__________________________________________________________________

__________________________________________________________________
***

Τετάρτη, 30 Σεπτεμβρίου 2015

Ποιος μπορεί να μιλήσει για τον Θεό;

 By Brimful


Για να μιλήσουμε για κάτι πρέπει να το γνωρίζουμε, να το γνωρίζουμε πραγματικά. Δηλαδή πρέπει να έχουμε επαφή με αυτό κι όχι απλά να αποκτάμε με τον ένα ή τον άλλο τρόπο νοητικές πληροφορίες για αυτό.
Ποιος μπορεί να μιλήσει για τον Θεό; Μονάχα αυτός που Βιώνει την Παρουσία του Θεού, που Ζει Μέσα στον Θεό, που Είναι Ένα με τον Θεό… μπορεί να μαρτυρήσει την Αλήθεια κι ο «λόγος» του είναι Αυθεντικός. Οποιοσδήποτε έχει αυτή την Εμπειρία μπορεί να μιλήσει κι ο λόγος του θα είναι γνήσιος και δεν θα παρεκκλίνει από την Αλήθεια. Μια Σταγόνα Εμπειρίας μπορεί να γίνει Αληθινό Μήνυμα της Πραγματικότητας.
Σκέψεις, πληροφορίες, συσσώρευση γνώσεων, όλων των γνώσεων του κόσμου, λειτουργού σε ένα άλλο επίπεδο, έξω από τον Χώρο της Αυθεντικής Εμπειρίας,  στον χώρο της διανόησης. Δεν αποκαλύπτουν τίποτα. Δεν μπορούν να υπερβούν την φύση τους (της νοητικής σύλληψης) και δεν μπορούν να βοηθήσουν να υπερβούμε αυτό το επίπεδο, να νοιώσουμε τα πράγματα, να τα αγγίξουμε.
Αλλά ποιος μπορεί να Μετέχει του Θεού; Ποιος μπορεί να απαντήσει τι Είναι Θεός και με ποιο τρόπο Μετέχουμε του Θεού; Αν μιλάμε στο Επίπεδο της Αληθινής Ζωής της Γνήσιας Εμπειρίας, του Βιώματος, τότε όλες οι γνώσεις κι οι πληροφορίες είναι άχρηστες, πρέπει να ακολουθήσουμε άλλο δρόμο. Η διανοητική διερεύνηση είναι άχρηστη. Η συναισθηματική προσέγγιση δεν μας πηγαίνει μακριά. Κι ασφαλώς όλες οι εξωτερικές δραστηριότητες, είτε τις θεωρούμε ιερές πράξεις, είτε όχι, δεν έχουν κανένα αποτέλεσμα.
Αν θέλουμε πραγματικά να ερευνήσουμε για την Αλήθεια θα πρέπει να ξεκινήσουμε από αυτό που έχουμε (το μόνο) δεδομένο. Κι αυτό είναι η Παρούσα Συνείδησή μας. Από την Φύση της η Συνείδηση είναι Συνείδηση Ύπαρξης, Αίσθηση Παρουσίας. Σε όποια κατάσταση κι αν βρίσκεται η Συνείδηση, είναι, εκ των πραγμάτων Συνείδηση Ύπαρξης, Μετέχει από την Φύση της στην Ύπαρξη.
Αν λοιπόν Δώσουμε Προσοχή στον Εαυτό μας (όποιος κι αν είναι, ό,τι κι αν είναι) και το κάνουμε σοβαρά, μπορούμε να βρούμε τον Μίτο (την αρχή του Νήματος της Γνώσης και της Ζωής) που θα μας Οδηγήσει στην έξοδο από τον λαβύρινθο της άγνοιας. Η Προσεκτική Παρατήρηση, η Προσοχή, η Άμεση Επαφή με αυτό που υπάρχει, που συμβαίνει, είναι η αληθινή δράση, η αληθινή γνώση και μπορεί να μας Οδηγήσει στην Αληθινή Αυτογνωσία. Και μέσω της Αυτογνωσίας να Βρούμε Διέξοδο προς το Απεριόριστο.
Τι αποκαλύπτει λοιπόν η Προσοχή; Η ανόθευτη παρατήρηση αυτού που συμβαίνει; Αποκαλύπτει ακριβώς τους περιορισμούς της ύπαρξης, τις άστοχες δραστηριότητες, την μη ορθή «λειτουργία». Η επίγνωση αυτών των περιορισμών, δηλαδή η αναγνώριση αυτού που συμβαίνει, οδηγεί στην διάλυση της λανθασμένης δραστηριότητας. Έτσι η Ήρεμη Προσεκτική Παρατήρηση είναι η Αληθινή Δράση που Οδηγεί στην Ορθή Δραστηριότητα. Η διάλυση των περιορισμών της ύπαρξης, το σπάσιμο των ορίων, οδηγεί έξω από την προσωπική ύπαρξη, στην Αληθινή Αυθεντική Ύπαρξη, στην Απεριόριστη Ύπαρξη, στην Απεραντοσύνη και τελικά στην Χώρα της Αλήθειας. Πρέπει να σπάσουμε το τσόφλι των περιορισμών αν θέλουμε να βγούμε έξω, στο Φως, στην Ελευθερία. Άλλος δρόμος δεν υπάρχει.
