OM

ΑΚΑΔΗΜΙΑ ΕΣΩΤΕΡΙΣΜΟΥ

ΔΙΔΑΣΚΑΛΙΑ

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΜΑΣ

ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΜΑΣ

Σάββατο, 11 Ιουλίου 2015

Πλάτωνας, Πρόλογος




Αντί Προλόγου

Η ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ, η Αντίληψη «Παρουσίας», «Ύπαρξης», είναι ΔΕΔΟΜΕΝΗ, κι Αποτελεί τον Πρωταρχικό Βασικό Πυρήνα «Επίγνωσης της Ύπαρξης», από τον Οποίο Προέρχονται και στον Οποίο Στηρίζονται «όλα», (κάθε αντίληψη και κάθε περαιτέρω βίωμα ύπαρξης). Δεν γνωρίζουμε «πως» και «γιατί» «Υπάρχει» η ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ. Αγνοούμε παντελώς το ΟΝΤΟΛΟΓΙΚΟ ΒΑΘΟΣ της. Κι ίσως αυτό ακριβώς είναι το ΜΥΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΘΕΟΥ που «αναζητά ο άνθρωπος χιλιάδες χρόνια, με όλες τις δυνάμεις του.
Εμπειρικά, Βιωματικά Η ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ Εκδηλώνεται μέσα από πολλές «Στάσεις Αντίληψης», Επίπεδα Κατανόησης, Βάθη Επίγνωσης. Η Συνείδηση μπορεί να Αντιλαμβάνεται Αυθόρμητα Άμεσα Αυτό που Συμβαίνει Πραγματικά, με μια άμεση βιωματική επαφή που μένει ακριβώς στο επίπεδο της πρωταρχικής αγνής αντίληψης κι ολοκληρωμένης και βέβαιης γνώσης, χωρίς περαιτέρω επεξεργασία. Μπορεί να αντιλαμβάνεται διανοητικά, μέσω της εννόησης (της βαθιάς κατανόησης μέσω εννοιών) και σε διαφορετικά βάθη, αναζητώντας δηλαδή το βαθύτερο νόημα των πραγμάτων (που μπορεί να οδηγήσει κάποιον ακόμα και στην υπέρβαση της διανοητικής διαδικασίας), ή μένοντας στην απλή διανοητική ερμηνεία των πραγμάτων, μέσω ενός συστήματος αντιλήψεων, εννοιών, αξιών, κλπ. Μπορεί ακόμα να αντιλαμβάνεται (να «συναισθάνεται»), μέσω ενός συστήματος διανοητικών εννοιών κι αξιών και με συναισθηματικό δυναμισμό (φόρτιση) τα πράγματα. Μπορεί τέλος να αντιλαμβάνεται (να «αισθάνεται») μέσω της εξωτερικής επαφής, μέσω των αισθήσεων, τα πράγματα.
Με άλλα λόγια, προσπαθώντας να το πούμε πιο απλά, η ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ είναι όχι μια Στατική Λειτουργία Αντίληψης, αλλά ένα Δυναμικό Φαινόμενο Εξελισσόμενης Αντίληψης (και Κατανόησης, κι Επίγνωσης) που μπορεί να υιοθετήσει πολλές και διαφορετικές προοπτικές όρασης των πραγμάτων, αντίληψης και κατανόησης των πραγμάτων.
Έτσι, είναι ορθό να αναρωτηθούμε και για τον ίδιο τον εαυτό μας αλλά και για τον οποιονδήποτε διαβάζουμε ή ακούμε, ΠΟΥ ΒΡΙΣΚΟΜΑΣΤΕ, από Ποιο «Σημείο» «Αντιλαμβάνεται» και «Μιλά» η ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ. Αντιλαμβανόμαστε Πραγματικά Αυτό που Συμβαίνει, που «Υπάρχει» απέναντί μας; Αντιλαμβανόμαστε διανοητικά; Και σε ποιο βάθος; Αντιλαμβανόμαστε (με μια υποτυπώδη διανόηση) εξωτερικά, τα υλικά (πραγματικά όπως νομίζουμε) πράγματα;
Τελικά! Τι είναι ΠΡΑΓΜΑΤΚΟ; Ποιος θα Απαντήσει; Από ποιο «Σημείο»; Για Μια ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ που Βυθίζεται στα ΒΑΘΗ ΤΟΥ ΕΑΥΤΟΥ (που Αντιλαμβάνεται ότι Είναι ΥΠΕΡΠΡΟΣΩΠΙΚΟΣ ΕΑΥΤΟΣ κι όχι ένα «εγώ») ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟ ΕΙΝΑΙ Η ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ κι όχι τα εξωτερικά φαινόμενα. Για μια συνείδηση διαποτισμένη και εγκλωβισμένη στην διανόηση «πραγματικό είναι ό,τι σκέπτεται». Για μια συνείδηση προσανατολισμένη προς τα έξω κι απορροφημένη στα εξωτερικά πράγματα «πραγματικά είναι μόνο  όσα μπορεί να πιάσει με τα χέρια».
*

