητα μέσα σε ένα αντικειμενικό χώρο. Το Μάνας παράγει όλα τα υποκειμενικά και αντικειμενικά φαινόμενα. Δημιουργείται κατ’ αρχήν ένα νοητικό ρεύμα, η αντίληψη μιάς ατομικής ύπαρξης (τζίβα) μέσα στον νοητικό χώρο (καράνα λόκα – αιτιακό, αντιληπτικό πεδίο) που προκύπτει από όλη αυτή την δραστηριότητα. Η τζίβα (ατομική ύπαρξη) μέσα στον νοητικό χώρο σταθεροποιείται σε κάποιες συγκεκριμένες ιδιότητες κι εμφανίζεται σαν νοητικό σώμα (καράνα σαρίρα). Έτσι προκύπτει ταυτόχρονα η ατομικότητα και η πολλαπλότητα μέσα στον νοητικό χώρο. Το Μάνας λοιπόν δημιουργεί τόσο τις υποκειμενικές καταστάσεις όσο και τα αντικειμενικά φαινόμενα. Αποτελεί ταυτόχρονα τον πυρήνα της νοητικής ύπαρξης όσο και την δραστηριότητα που παράγει τα φαινόμενα.
Το Μάνας αποτελεί δραστηριότητα της Συνείδησης. Αν και πρόκειται για μία μόνο δραστηριότητα εν τούτοις τυπολογικά μπορούμε να διακρίνουμε διάφορες λειτουργίες:
1) Αχαμκάρα («εγώ-ποιος»), συνείδηση της ύπαρξής μας μέσα στον κόσμο των φαινομένων.
2) Μπούντι, νοητικότητα (καθορισμός σχέσεων υποκειμένου-αντικειμένου, αντικειμένου-αντικειμένου, κλπ).
3) Μάνας, αντίληψη των φαινομένων.
4) Τσιττά, μνήμη (όλη η εμπειρία συσωρευμένη σαν μνήμη για να χρησιμεύσει στην δημιουργία της γνώσης, στην αναπαραγωγή της, κλπ).
Η διαφοροποίηση του Μάνας ονομάζεται τεχνικά βρίττι (κυματισμός) κι υπάρχουν τόσων ειδών βρίττι όσα και οι λειτουργίες του Μάνας.
Το Μάνας (η νοητικότητα) συμπυκνώνεται σε Πράνα (ενέργεια) και δημιουργείται έτσι ο ενεργειακός χώρος (σούκσαμ λόκα – λεπτό, ενεργειακό πεδίο), η ενεργειακή ύπαρξη (σούκσαμ σαρίρα – λεπτό σώμα), η ενεργειακή ζωή.
Το Πράνα (ενέργεια) στερεοπείται και παίρνει την όψη της υλικής ουσίας (ακάσα – αιθέρας, χώρος) που συμπυκνώνεται σε ύλη, υλικό σύμπαν (στούλα λόκα – χονδροειδές υλικό πεδίο) όπου εκδηλωνόμαστε μέσα σε ένα χονδροειδές σώμα (στούλα σαρίρα).
Με αυτόν τον τρόπο το Βράχμαν λειτουργεί στο χώρο της Μάγια παράγοντας αντικειμενικά συγκεκριμένα πεδία – λειτουργίες, το Άτμαν, το Μάνας, το Πράνα το Ακάσα. Το Βράχμαν φαίνεται να λειτουργεί μέσα σε αυτά τα πεδία σαν ατομικότητες, μέσα σε ένα αντικειμενικό χώρο. Στην πραγματικότητα η Συνείδηση Είναι Μία, η ατομικότητα δεν είναι παρά μια περιορισμένη αντίληψη και το αντικείμενο δεν είναι παρά δημιούργημα της αντίληψης (που εμφανίζει μια σχετική ύπαρξη). Το Βράχμαν Είναι το Κέντρο αναφοράς όλων των περιορισμένων αντιληπτικών (οντολογικών) καταστάσεων (ατομικών αντιλήψεων, αντικειμένων).
Όταν υπάρχει Βίντγια αντιλαμβανόμαστε ότι όλα είναι φαινόμενα. Όταν υπάρχει αβίντγια απορροφιόμαστε σε αυτή την δραστηριότητα και την συλλαμβάνουμε σαν πραγματικότητα. 