Και μην ρωτάτε «πως γίνεται αυτό»; Απλά Κάντε το.
Τελικά, μόνο αν γνωρίσουμε, μέσα από την Αυτογνωσία, μέσα από την Ανάπτυξη του Εαυτού, μέσα από την Απελευθέρωση από τους περιορισμούς, την Απεραντοσύνη της Ύπαρξης, μπορούμε να γνωρίσουμε τι Είναι Πραγματικά Θεός. Και τότε μόνο μπορούμε να μιλήσουμε για τον Θεό.
Θεός Είναι Αυτό το Απεριόριστο που Βρίσκουμε Μέσα μας, όταν ξεπερνάμε όλους τους προσωπικούς περιορισμούς. Αναδυόμαστε έτσι σε μια Συνείδηση Ύπαρξης Παγκόσμια, στην Επίγνωση της Ενότητας της Ύπαρξης, ότι όλα, τελικά, στο βάθος τους, Είναι Ένα. Βιώνουμε Αυτήν την Κατάσταση Ενότητας σαν το Βάθος, την Βάση πάνω στην Οποία Στηρίζονται Όλα. Αυτή η Κατάσταση Ενότητας Είναι η Αρχή από την Οποία Ξεκινούν Όλα, Στηρίζονται Όλα και Επιστρέφουν Όλα… Αλλά ακόμα κι αυτή η Κατάσταση, η Αντίληψη ότι Όλα Είναι Θεός, ότι Ζούμε Μέσα στον Θεό, ότι Είμαστε Ένα με τον Θεό, δεν είναι η Υπέρτατη Κατάσταση. Ο Θεός είναι ένα βήμα πιο πέρα. Γιατί υπάρχει ακόμα Διαχωρισμός από τον Θεό. Κι ο Διαχωρισμός, όσο λεπτός κι αν είναι, είναι διαχωρισμός. Είναι ελάχιστοι αυτοί που έφθασαν Εδώ κι ακόμα πιο λίγοι που «διάβηκαν» το «Τελευταίο Εμπόδιο» κι έγιναν Θεός. Σαν την σταγόνα που ενώνεται και χάνεται στον Ωκεανό.
Αυτή η Βιωματική Προσέγγιση της στο «Βάθος Πραγματικότητας», πέρα από προσωπικές παρεκκλίσεις είναι ο μόνος δρόμος που Οδηγεί στην Πραγματικότητα, η Οδός. Άλλος δρόμος δεν υπάρχει. Κι αυτός είναι ο Δρόμος των Αρχαίων Μυστηρίων, που δεν ήταν βέβαια εξωτερικές δραστηριότητες ή λαϊκές γιορτές.
Αν μείνουμε στην Επιφάνεια, στην προσωπική ύπαρξη, συνείδηση κι αντίληψη, τότε όλες οι πληροφορίες που μπορούμε να αποκτήσουμε θα είναι μικρότερες της νόησής μας… Μπορεί το Απεριόριστο που Είναι Έξω από Όλα και τα Συμπεριλαμβάνει Όλα (και την νόησή μας) να χωρέσει μέσα σε μια περιορισμένη νόηση; Ό,τι συλλαμβάνει η νόηση είναι περιορισμένο, μια νοητική κατασκευή, μια αντίληψη αυτού που υπάρχει, όχι Αυτό που Υπάρχει. Ο Θεός της Νόησης, ο Θεός των ανθρώπων, των θρησκειών, των πανεπιστημίων και των θεολογικών σχολών, ο Θεός της καθημερινής λαϊκής λατρείας, είναι μια Ιδέα, Κάτι Ψεύτικο, ένα Είδωλο…
Για αυτόν τον Θεό Είδωλο είπαν κάποιοι σοφοί ότι «ο Θεός πέθανε». Στην πραγματικότητα αναφέρονταν όχι στον Αληθινό Θεό αλλά στην αντίληψη των ανθρώπων για τον Θεό. Δεν πρέπει να «πετροβολάμε» τους ανθρώπους που λένε την αλήθεια. Αν δεν μπορούμε να τους σεβαστούμε, τουλάχιστον ας σωπάσουμε. Το να υπερασπίζεσαι ένα ψέμα ούτε καλό άνθρωπο σε κάνει, ούτε σε δικαιώνει. Όσοι αναζητούν ένα τέτοιο Θεό Είδωλο μπορούν εύκολα να τον βρουν γιατί όλη η ανθρωπότητα αυτόν τον Θεό Είδωλο λατρεύει. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι  αυτό που θεωρούν όλοι αληθινό είναι πραγματικά Αληθινό. Οι άνθρωποι είναι ειδωλολάτρες. Η θεολογία τους (κατασκευή της νόησης και της διανόησης) είναι φαντασία. Η θρησκεία τους, κακή απομίμηση των Εσωτερικών Μυστηρίων, είναι άστοχη. Κι όλες οι θρησκευτικές δραστηριότητές τους, χωρίς κανένα αποτέλεσμα. Οι άνθρωποι βιώνουν την ύπαρξη στην Χώρα της Άγνοιας, κι ο Θεός που λατρεύουν είναι «δημιούργημα» της άγνοιας.