Η Ελληνική Θεώρηση (Όραση, Πραγματική Όραση) των Πραγμάτων, που Ξεκινά ουσιαστικά πριν 29 αιώνες (βεβαίως πάνω σε πανάρχαιες ρίζες) με τον Ορφισμό, διαποτίζει (μέσω του Ορφισμού) όλο τον «Ελληνικό Στοχασμό» και την Φιλοσοφία, και την ελληνική σκέψη (των απλών ανθρώπων), για να περάσει μετά στον Απόκρυφο Ερμητισμό, και να επηρεάσει, φανερά ή έμμεσα, όλη την Δυτική Σκέψη, είναι ένα σπουδαίο ανθρωπολογικό (κι όχι μόνο ιστορικό, θρησκευτικό, φιλοσοφικό, ή κοινωνικό) φαινόμενο.
Όμως Ποιος μπορεί και με ποιο δικαίωμα και από ποια «Θέση» να μιλήσει για αυτό το φαινόμενο; Μπορούμε να Προσεγγίσουμε Βαθιά Πραγματικά το «φαινόμενο»; Η θα το αντιμετωπίσουμε διανοητικά κι επιπόλαια, όπως κάνουν αιώνες τώρα (σε ολόκληρο τον πλανήτη);
Ο Ορφισμός είναι, για ιδεολογικούς, ιστορικούς, λόγους κυριολεκτικά «θαμμένος». Αυτό δεν είναι περίεργο. Όλοι αυτοί που είναι αναθρεμμένοι μέσα στην χριστιανική ιδεολογία θεωρούν τον Ορφισμό θέμα «ταμπού». Γιατί; Επειδή ο «Χριστιανισμός των Πατέρων» ανατράφηκε μέσα στο Ορφικό Φιλοσοφικό Ελληνικό Πνεύμα, κι έτσι θα αποκαλύπτονταν πολλές ιστορικές ανακρίβιες κι απάτες.
Μετά υπάρχει απόλυτη ένοχη σιωπή για το γεγονός ότι Όλη η Ελληνική Φιλοσοφία Πηγάζει, Στηρίζεται και Σχετίζεται Άμεσα με την Ορφική Αντίληψη και Ζωή. Όλοι οι Μεγάλοι Φιλόσοφοι, από τον Πυθαγόρα, τον Παρμενίδη, τον Ηράκλειτο και τον Πλάτωνα και τους Άλλους Μεγάλους, μέχρι τους Στωικούς και τους Νεοπλατωνιστές με αποκορύφωμα (ιστορικό) τους Ερμητικούς, είναι όλοι, μα όλοι «Ορφικοί».
Κι ο Πλάτωνας! Από τους πιο Μεγάλους και Ξακουστούς (σε ολόκληρο τον πλανήτη) Σοφούς μέχρι σήμερα, είναι ο Φιλοσοφικός Ερμηνευτής του Ορφισμού. Αλήθεια! Τι γνωρίζουμε για τον Πλάτωνα; Ποιοι και Πως τον προσέγγισαν; Και από ποια «Θέση»; Ποιος είναι ο Αληθινός Πλάτωνας; Ο Αιώνιος Πλάτωνας; Όχι απλά ο Ορφικός Πλάτωνας, ο Μεγάλος Μύστης της Δελφικής Λατρείας και των Ελευσινίων Μυστηρίων, ο Απόλυτος Δάσκαλος των Αιώνων, το Αιώνιο Πνεύμα της Ακαδημίας, αλλά κυρίως ο «Μυσταγωγός», που μπορεί να μας Οδηγήσει στο Μυστήριο του Θεού, του Υπέρτατου Αγαθού;
Θέλουμε λοιπόν να μιλήσουμε για τον ΠΛΑΤΩΝΑ, με ένα τρόπο τελείως διαφορετικό από όσα έχουν ακούσει μέχρι τώρα οι άνθρωποι. Έτσι θα Αποκαταστήσουμε όχι μόνο την Αλήθεια αλλά και την Ιστορική Πραγματικότητα, στις πραγματικές διαστάσεις της. Το Οφείλουμε!
*