Η Βίωση του Βράχμαν

Το Βράχμαν, Είναι, Συνείδηση, Είναι Ενιαίο κι Εντός της Αντιληπτικής Λειτουργίας Του συμβαίνουν όλες οι περιορισμένες αντιληπτικές (οντολογικές) καταστάσεις
Ο «άνθρωπος» είναι το Βράχμαν που λειτουργεί στα διάφορα αντιληπτικά πεδία, Άτμαν Μάνας, Πράνα, Ακάσα (και ύλη). Στο τελευταίο πεδίο είναι το Βράχμαν που λειτουργεί στα επίπεδα του άτμαν, του μάνας (αχαμκάρα, μπούντι, μάνας τσιττά), του πράνα, του ακάσα.
Η σύνθεση του ανθρώπου φαίνεται πιο κάτω.
1) Βράχμαν, (Στα-Τσιτ-Ανάντ). Το Απόλυτο, η Μία Πραγματικότητα, ο Απρόσωπος Θεός η Πρωταρχή.
2) Άτμαν (εξαιτίας της αβίντγια το Βράχμαν «φαίνεται» σαν Άτμαν). Το ουσιαστικό υπόβαθρο του όντος, ταυτιζόμενο με την Μία Πραγματικότητα, το Βράχμαν. Τρεις καταστάσεις συνειδητότητας.
3) Τζίβα, η εμπειρική ψυχή, το ψυχολογικό υποκείμενο. Το ανταχκαράνα (αχαμκάρα, μπούντι, μάνας, τσιττά).
4) Πράνα, ιντρίγιας. Το αιθέριο, ενεργειακό σώμα, τα αισθητήρια όργανα και τα όργανα δράσης.
5) Ρούπα, σώμα
Το Βράχμαν Είναι το Απόλυτο Υπόβαθρο με το Οποίο ταυτίζεται κάθε ον, κάθε συνείδηση. Είναι η Απόλυτη Αρχή που υπάρχει στο Βάθος του όντος, πίσω από την ροή των «εξωτερικών» γνωρισμάτων, το ον στο Βάθος του. Είναι Αιώνιο και Αναλοίωτο. Όταν αυτό γίνεται αντιληπτό τότε η Συνείδηση βρίσκεται στην Κατάσταση Βίντγια Όταν αυτό δεν γίνεται αντιληπτό τότε η Συνείδηση έχει την απατηλή αντίληψη μιάς ατομικής ύπαρξης. Με αυτή την έννοια το Απόλυτο Ον που βρίσκεται στην Βάση κάθε όντος είναι η Πραγματικότητα, η Πραγματική Κατάσταση της φύσης μας, Η πνευματική εμπειρία της Βαθύτερης Ουσίας μας εκφράζεται σαν εμπειρία μιάς ενότητας μέσα στην οποία βυθίζονται τα πάντα. Η αδυναμία (αδυναμία της νόησης) να εκφράσουμε την εμπειρία αυτή με έννοιες (όρους της νόησης) οδηγεί στην περιγραφή της σαν «Απόλυτη Ενότητα του Όντος», «Ταυτότητα», κλπ….
Το Βράχμαν, το Άτμαν του ανθρώπου, μπορεί ή να στραφεί προς το Ίδιο Είναι, να ανυψωθεί πάνω από τις εντός του υλικού πεδίου λειτουργίες, ή να είναι παρόν, μέσω των λειτουργιών, στον αντικειμενικό υλικό κόσμο ή ακόμα να «χάνεται» στις λειτουργίες, φαντασιώσεις, κλπ…
Η στροφή του Βράχμαν προς τα Έσω, η Αντίληψη του Ιδίου Είναι ονομάζεται τουρίγια ή μόκσα. Σε αυτή την Κατάσταση το Βράχμαν αντιλαμβάνεται το Ίδιο Είναι,το Άπειρο, το Απόλυτο, κλπ. αλλά ταυτόχρονα διατηρεί την αντίληψη της ύπαρξης στον υλικό κόσμο, διατηρεί δεσμό, μέσω του υλικού φορέα, με τον υλικό κόσμο. Βιώνει την Ενιαία Πραγματικότητα που αφομοιώνει όλες τις καταστάσεις και ξεπερνά την υλική ύπαρξη. Είναι ένας Τζιβανμούκτα.
Η τουρίγια ή μόκσα, είναι η υπέρτατη υπερβατική κατάσταση που μπορεί να βιώσει το ον στον υλικό κόσμο. Με τον διαχωρισμό από το υλικό σώμα μπορεί να ανέλθει στα ανώτερα πεδία κι εγκαταλείποντας διαδοχικά και τα ανώτερα πεδία να βυθιστεί μέσα στο Ίδιο Είναι Ολοκληρωτικά.




ΕΠΟΜΕΝΑ ΑΡΘΡΑ

...

ΤΑ ΑΡΘΡΑ ΜΑΣ

Copyright © fftsoe 2010-2017.All Rights Reserved