Δευτέρα, 28 Σεπτεμβρίου 2015

Ο Έρωτας στην Ελληνική Φιλοσοφία


By Unseen


Η Πραγματικότητα Είναι Μία (τουλάχιστον για την Φωτισμένη Ψυχή που το Βιώνει). Κι η Αντίληψη της Πραγματικότητας είναι «Επίγνωση Αυτής της Μιας Πραγματικότητας», σαν Βαθιά Αίσθηση της Ενότητας της Ύπαρξης. Αυτή ακριβώς η Πρωταρχική κι Αρχέγονη Αντίληψη που περιγράψαμε σαν Έρωτα (τον Πρώτο Θεό, την Πρώτη Όψη του Θεού) είναι η Αρχαία Ψυχή, η Μία και Μοναδική Ψυχή, το Αληθινό Υποκείμενο, η Παγκόσμια Συνείδηση.
Υπάρχει λοιπόν Μία και Μοναδική Ψυχή κι η Πολλαπλότητα δεν είναι παρά μια Αντιληπτική Δραστηριότητα, ένα Αντιληπτικό Φαινόμενο, που Στηρίζει και Στηρίζεται στην Εμπειρία ιδιαίτερων καταστάσεων, σε διάφορα πεδία ή επίπεδα. Είναι ακριβώς η «απορρόφηση» σε αυτές τις καταστάσεις, η ενδυνάμωσή τους, που τους δίνει την αίσθηση της πραγματικότητας. Εκεί που Υπάρχει μόνο Μια Ουσία με ιδιαίτερους σχηματισμούς και σχέσεις, βλέπουμε ξεχωριστά όντα κι αντικείμενα, όντα με δική τους υπόσταση. Αγνοούμε (από άγνοια ή πρόθεση) τόσο την Βάση της ύπαρξης, όσο και την σχέση της με το υπαρξιακό περιβάλλον και την θεωρούμε μεμονωμένη. Ασφαλώς πρόκειται για μια «αντίληψη» και για ένα αντιληπτικό σφάλμα, το οποίο όμως βιώνουμε σαν πραγματικότητα. Με αυτή την έννοια, Μέσα στην Μία Ουσία, σαν Δραστηριότητες, Σχηματισμοί, Αντιληπτικά Φαινόμενα «Δημιουργούνται» οι κόσμοι στους οποίους ενοικούν τα όντα, ανάλογα τον βαθμό επίγνωσής τους και την εξέλιξή τους. Ο Νοητικός Κόσμος, η Ψυχική Σφαίρα και το κλειστό αλλά απέραντο υλικό σύμπαν.
Η διαφοροποίηση από την Μία Ψυχή δεν είναι λοιπόν, εκ των πραγμάτων, Διαφοροποίηση Ουσίας, πραγματικός χωρισμός αλλά μόνο επιφανειακή αντιληπτική δραστηριότητα. Έτσι, Όλες οι Ψυχές είναι στο Βάθος τους η Μία Ψυχή, η Βαθιά Αίσθηση της Ενότητας της Ύπαρξης. Κι όλες οι ψυχές, κάθε ψυχή, κάθε άνθρωπος (που είναι απλά ψυχή ενσωματωμένη) μπορεί να Νοιώσει στο Βάθος της Ύπαρξής του Αυτή την Ενότητα της Ύπαρξης.
Η Αληθινή Ουσία της Ψυχής λοιπόν που Πηγάζει από την Ουσιαστική Ενότητα της Ύπαρξης είναι η Βαθιά Συναίσθηση της Ενότητας, η «Παγκόσμια Συνείδηση». Η Ψυχή λοιπόν είναι όχι μόνο Δραστηριότητα (Επιφανειακή) της Μιας Μοναδικής Ψυχής αλλά είναι στην Αληθινή Καθαρή Ύπαρξή της, Εκδήλωσή της, Έκφρασή της, «Επίγνωση της Ενότητας της Ύπαρξης», η Βαθιά Αίσθηση ότι «Όλα Είναι Ένα». Μια «Αίσθηση» που ξεπερνά όλες τις εξωτερικές διαφοροποιήσεις για να αποκαλύψει την Μια Μοναδική Πραγματικότητα. Εξ’ αντικειμένου λοιπόν η Ψυχή δεν είναι παρά Μια Δυναμική Εκδήλωση της Ουσίας προς την Επίγνωση της Ενότητας, μια Ορμή προς την Πραγματική Βίωση της Ενότητας. Η Ψυχή Είναι Έρωτας… Αγάπη στην χριστιανική θεολογική γλώσσα.
Αυτό το Αρχαίο Μυστικό για την Ουσία της Πραγματικότητας και την Αληθινή Φύση της Ψυχής, το επεξεργάστηκε θεολογικά ο Ορφέας και πάνω σε αυτή την Βάση Καθιερώθηκαν τα Ιερά Μυστήρια. Κι Αυτή την Ενότητα της Ύπαρξης διερεύνησαν, επηρεασμένοι από την Ορφική Αντίληψη, όλοι οι μετέπειτα Φιλόσοφοι, ο Πυθαγόρας, ο Παρμενίδης, ο Ηράκλειτος, ο Σωκράτης, ο Πλάτωνας, ο Αριστοτέλης, οι Στωικοί, οι Νεοπλατωνικοί.
Ο Σωκράτης, αφομοιώνοντας όλη την ανθρώπινη μυστική εμπειρία, κατανοώντας την Αληθινή Φύση της Ψυχής, Βιώνοντας την Μια Πραγματικότητα, δεν έκανε τίποτα άλλο από το να Ζήσει την Ενότητα, να Γίνει Ζωντανό Υπόδειγμα της Ενότητας, ο Αληθινός Άνθρωπος, ένας Θεϊκός Άνθρωπος. Ο Σωκράτης, η Ψυχή που ήταν ο Σωκράτης, δεν ήταν (στα χρόνια της ωριμότητάς του) μια περιορισμένη ψυχή, αλλά μια Απελευθερωμένη Ψυχή, η Ίδια η Παγκόσμια Ψυχή. Ήταν Φωτιά που Λιώνει τα Πάντα Μέσα στην Ενότητα. Καμιά περιορισμένη αντίληψη, καμία σχετική γνώση, παρά μονάχα η Απεραντοσύνη, η Ενότητα, που εξωτερικά (για τους αμύητους) μοιάζει με Κενό, με Τίποτα (τι Ιερό Χάος). Το τίποτα των περιορισμών. Η Αληθινή Φύση, η Μία Ύπαρξη, η Πραγματικότητα. Ο Σωκράτης Απλά Υπήρχε, Ανέπνεε, Δραστηριοποιούνταν, αλλά δεν φυλακιζόταν ποτέ σε περιορισμούς. Και στην ζωή του και στην αντίληψή του και στις συζητήσεις του πάντα ξέφευγε προς το Άπειρο Θείο, όπου Όλα Σωπαίνουν, όλα Μένουν «Ακίνητα», για Νοιώσουν το Βάθος της Ύπαρξης. Και τον έβλεπαν συχνά, ακόμα και στην μέση του δρόμου να «εγκαταλείπει» το σώμα, να αφαιρείται στις αισθήσεις και στον νου και να Υπάρχει «αλλού». Ο Σωκράτης εξέφραζε την Αληθινή Φύση της Ψυχής, τον Έρωτα για Ενότητα, την Ενότητα. Ήταν Έρωτας.