Θέλουμε να μιλήσουμε λοιπόν για τον Πλάτωνα.
Για τον Αληθινό Πλάτωνα, τον «Μυσταγωγό».
Για τον Αιώνιο Πλάτωνα (Αιώνιο επειδή Αποκαλύπτει και μας «Οδηγεί» στην Αιωνιότητα).
Για το Μυστήριο του Θεού, το «ΤΕΛΕΙΩΣ ΕΙΝΑΙ», που Προσεγγίζεται Βιωματικά σαν το «Χωρίς Ιδιότητες».
Για το «Είναι» σαν Υπόβαθρο του Φαινομενικού Γίγνεσθαι (για το «Είναι» και το «Γίγνεσθαι»).
Για την Φύση της Ψυχής.
Για την Μυστηριώδη Υπερφύση.
Για την Σχέση Ψυχής και σώματος.
Για την Αληθινή Φιλοσοφία, την Φιλοσοφική Πειθαρχία και την «Λύσιν» (Απελευθέρωση) της Ψυχής.
Για την Υπέρτατη Πραγμάτωση, που είναι ακριβώς Βάθεμα Κατανόησης, Πλάτεμα Επίγνωσης, κι Απελευθέρωση της Αντίληψης, Βίωση του ΑΠΟΛΥΤΟΥ ΕΙΝΑΙ.
Για όλα αυτά, και για άλλα.
Θέλουμε να μιλήσουμε με τρόπο διαφορετικό και θα Αποκαλύψουμε έναν ΠΛΑΤΩΝΑ που δεν γνωρίζατε μέχρι σήμερα. Θα χρειαστούν λοιπόν, επειδή το θέμα είναι σημαντικό, να δημοσιευθούν πολλά άρθρα… Όσοι ενδιαφέρονται κι έχουν υπομονή ας ακολουθήσουν σε αυτό το ταξίδι διερεύνησης της Αλήθειας, στην Αλήθεια. Ίσως, κάτι να ωφεληθούν.



~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Η ΟΔΟΣ - ΣΤΟΧΑΣΜΟΙ ΚΑΙ ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ

23 – Σεπτέμβριος – 2018

Ενδιαφέρεται κάποιος για τις Θρησκευτικές Πρακτικές, για τον Διαλογισμό κλπ. όταν νοιώθει βαθιά μέσα του, την εσωτερική ανάγκη να Βιώσει την Πραγματικότητα, να Βρει την Αλήθεια για την Ύπαρξή του, την Ζωή, την Πραγματική Ζωή. Αυτό σημαίνει ότι εκπληρώνει μια φυσική ανάγκη της ζωής, ένα βαθύτερο σκοπό της ύπαρξης. Δεν επιβάλει στον εαυτό του μια αυθαίρετη πειθαρχία της οποίας δεν γνωρίζει τον σκοπό, τους στόχους και τους μηχανισμούς της.

Ο Αληθινός Διαλογισμός είναι μια Φυσική Εκπλήρωση, μια Άνθιση της Ζωής, μια Ωρίμανση της Κατανόησης και μια Αληθινή Πραγμάτωση της Ύπαρξης. Είναι το Εσωτερικό Φως που Ανατέλλει, η Νέα Ζωή που Γεννιέται, το Χρυσό Λουλούδι που Ανθίζει. Είναι ο Αληθινός Εαυτός.