Ο Σωκράτης ήταν σαν την Υπέρτατη Απάτητη Κορυφή κι Ακατανόητος για τους ανθρώπους. Άλλωστε ελάχιστοι τον κατανόησαν. Ο Πλάτωνας ήταν αυτός που προσπάθησε να φέρει τον Έρωτα στους ανθρώπους, να αποκαλύψει δηλαδή την Αληθινή Φύση της Ψυχής που είναι Έρωτας για Ενότητα, Έρωτας, Ενότητα. Προσπάθησε να φέρει την Αλήθεια στις φυλακισμένες ψυχές του Σπηλαίου. Και οι δυο, κι ο Σωκράτης, κι ο Πλάτωνας ήταν Ακέραιοι και Σωστοί σε αυτό που έκαναν.
Ο Σωκράτης Μύησε Πραγματικά τον Πλάτωνα στην Αλήθεια, στην Αληθινή Φύση της Ψυχής, στην Μοναδική Πραγματικότητα. Και το έκανε με Πρακτικό Τρόπο, έφερε τον Πλάτωνα σε Άμεση Επαφή με την Πραγματικότητα, κι όχι με θεωρητικό τρόπο, με θεωρίες, διδασκαλίες, και νοητικές εξηγήσεις. Και δεν του έκρυψε τίποτα.
Σύμφωνα με τον Πλάτωνα, κι όπως ο ίδιος εξηγεί στα Έργα του (που είναι μόνο ένα μικρό μέρος της Πραγματικής Διδασκαλίας που γινόταν στην Ακαδημία), η Ψυχή, η κάθε ψυχή, ο καθένας μολονότι είναι η Μία Ψυχή στο Βάθος της, στην επιφάνεια της αντίληψής της (της προσωπικής αντίληψης μιας ατομικής ύπαρξης) βιώνει μια «ιδιαίτερη ζωή» μέσα στους κόσμους.
Η Ψυχή «Κατέρχεται» από τον Κόσμο του Είναι, τον Κόσμο της Ενότητας (το «πως» και το «γιατί’ είναι ένα άλλο θέμα) στον Κατώτερο Νοητικό Κόσμο της πολλαπλότητας, «δημιουργώντας» ένα ατομικό νοητικό πυρήνα. Γίνεται Ζωντανή Προσωπική Αντίληψη σε ένα κόσμο νοητών «πραγμάτων», όντων και σχέσεων, στον αιώνιο κόσμο των ιδεών.
Κι από Εδώ (από τον κόσμο των νοητών) πέφτει στον Κόσμο της Ψυχής, των επιθυμιών, των δυναμισμών και των εξωτερικών εκφράσεων των ιδεών.
Τέλος η Ψυχή ωθούμενη από την ίδια την ορμή της, που μόνη της καλλιέργησε, «πέφτει» κυριολεκτικά στον κόσμο της ύλης κι ενσωματώνεται μέσα σε ένα σώμα. Ο υλικός κόσμος είναι ο κατώτερος κόσμος α «Αληθινός Άδης», των Μυημένων και των Φιλοσόφων, ο «Κάτω Κόσμος». Οι «κόσμου της ψυχής» όπου κατευθύνονται όσοι εγκαταλείπουν την γήινη ζωή είναι «ανώτεροι κόσμοι». Κι αυτό δεν ισχύει μόνο για τα Ηλύσια Πεδία, που είναι το πιο Φωτεινό Μέρος του Άλλου Κόσμου, αλλά και για τον «κοινό τόπο» όπου «πηγαίνουν» οι συνηθισμένοι άνθρωποι.
Η Ψυχή, πάντα κατά τον Πλάτωνα, σαν Ανώτερη Άυλη Ενέργεια, διαπερνά και διαχέεται μέσα σε ολόκληρο το σώμα. Κάποιες φορές μπορεί να νοιώθει την Αληθινή Φύση της και να «υπερβαίνει» το σώμα, ακόμα και να «εγκαταλείπει» το σώμα, όπως έκανε συχνά ο Σωκράτης, ή όπως κάνουν οι αληθινά φιλοσοφούντες, που στρέφονται Έσω, αποσύροντας την «ψυχή» από όλες τις εξωτερικές δραστηριότητες. Άλλοτε η Ψυχή υποδουλώνεται στις νοητικές διεργασίες του εγκεφάλου και στις δραστηριότητες του νευρικού συστήματος και στις σωματικές πράξεις, στις επαφές με τα εξωτερικά πράγματα.
Η Ψυχή δεν είναι μια σταθερή ουσία-πραγματικότητα-ζωή και συμπεριφορά, αλλά μια Δυναμική Έκφραση της Ύπαρξης που εξελίσσεται συνεχώς και βιώνει την Ύπαρξη σε διάφορα Πεδία κι επίπεδα. Κάθε ψυχή λοιπόν, κάθε στιγμή, βρίσκεται σε κάποιο σημείο της κυκλικής εξέλιξής της. Γιατί κάθε ψυχή ξεκινά από την Αρχική Ενότητα κι αφού διασχίσει των κύκλο των ζωών στους κόσμους, επιστρέφει στην Αρχική Ενότητα. Έτσι η Επίγνωση κάθε ψυχής δεν είναι μια σταθερή κατάσταση γνώσης και σχέσεων με τον κόσμο αλλά εξελίσσεται κάθε στιγμή, περιορίζεται ή απελευθερώνεται, βαθαίνει κι ολοκληρώνεται. Ανάλογα λοιπόν με την Επίγνωση που έχει κάθε ψυχή είναι και η Αίσθηση της Ενότητας της Ύπαρξης που κατακτά και κατανοεί. Άλλοτε ασαφής ή λανθάνουσα κι άλλοτε σαν Φλόγα που Κατακαίει τα πάντα για να Αποκαλύψει την Απεραντοσύνη της Ουσίας.
Αν λοιπόν η Ψυχή, η κάθε ψυχή, είναι μια Εξελισσόμενη Επίγνωση τότε υπάρχουν διάφορες εμπειρίες ζωής, κι υπάρχουν πολλές βαθμίδες του Έρωτα (ή τρόποι που εκδηλώνεται η Ενότητα της Ύπαρξης)…

Στο επόμενο Άρθρο στη σειρά Πλάτωνας, «Η μεταφυσική του Έρωτα».


Παρασκευή, 25 Σεπτεμβρίου 2015

Η Οδός του Βιώματος και το αδιέξοδο της διανόησης

By Brimful



Από την αρχή, από την ανάδυση της συνείδησης στον άνθρωπο, από τότε που ο άνθρωπος ένοιωσε τον εαυτό του, κι είχε εμπειρία της ζωής, προσπάθησε να μιλήσει για όλα αυτά που ζούσε: Για το Υπαρξιακό Περιβάλλον, για αυτόν τον ίδιο, για τις εμπειρίες του. Έτσι δημιουργήθηκε η Γλώσσα που έχει ένα εσωτερικό νοητικό περιεχόμενο και μια εξωτερική λεκτική έκφραση. Νόηση και Γλώσσα είναι δυο όψεις του ίδιου πράγματος. Μιλώντας για το ένα αναγκαστικά αναφερόμαστε στο άλλο.
Στην πραγματικότητα, τόσο η νοητική αντίληψη όσο κι η λεκτική έκφραση είναι ανθρώπινες κατασκευές. Στοχεύουν στο υπαρκτό, αλλά δεν είναι βίωμα του υπαρκτού. Παραμένουν στο εξωτερικό επίπεδο της περιγραφής, της κατασκευής. Η Αλήθεια είναι πάνω από την νόηση και τις λέξεις. Οι περιγραφές μπορεί να είναι ακριβείς ή ανακριβείς, πλήρεις ή ελλιπείς, πραγματικές ή φανταστικές, κλπ., κλπ…
Αυτό που Υπάρχει Πραγματικά Είναι Εδώ, Πάντα, Παρόν, άσχετα από το τι αντιλαμβανόμαστε ή περιγράφουμε, κλπ.
Όσο πιο πολύ προσεγγίζεις την Αλήθεια (μέσα από τις περιγραφές) τόσο προσπαθούμε να απελευθερωθούμε από την κατασκευασμένη (απολιθωμένη συχνά) αντίληψη-γλώσσα και επιχειρούμε να μιλήσουμε με όρους «βιώματος», που προέρχονται από την άμεση επαφή με την Πραγματικότητα. Έτσι, παντού, σε ολόκληρο τον πλανήτη, και πάντα, μέσα στην ιστορία, οι άνθρωποι που προσέγγιζαν την Αλήθεια προσπαθούσαν να οδηγήσουν τους άλλους στην Βίωση της Αλήθειας, πέρα από τις περιγραφές, στην ζωή, στην πράξη, εδώ, τώρα. Υπάρχει μια Παγκόσμια Εσωτερική Παράδοση που αναδύθηκε από μόνη της (και δεν είναι κατασκεύασμα κάποιων συγκεκριμένων ανθρώπων), μια Γλώσσα του Βιώματος που  κατανοούσαν όλοι οι μυημένοι. Υπάρχει λοιπόν, εκ των πραγμάτων, μια Ενότητα στην Ανθρώπινη Αντίληψη για το Πραγματικό, πέρα από τους όποιες εξωτερικές αντιλήψεις-λεκτικές εκφράσεις.
Η Αλήθεια Είναι Μία, η Αληθινή Θρησκεία είναι Μία, η Αληθινή Φιλοσοφία είναι Μία: Είναι η Προσέγγιση και η Περιγραφή του Πραγματικού. Δεν υπάρχει λοιπόν ανατολική, δυτική θρησκεία, ούτε ανατολική, δυτική φιλοσοφία. Η ανθρώπινη προσπάθεια είναι μία και η ανθρώπινη γνώση είναι μία. Ακόμα και σαν «γεωγραφικοί» όροι, οι όροι ανατολικός, δυτικός, είναι περιορισμένοι, αφού το περιεχόμενο, σαν εμπειρία και γνώση, είναι το ίδιο.
Είναι μονάχα οι διανοούμενοι που αδυνατούν να ανυψωθούν ως το Βίωμα της Αλήθειας και παραμένουν στις περιγραφές. Θεωρούν μάλιστα πως αναλύοντας νοητικά-γλωσσικά κάτι, κάποιο αντικείμενο, το αποσαφηνίζουν, αποκαλύπτοντας το πραγματικό περιεχόμενό του, ενώ στην πραγματικότητα το μόνο που αποσαφηνίζουν και τακτοποιούν είναι η δική τους αντίληψη για τα πράγματα.
Ποια είναι τελικά η διαφορά ανάμεσα στην Οδό της Ζωής, της Βίωσης της Αλήθειας, και την διανοητική αντίληψη-λεκτική περιγραφή της Πραγματικότητας; Στην πρώτη περίπτωση Αυτό που Υπάρχει, Αυτό που Συμβαίνει, Προηγείται κι η αντίληψη κι οι περιγραφές έρχονται απλά σαν καταστάλαγμα εμπειρίας και συμπέρασμα. Στην δεύτερη περίπτωση η αντίληψη αποκτά κυρίαρχο ρόλο κι είναι αυτή η αντίληψη που θα μας μιλήσει, θα μας εξηγήσει αυτό που υπάρχει, αυτό που συμβαίνει. Με άλλα λόγια στην πρώτη περίπτωση έχουμε Ζωή και συμπερασματική σκέψη, ενώ στην περίπτωση της διανόησης έχουμε σκέψη, αποκάλυψη (μέσω της σκέψης δήθεν) της ζωής, του πραγματικού. Στην πρώτη περίπτωση ζούμε και περιγράφουμε. Στην δεύτερη περίπτωση σκεφτόμαστε, περιγράφουμε, αλλά δεν ζούμε. Μάλιστα αυτή η σχιζοφρενική στάση οδηγεί στον διαχωρισμό θεωρητικού-πρακτικού. Αλλά σπάνια εφαρμόζουμε, ή εφαρμόζουμε άσχημα. Κάποιος που είναι Δίκαιος μπορεί να μιλήσει για δικαιοσύνη. Οι διανοούμενοι μιλούν για Δικαιοσύνη που πρέπει να εφαρμοσθεί αλλά δεν εφαρμόζουν ποτέ. Δυστυχώς ο κόσμος κυβερνιέται όχι από Σοφούς κι Αυθεντικούς Ανθρώπους αλλά από διανοούμενους της υστεροβουλίας, της υποκρισίας και της απάτης.
Αν κάποιος θέλει να Προσεγγίσει την Αλήθεια πρέπει να το κάνει Βιώνοντας την Αλήθεια κι όχι μένοντας στις περιγραφές της Αλήθειας. Το ταξίδι στην αντίληψη-γλώσσα είναι πάντα μια κατασκευή, κάτι τεχνητό. Δεν οδηγεί ποτέ στην Αλήθεια. Η Αλήθεια Είναι Ζωντανή. Αναπνέει, Κινείται, Αλλάζει, Εξελίσσεται κι Ολοκληρώνεται. Τρέχει μπροστά και πάντα Προηγείται από όλες τις απολιθωμένες περιγραφές της Πραγματικότητας.
Το Αληθινό Ταξίδι της Σοφίας σε βγάζει έξω, στην Αληθινή Ζωή, σε αυτά που υπάρχουν, που μπορείς να αγγίξεις. Το ταξίδι της διανόησης είναι μια ονειροπόληση στον χώρο του φανταστικού.
Η Αλήθεια δεν χρειάζεται λέξεις. Απλά Συμβαίνει. Είναι η φαντασία που για να υπάρξει χρειάζεται λέξεις για να περιγραφεί. Οπότε Όποιος Είναι Αληθινά Σοφός εγκαταλείπει την διανόηση, καίει τα βιβλία ή τα πετάει και Ζει… Και εμείς, εδώ, (θα ρωτήσει κάποιος) γιατί γράφουμε; Απλά χρησιμοποιούμε τον διανοητικό λόγο-γλώσσα για να τον υπερβούμε. Αν το πετυχαίνουμε, ο λόγος μπορεί να δικαιωθεί (μονάχα σαν μέσο για την προσέγγιση της Αλήθειας, όχι σαν η Αλήθεια), διαφορετικά τα λόγια μας δεν είναι παρά αέρας που ταξιδεύει μακριά και χάνεται.