 

09 - Σεπτέμβριος - 2018

Χιλιάδες χρόνια τώρα οι άνθρωποι χρησιμοποιούν θρησκευτικές πρακτικές, διαλογισμό, γιόγκα, σαντάνα, προσευχή, ενατένιση, συγκέντρωση κι άλλες παρόμοιες πνευματικές τεχνικές με σκοπό να Βιώσουν την Ανώτερη Πραγματικότητα, να Προσεγγίσουν τον Θεό, να Ζήσουν μια Ανώτερη Κατάσταση της Συνείδησης ή να Πραγματοποιήσουν μια Διεύρυνση της Συνείδησης.

Εντούτοις ελάχιστοι άνθρωποι αντιλαμβάνονται ορθά την θρησκευτική δράση κι ασκούν ορθά την πνευματική πρακτική (όποια πρακτική κι αν εφαρμόζουν). Συνήθως οι άνθρωποι, που είτε δεν εμβαθύνουν στο πνευματικό θέμα είτε πληροφορούνται ανεπαρκώς από ανθρώπους που δεν έχουν πραγματική εμπειρία αυτών των θεμάτων (αλλά έχουν απλώς συσσωρεύσει διανοητικές πληροφορίες περί παντός επιστητού), κάνουν ένα βασικό λάθος.

Στην πρακτική εξάσκησή τους δεν ενεργούν με ορθό τρόπο, πράγμα που θα φανέρωνε μια πραγματική κατανόηση, (και μόνο κάποιοι που έχουν εμπειρία μπορούν να υποδείξουν εδώ το ορθό και το λάθος), αλλά ενεργοποιούν ή δραστηριοποιούν κατώτερα κέντα λειτουργίας που εκ των πραγμάτων δεν μπορούν να τους οδηγήσουν πέρα από τα όρια της φυσικής λειτουργίας τους.

Στην πραγματικότητα όλες αυτές οι άστοχες δράσεις που οι άνθρωποι ονομάζουν διαλογισμό, συγκέντρωση, κάθε είδους πνευματική δράση, έχουν πραγματικό στόχο (είτε το αντιλαμβάνεται ο ασκούμενος, είτε όχι) την υπέρβαση της ίδιας της διαδικασίας που επιτελεί ο ασκούμενος. Ο Πανταζάλι το ξεκαθαρίζει απόλυτα ήδη στους πρώτους αφορισμούς στο «Γιόγκα Σούτρας». Η Συγκέντρωση πρέπει να τελειωθεί, να οδηγηθεί σε Μη-Συγκέντρωση. Το Σαμάντι (στην «περιοχή» του Διαλογισμού) «πραγματώνεται» (και μόνο τότε) όταν ακριβώς καταλύεται το «κέντρο δράσης» και διαλύεται η διάκριση Διαλογιζόμενου-διαλογισμού-αντικειμένου του διαλογισμού σε μια Ενότητα Επίγνωσης που περιλαμβάνει τα πάντα. Είναι η Μη-Δυαδική  Συνείδηση για την οποία μιλούν όλοι αυτοί που φτάνουν στην Εξωτερική Φώτιση που είναι στο Κατώφλι του Εσωτερικού Χώρου και της Πραγματικής Εμπειρίας στα Βαθύτερα Πεδία της Συνείδησης Όπου Ανατέλλει το Εσωτερικό Φως της Ύπαρξης.

Αυτός ο δρόμος είναι ένας δύσκολος και συχνά προβληματικός κι επώδυνος τρόπος για να φτάσουμε να Βιώσουμε την Αλήθεια. Παραμένει όμως ο κλασσικός δρόμος για τους πιο πολλούς ανθρώπους που ζουν μέσα στην δυαδικότητα (στον διαχωρισμό υποκειμένου-αντικειμένου) και δεν αντιλαμβάνονται επαρκώς τους μηχανισμούς της ύπαρξής τους, ή δεν τους έχει υποδειχθεί η ορθή αντιμετώπιση του προβλήματος (από κάποιους που γνωρίζουν, που γνωρίζουν απλά γιατί έχουν εμπειρία).

Ασφαλώς υπάρχει πιο άμεσος τρόπος δράσης, ακόμα και στιγμιαία μετάβαση στην Αφυπνισμένη Κατάσταση της Μη-Δυαδικής Συνείδησης. Αλλά για τους πιο πολλούς ανθρώπους φαίνεται δρόμος απόκρημνος ή δύσβατος.