Δευτέρα, 21 Σεπτεμβρίου 2015

Έρωτας, η Αρχέγονη Όψη του Θεού

By Unseen


Η Ορφική «Αντίληψη» για την Ύπαρξη, για τον Κόσμο, ξεκινά πάντα από το Χάος. «Εν Αρχή Ην το Χάος». Έτσι ξεκινούν όλες οι Θεογονίες που έχουν Ορφική Προέλευση, όπως αυτή που διέσωσε ο Αριστοφάνης στις «Όρνιθες». Ακόμα και η Θεογονία του Ησιόδου που είναι «αιρετική», με «εξωτερικό χαρακτήρα», δεν τολμά να απομακρυνθεί από Αυτή την Αρχή και μιλά μετά για την Γη και τον Έρωτα.
Το Χάος είναι Αυτό όπου η Αντίληψη Σταματά γιατί δεν μπορεί να συλλάβει τίποτα. Όχι ότι δεν υπάρχει τίποτα. Αλλά Αυτό που Υπάρχει δεν έχει Ιδιότητες. Είναι Πολύ Μεγάλο για να χωρέσει σε μια περιορισμένη αντίληψη. Έτσι η Αντίληψη Στέκεται Ακίνητη μπροστά στο Θέαμα της Αληθινής Ύπαρξης που ενώ Προσεγγίζεται σαν Κενό, στην πραγματικότητα, Είναι Πλήρες Ζωής, Δημιουργικής Δύναμης και Συνεχούς Κίνησης κι Αλλαγής.
Κι ενώ Αυτό το Ολοζώντανο Πλήρες Κινείται Συνεχώς δεν Αλλοιώνεται σε τίποτα αλλά Παραμένει Αιωνίως Σταθερό στον Εαυτό Του. Όλα όσα Δημιουργούνται και «Φαίνονται» δεν είναι παρά Δραστηριότητες, «Φαινόμενα».
Έτσι το Πρώτο που Αναδύεται από το Χάος , από το Βάθος της Κοσμικής Νύχτας, είναι η Δημιουργική Δύναμη που θα Φέρει στην Ύπαρξη τα Πάντα: η Αντίληψη. Η Αντίληψη που Διερευνά τα Βάθη της Ουσίας, Βιώνει την Απεραντοσύνη της Ύπαρξης κι Αποκαλύπτει την Ενότητα των Πάντων. Το Θεολογικό Όνομα της Δύναμης είναι «Έρως».
Ο Πλάτωνας αφιέρωσε ένα Διάλογό του σε Αυτόν τον Αρχαίο Θεό. Το «Συμπόσιο» είναι μαζί με την Πολιτεία, τον Φαίδωνα και τον Φαίδρο, από τους πιο σημαντικούς Διαλόγους του. Ο Πλάτωνας δεν αναφέρεται στην Ορφική Θεολογία, επειδή υπήρχε απαγόρευση να μιλάς για τα Ιερά σε αμύητους, αλλά στον Ησίοδο. Ήδη από τις εισαγωγικές ομιλίες του Συμποσίου ο Έρωτας Ορίζεται σαν ο Πρώτος Θεός, ο Αρχαιότερος Όλων των Θεών που γνωρίζουν οι άνθρωποι. Και σιγά-σιγά, μέσα από την απλή συζήτηση, ο Πλάτωνας Αποκαλύπτει την Αληθινή Φύση του Θεού.
Ο Έρωτας είναι στον Θρησκευτικό Συμβολισμό ο Μυστηριώδης Θεός Ζαγρέας, ο Χειμωνιάτικος Θεός, ο Διόνυσος της Δελφικής Λατρείας που το άλλο Πρόσωπό του είναι ο Απόλλωνας. Είναι ακόμα ο Διόνυσος, ο Θεός της Φύσης, ο Θεός της Άνοιξης, ο Θεός της Διονυσιακής Λατρείας και των Ιερών Οργίων (όπου «Όργια» είναι «Ιερά Έργα», Ιερή Πράξη, Μυστήριο, Τελετουργική Ανάβαση στην Θεότητα – είναι οι χριστιανοί που από μίσος στην Αρχαία Θρησκεία κι όσους την ακολουθούσαν, δυσφήμησαν την λέξη, στην προσπάθειά τους να καταστρέψουν και να εξαφανίσουν την Αρχαία Θρησκεία). Είναι ακόμα ο Απόλλωνας, ο Θεός του Θερινού Φωτός και του Θριάμβου της Φύσης. Είναι ακόμα ο Βάκχος των Μυστηρίων του Φθινοπώρου, ο Ελευθερωτής που Οδηγεί τις Ψυχές Πίσω στην Πηγή τους, στο Μυστηριώδες Άγνωστο (που το Τελετουργικό Όνομά του, στα Ελευσίνια Μυστήρια είναι «Ίακχος»).
Στους κατοπινούς αιώνες (μετά τον Ορφέα), στην Θεολογική Αντίληψη των Σοφών το Χάος «Ταυτίζεται» με τον Υπέρτατο Πατέρα Θεό Δία κι ο Αρχέγονος Θεός, ο Έρωτας,  «ταυτίζεται» με τον Διόνυσο, τον «Γιό του Θεού»… Από «εδώ» πηγάζει όλη η χριστιανική θεολογία (όχι του Ιησού αλλά) των χριστιανών θεολόγων των πρώτων μεταχριστιανικών αιώνων.
Στην Φιλοσοφική Γλώσσα της Ορφικής Φιλοσοφίας (κι εδώ ανήκουν όλοι οι Μεγάλοι Αρχαίοι Έλληνες Σοφοί) ο Έρωτας είναι το Όντως Ον, το Είναι του Πλάτωνα, Αυτό που μπορεί η Αντίληψη να συλλάβει σαν η Βάση της Ύπαρξης. Είναι ο Λόγος, σαν Συνειδητή Παγκόσμια Δημιουργική Δύναμη, όπως θα την περιγράψει ο Ηράκλειτος και θα την «αναλύσουν» οι Στωικοί… κι από εδώ πηγάζει η αντίληψη του «Χριστιανικού Λόγου».
Αλλά τι είναι στην «Φύση Του» ο Έρωτας; Ο Πλάτωνας κάνει στο Συμπόσιο μια θαυμαστή ανάλυση και προσεγγίζει το θέμα από πολλές απόψεις πριν Φτάσει στην Αποκάλυψη της Αληθινής Φύσης του Θεού. Σιγά-σιγά, ακολουθώντας τον Πλάτωνα, θα τα διερευνήσουμε όλα αυτά.
Ο Έρωτας Είναι η Ύπαρξη, η Βάση της Ύπαρξης, η Ουσιαστική Ενότητα αλλά και η Δημιουργική Δύναμη που Φανερώνει τα Πάντα. Τα Πάντα δια Αυτού Γίνονται.. Μέσα στην Ενότητα που Πάντα Λειτουργεί σαν Βάση Διακρίνεται το Υποκείμενο από το Αντικείμενο και μέσα στην Αντίληψη Διακρίνεται το Θετικό από το Αρνητικό. Έτσι ενώ στο Βάθος Διατηρείται Πάντα η Ενότητα στην Επιφάνεια Κυριαρχεί η Αντίθεση των Δυνάμεων, που η Δυναμική Σχέση τους θα Οδηγήσει στην Δημιουργία Όλων των Πραγμάτων. Όλα όμως όσα εξελίσσονται, εξελίσσονται Πάνω στην Μοναδική Βάση Μιας Ενοποιημένης Ύπαρξης. Βλέποντας Πίσω από τα Φαινόμενα μας Αποκαλύπτεται η Αρχική Ενότητα.
Κι έτσι ενώ Όλα Αρχίζουν από το Σημείο «Μηδέν», κάνοντας ένα Ολόκληρο Κύκλο στην Ύπαρξη, γυρίζουν πάλι στο Αρχικό Μηδέν (που είναι το Μηδέν της Ζωής, της Πληρότητας μέσα στην «Ανάπαυσή» της κι όχι το «τίποτα»). Η Ύπαρξη, η Ζωή, η Δημιουργία είναι Κύκλος. Κι αυτό που Ισχύει σε Παγκόσμια Κλίμακα, σε Κοσμικό Χρόνο, ισχύει και στην Ύπαρξη, στην Ανάδυση της Ύπαρξης και στην ζωή της μέσα στους κόσμους. Ισχύει και στην ανθρώπινη ζωή. Και το βλέπουμε να συμβαίνει και στον Κύκλο της Φύσης και στην ετήσιο κύκλο των εποχών.
Στον Ετήσιο Κύκλο οι Αρχαίοι Σοφοί είδαν όχι μόνο ένα Σύμβολο της Παγκόσμιας Ζωής αλλά και την δυνατότητα να εντάξουν την κοσμική εξέλιξη μέσα στον ανθρώπινο χρόνο και να συνδυάσουν την καθημερινή ζωή τους με την ζωή της Φύσης. Καθιέρωσαν πολύ σοφά, τουλάχιστον πριν 3.000 χρόνια Ιερές Γιορτές του Χειμώνα, της Άνοιξης, του Θέρους και του Φθινοπώρου και τις συνδύασαν με την Ανθρώπινη Πορεία προς την Ολοκλήρωση, με την Μύηση στην Αλήθεια. Οι Ιερές Γιορτές έλαβαν (από τον Ορφέα και τους Ορφικούς) ένα Καθαρά Εσωτερικό Περιεχόμενο, ενώ απέκτησαν με τον Πεισίστρατο και τους Πεισιστρατίδες στην Αθήνα ένα Καθαρά Δημόσιο Χαρακτήρα, χωρίς να αποκοπούν από την Εσωτερική Σημασία τους. Ο Ορφισμός έγινε έτσι επίσημη θρησκεία του Αθηναϊκού Κράτους.
Τελικά, μέσα από τον λόγο του Πλάτωνα στο Συμπόσιο αποκαλύπτεται ότι στον Έρωτα Οφείλονται Όλα. Ο Έρωτας είναι η Αρχική Ενότητα της Ύπαρξης, το Είναι στο Οποίο Μετέχουν όλα τα όντα. Στον Έρωτα Οφείλονται οι Δημιουργικές Διακρίσεις και οι Αντιθέσεις. Αλλά και στον Έρωτα Οφείλεται η Ελκτική Δύναμη που Συγκρατεί τα πάντα σε συνοχή αποκαλύπτοντας την «Ενότητα στο Βάθος». Θέλουμε να πούμε ότι η Ελκτική Δύναμη που Οφείλεται στην Αρχική Ενότητα και «Συγγένεια» των Πάντων, Αυτή η Δύναμη που Συγκρατεί τα Σύμπαντα, τους γαλαξίες, τα ηλιακά συστήματα, τα μόρια, τα σωματίδια του ατόμου, τα κύτταρα, τους οργανισμούς, τους κοινωνικούς σχηματισμούς, τις ανθρώπινες σχέσεις, όλα, μα όλα, είναι Αυτή η Αρχική Δύναμη, ο Έρωτας των Κοσμογονικών Ύμνων, ο Διόνυσος των Μυστηρίων, ο Παγκόσμιος Λόγος των Φιλοσόφων, ο Θεός Έρωτας που υμνεί ο Πλάτωνας στο Συμπόσιο.
Αλλά ο Έρωτας δεν είναι μόνο η Παγκόσμια Δύναμη που Υποστηρίζει, Συγκρατεί κι Οδηγεί τα Πάντα (προς την Ολοκλήρωσή τους μέσα στην Ενότητα). Δεν είναι μόνο η Μυστηριώδης Δύναμη που Συνδέει τον άνθρωπο (σε όποια κατάσταση επίγνωσης κι αν βρίσκεται) με την Πηγή του. Είναι ακόμα, κι είναι κυρίως, και πάνω από όλα (για εμάς τους ανθρώπους) η Μυστική Δύναμη της Ψυχής, που μας Εμψυχώνει, μας Φωτίζει και μας Καθοδηγεί προς τα Πνευματικά Ύψη της Αληθινής Ύπαρξης. Είναι η Βαθιά Λαχτάρα για Αληθινή Ύπαρξη, η Πολύ Βαθιά Επιθυμία για Ένωση με την Πηγή μας, η Βίωση της Παγκόσμιας Ενότητας… Στον Χριστιανισμό ονομάζεται Αγάπη κι είναι η Ουσία του Θεού.
Τελικά η Αληθινή Φύση της Ψυχής είναι ο Έρωτας για Ενότητα, η Ένωση, η Θέωση.