Στην πραγματικότητα ο πιο Απλός Εύκολος Φυσικός Δρόμος είναι ο Δρόμος της Ζωής, ο Δρόμος της Φύσης μας, που Ξεκινά από την Ορθή Παρατήρηση του Εαυτού κι Οδηγεί μέσα από την Αληθινή Αυτογνωσία (αυτού που Συμβαίνει, Εδώ, Τώρα) στην Πραγματική Απελευθέρωση, στην Πραγματικότητα, στην Αλήθεια, σε Αυτό που οι άνθρωποι ονομάζουν και θεωρούν το πιο Ιερό Βίωμα, στην Καρδιά των Πάντων, στην Βίωση του Όλου.

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

ΑΙΩΝΙΕΣ ΑΛΗΘΕΙΕΣ

ΟΡΦΙΣΜΟΣ – ΕΛΕΥΣΙΝΙΑ ΜΥΣΤΗΡΙΑ – ΠΛΑΤΩΝΙΣΜΟΣ

«Χάος ἦν καὶ Νὺξ Ἔρεβός τε μέλαν πρῶτον καὶ Τάρταρος εὐρύς·
γῆ δ᾽ οὐδ᾽ ἀὴρ οὐδ᾽ οὐρανὸς ἦν· Ἐρέβους δ᾽ ἐν ἀπείροσι κόλποις
τίκτει πρώτιστον ὑπηνέμιον Νὺξ ἡ μελανόπτερος ᾠόν,
ἐξ οὗ περιτελλομέναις ὥραις ἔβλαστεν Ἔρως ὁ ποθεινός,
στίλβων νῶτον πτερύγοιν χρυσαῖν, εἰκὼς ἀνεμώκεσι δίναις.
Οὗτος δὲ Χάει πτερόεντι μιγεὶς νύχιος κατὰ Τάρταρον εὐρὺν
ἐνεόττευσεν γένος ἡμέτερον, καὶ πρῶτον ἀνήγαγεν εἰς φῶς.
Πρότερον δ᾽ οὐκ ἦν γένος ἀθανάτων, πρὶν Ἔρως
ξυνέμειξεν ἅπαντα·
ξυμμειγνυμένων δ᾽ ἑτέρων ἑτέροις γένετ᾽ οὐρανὸς ὠκεανός τε
καὶ γῆ πάντων τε θεῶν μακάρων γένος ἄφθιτον». 

(Ορφικός Ύμνος, διασώθηκε από τον Αριστοφάνη, «Όρνιθες, 693 – 702», 8ος – 5ος αιώνας π.Χ.)


Πρωτόγονον καλέω διφυῆ, μέγαν, αἰθερόπλαγκτον,
ᾠογενῆ, χρυσέῃσιν ἀγαλλόμενον πτερύγεσσιν,
ταυρωπόν, γένεσιν μακάρων θνητῶν τ' ἀνθρώπων,
σπέρμα πολύμνηστον, πολυόργιον, Ἠρικεπαῖον,
ἄρρητον, κρύφιον ῥοιζήτορα, παμφαὲς ἔρνος,
ὄσσων ὃς σκοτόεσσαν ἀπημαύρωσας ὁμίχλην
πάντῃ δινηθεὶς πτερύγων ῥιπαῖς κατὰ κόσμον
λαμπρὸν ἄγων φάος ἁγνόν, ἀφ' οὗ σε Φάνητα κικλήσκω
ἠδὲ Πρίηπον ἄνακτα καὶ Ἀνταύγην ἑλίκωπον.
ἀλλά, μάκαρ, πολύμητι, πολύσπορε, βαῖνε γεγηθὼς
ἐς τελετὴν ἁγνήν πολυποίκιλον ὀργιοφάνταις.

(Ορφικός Ύμνος, Πρωτογόνου, 8ος – 6ος αιώνας π.Χ.)

«Kάθαρσις δὲ εἶναι ἆρα οὐ τοῦτο συμβαίνει, ὅπερ πάλαι ἐν τῷ λόγῳ λέγεται, τὸ χωρίζειν ὅτι μάλιστα ἀπὸ τοῦ σώματος τὴν ψυχὴν καὶ ἐθίσαι αὐτὴν καθ᾽ αὑτὴν πανταχόθεν ἐκ τοῦ σώματος συναγείρεσθαί τε καὶ ἁθροίζεσθαι, καὶ οἰκεῖν κατὰ τὸ δυνατὸν καὶ ἐν τῷ νῦν παρόντι καὶ ἐν τῷ  ἔπειτα μόνην καθ᾽ αὑτήν, ἐκλυομένην ὥσπερ [ἐκ] δεσμῶν ἐκ τοῦ σώματος;»

(Πλάτωνας, Φαίδων, 67,c,d, 4ος αιώνας π.Χ.)

~~~~~

ΑΝΤΒΑΪΤΑ ΒΕΔΑΝΤΑ

«Αυτό (το Βράχμαν) είναι η βαθύτερη ουσία. Αυτό είναι η ψυχή όλου του κόσμου. Αυτό είναι η πραγματικότητα. Αυτό είναι το Άτμαν. Αυτό είσαι εσύ»

(Τσαντόγια Ουπανισάδ, 8ος – 4ος  αιώνας π.Χ.).

«Αυτό δεν έχει συνείδηση ούτε του υποκειμένου, ούτε του αντικειμένου, ούτε και των δύο. Αυτό δεν είναι ούτε απλή συνείδηση, ούτε αμέτοχη αίσθηση, ούτε σκοτάδι. Είναι αόρατο, χωρίς σχέσεις, ακατανόητο χωρίς αναφορές, χωρίς δυνατότητα περιγραφής – είναι η ουσία της Αυτοσυνείδησης, το τέλος της μάγια»

(Μαντουκία Ουπανισάδ, 8ος - 4ος  αιώνας π.Χ.)

~~~~~

ΒΟΥΔΙΣΜΟΣ

"Υπάρχει, ω αδελφοί, μία σφαίρα ζωής όπου δεν υπάρχει ούτε γη, ούτε νερό, ούτε φωτιά, ούτε αέρας, ούτε η σφαίρα του ατέλειωτου χώρου, ούτε καν η σφαίρα της συνείδησης. Εκεί που σας λέω δεν υπάρχει πραγματικά ούτε αυτός εδώ ο κόσμος, ούτε ο άλλος κόσμος, ούτε η σφαίρα του απείρου διαστήματος, ούτε η σφαίρα της άπειρης συνείδησης, ούτε η σφαίρα της ανυπαρξίας του οτιδήποτε, ούτε η σφαίρα όπου δεν υπάρχει ούτε αντίληψη, ούτε μη αντίληψη. Μιά τέτοια κατάσταση , ω αδελφοί, εγώ θα την περιέγραφα έτσι: ούτε να έρχεσαι, ούτε να πηγαίνεις, ούτε να στέκεσαι, ούτε να γυρίζεις πίσω, ούτε να κατεβαίνεις, μα ούτε και να ανεβαίνεις. Είναι κάτι σαν μη γεννημένο, μη γινόμενο, μη δημιουργημένο, μη συνθεμένο: είναι το τέλος της οδύνης".

(Ουντάνα, VIII, I, 1ος  αιώνας π.Χ.).

~~~~~

ΤΑΟΪΣΜΟΣ

«Το Τάο γιά το οποίο μπορούμε να μιλήσουμε (να το ονομάσουμε Τάο) δεν είναι το «Αμετάβλητο Τάο» (Τσ’ανγκ Τάο).
Το όνομα που μπορούμε να του δώσουμε δεν είναι «Αμετάβλητο Όνομα» (τσ’ανγκ μίνγ).
Αόρατο (Γου) είναι το όνομα που δίνω στο Γεννήτορα του Γιάνγκ και του Γιν.
Ορατό (Γιέου) είναι το όνομα που δίνω στη Μητέρα των δέκα χιλιάδων όντων.
Αληθινά, στο Γου («μη είναι», «μη έχειν προσδιορισμούς», αόρατο) θα θαυμάσουμε το μυστήριο.
Στο Γιέου («είναι», «έχειν προσδιορισμούς», ορατό) θα δούμε τα εξωτερικά φαινόμενα.
Αυτά τα δύο (Γου και Γιέου) πηγάζουν από το ίδιο (Τάο), αλλά οι τρόποι τους είναι διαφορετικοί.
Τούτο το «ίδιο» (Τάο) το ονομάζω το Σκοτεινό (Σιουάν).
Το πιό σκοτεινό αυτού του σκότους είναι η «Πύλη όλων των Μυστηρίων» (Τσ’ανγκ Τάο).

(Τάο Τε Κίνγκ, κεφάλαιο 1, 9ος - 3ος αιώνας π.Χ.).

~~~~~

ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΣ

«Άκουε, Ισραήλ· Κύριος ο Θεός ημών είναι εις Κύριος.
Και θέλεις αγαπά Κύριον τον Θεόν σου εξ όλης της καρδίας σου και εξ όλης της ψυχής σου και εξ όλης της δυνάμεώς σου.
Και ούτοι οι λόγοι, τους οποίους εγώ σε προστάζω σήμερον, θέλουσι είσθαι εν τη καρδία σου·
και θέλεις διδάσκει αυτούς επιμελώς εις τα τέκνα σου, και περί αυτών θέλεις ομιλεί καθήμενος εν τη οικία σου και περιπατών εν τη οδώ και πλαγιάζων και εγειρόμενος.
Και θέλεις δέσει αυτούς διά σημείον επί της χειρός σου και θέλουσιν είσθαι ως προμετωπίδια μεταξύ των οφθαλμών σου.
Και θέλεις γράψει αυτούς επί τους παραστάτας της οικίας σου και επί τας πύλας σου».

(Δευτερονόμιο, κεφάλαιο 6, 4-9, 9ος – 6ος αιώνας π.Χ.)


Διδάσκαλε, ποία εντολή είναι μεγάλη εν το νόμω;
Και ο Ιησούς είπε προς αυτόν· Θέλεις αγαπά Κύριον τον Θεόν σου εξ όλης της καρδίας σου και εξ όλης της ψυχής σου και εξ όλης της διανοίας σου.
Αύτη είναι πρώτη και μεγάλη εντολή.
Δευτέρα δε ομοία αυτής· Θέλεις αγαπά τον πλησίον σου ως σεαυτόν.
Εν ταύταις ταις δύο εντολαίς όλος ο νόμος και οι προφήται κρέμανται.

(Ματθαίος, κεφάλαιο 22, 36-40, 1ος αιώνας μ.Χ.)


Διδάσκαλε, τι πράξας θέλω κληρονομήσει ζωήν αιώνιον;
Ο δε είπε προς αυτόν· Εν τω νόμω τι είναι γεγραμμένον; πως αναγινώσκεις;
Ο δε αποκριθείς είπε· Θέλεις αγαπά Κύριον τον Θεόν σου εξ όλης της καρδίας σου και εξ όλης της ψυχής σου και εξ όλης της δυνάμεώς σου και εξ όλης της διανοίας σου, και τον πλησίον σου ως σεαυτόν.
Είπε δε προς αυτόν· Ορθώς απεκρίθης· τούτο κάμνε και θέλεις ζήσει.

(Λουκάς, κεφάλαιο 10, 25-28, 1ος αιώνας μ.Χ.)


«Ο λυχνος του σωματος εστιν ο οφθαλμος. εαν ουν ο οφθαλμος σου απλους η, ολον το σωμα σου φωτεινον εσται·
 εαν δε ο οφθαλμος σου πονηρος η, ολον το σωμα σου σκοτεινον εσται. ει ουν το φως το εν σοι σκοτος εστιν το σκοτος ποσον;»

(Ματθαίος, κεφάλαιο 6, 22-23, 1ος αιώνας μ.Χ.)


~~~~~

ΣΟΥΦΙΣΜΟΣ

«Χτύπησε, Κι Αυτός θα σου ανοίξει την πόρτα
Εξαφανίσου, Κι Αυτός θα σε κάνει να λάμψεις σαν τον ήλιο
Πέσε, Κι Αυτός θα σε ανυψώσει στους ουρανούς
Γίνε ένα τίποτα, Κι Αυτός θα σε μεταμορφώσει στο παν».

(Τζάλαλ Άντ-Ντιν Ρούμι, 13ος αιώνας μ.Χ.)

~~~~~



~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~