(Στο επόμενο Άρθρο, «Ο Έρωτας στην Ελληνική Φιλοσοφία»).

Δευτέρα, 14 Σεπτεμβρίου 2015

Δρόμοι της Ύπαρξης


Στην πραγματικότητα το ανθρώπινο πρόβλημα (το υπαρξιακό πρόβλημα) είναι κάτι πολύ απλό για κάποιον που έχει απλά ανθρώπινη κατανόηση, που διαθέτουν άλλωστε οι περισσότεροι άνθρωποι. Οφείλει κάποιος, εφόσον ενδιαφέρεται, να βρει μια απάντηση, να στοχαστεί και να δώσει απάντηση σε κάποια βασικά ερωτήματα: Ποιος είμαι; Τι είμαι; Που είμαι; Που πάω; Τι κάνω; Πως; Γιατί; Αυτή εξάλλου είναι όχι μόνο η ουσία της Πραγματικής Φιλοσοφίας αλλά και η βαθύτερη Φιλοσοφική Πράξη.

Υπάρχουν διάφορες απαντήσεις-δράσεις σε αυτά τα ερωτήματα. Η πιο βαθιά, άμεση και πραγματική απάντηση είναι η αντιμετώπιση του θέματος μέσα από μια πραγματικά Σιωπηλή Προσοχή. Δεν υπάρχει απάντηση. Όλες αυτές οι αντιλήψεις, ότι είμαι, ότι βρίσκομαι, εξελίσσομαι, κλπ., δεν είναι παρά αντιλήψεις, ερωτήματα της σκέψης, που ψάχνει να φτιάξει μια εικόνα του κόσμου, να κατανοήσει την εξέλιξή μας, κλπ., κλπ. Με άλλα λόγια ανήκουν στον χώρο της σκέψης, του φανταστικού.

Η Υπαρξιακή Παρουσία (η Συνείδηση της Ύπαρξης) είναι Άδεια, Χωρίς ιδιότητες κι ό,τι συλλαμβάνει είναι μόνο Φαινόμενο. Η Ίδια η Αντίληψη στην Φυσική Καθαρή της Λειτουργία είναι Μονάχα Παρατήρηση, χωρίς ανάμειξη της σκέψης, της μνήμης, της φαντασίας. Δεν υπάρχει (σε αυτή την Λειτουργία) παρά μόνο Παρατήρηση ενός Ενοποιημένου Πεδίου Επίγνωσης, χωρίς δυαδικότητα, χωρίς διαχωρισμό υποκειμένου-αντικειμένου, κλπ. Είναι η σκέψη, η πλαστή δημιουργικότητα της σκέψης, που δημιουργεί έναν εαυτό, διαχωρισμό του εγώ από τον κόσμο, κι όλη αυτή την πλαστή κοσμοαντίληψη, που έχει ο κοινός άνθρωπος. Στην πραγματικότητα (από αντικειμενική άποψη) δεν υπάρχει παρά μόνο η διαστρέβλωση της Αντίληψης, αυτό που ονομάζουμε κοινώς σκέψη. Υπάρχει μόνο σκέψη. Δεν υπάρχει ούτε «σκεπτόμενος», ούτε διαχωρισμός από τον κόσμο, ούτε εξέλιξη του σκεπτόμενου, τίποτα από όλα αυτά. Όλα συμβαίνουν μέσα στην σκέψη, όλα είναι σκέψη.

Προφανώς όλη αυτή η δραστηριότητα, που νομίζουμε ότι οδηγεί κάπου, προς κάποια έξοδο, εξέλιξη, φώτιση, είναι αδιέξοδη. Η απελευθέρωση που ζητάμε με αυτό τον τρόπο είναι μια ψεύτικη απελευθέρωση κι η φώτιση ενός εγώ είναι ολοφάνερα μια αυταπάτη… Η Μετατόπιση Εσωτερικά προς τον Εαυτό Αποκαλύπτει την Απεραντοσύνη της Αληθινής Ουσίας. Κι αυτό δεν είναι κάτι που γίνεται, που πραγματοποιείται μέσα στο πλαίσιο των δραστηριοτήτων του εγώ, είτε είναι διαλογισμός, είτε στοχασμός, είτε σκέψη, είτε συναισθηματική δραστηριότητα, είτε εξωτερική πράξη. Όλα αυτά είναι ψεύτικα. Η Μετατόπιση είναι Άμεση, Άχρονη, χωρίς πράξη. Είναι μια Πραγματική Πνευματική Μεταμόρφωση. Είναι η Πλήρης Απάρνηση της δραστηριότητας της σκέψης, του σκεπτόμενου, του διαχωρισμού από τον κόσμο, της εξέλιξης κι όλης αυτής της μάταιης πορείας μέσα στην φαντασία.

Υπάρχει ένας άλλος Έμμεσος Δρόμος, που ακολουθούν όσοι δεν μπορούν να ακολουθήσουν τον Άμεσο Κάθετο Δρόμο. Να «υιοθετήσουμε» (προσωρινά) την αντίληψη ότι όλα αυτά είναι πραγματικά, ότι ισχύουν και να αναλύσουμε σε βάθος όλα όσα αντιλαμβανόμαστε, σκεπτόμαστε, αισθανόμαστε, κάνουμε. Πρέπει εδώ να απαντήσουμε στα ερωτήματα. Ποιος είμαι πραγματικά; Με ποιες ιδιότητες θα προσδιορίσω τον εαυτό μου; Σαν Συνείδηση, σαν Αντίληψη, σαν σκέψη (και σύνολο γνώσεων και πεποιθήσεων, εμπειρίας και μνήμης); Σαν συμπεριφορά; Σε σχέση με το σώμα (τον βιολογικό φορέα μας); Σε ποια αντιληπτική κατάσταση βρίσκομαι λοιπόν; Που θέλω να πάω; Και μπορώ να βρω διέξοδο μέσα από όλη αυτή την νοητική δραστηριότητα, μέσα από όλη αυτή την βαθιά ψυχο-ανάλυση;

Τελικά γίνεται κατανοητό ότι η Πραγματικότητα Είναι Έξω από όλη αυτή την διανοητική σύλληψη του ανθρώπου. Η Χώρα της Αλήθειας δεν έχει δρόμους, πρακτικές, προσπάθειες. Η Χώρα της Αλήθειας είναι Κάτι που Υπάρχει, κι εμείς δεν Βιώνουμε Αυτό που Υπάρχει, δεν «κινούμαστε» μέσα στον Αντικειμενικό Χώρο, αλλά μέσα στην σκέψη μας, μέσα σε ένα χώρο δημιουργημένο, κατασκευασμένο, και μάλιστα κακοκατασκευασμένο, και σε τελευταία ανάλυση απατηλό. Όλα όσα προσπαθούμε να πραγματοποιήσουμε ή να κάνουμε εξωτερικά απλά μας βγάζουν από τον Χώρο της Πραγματικότητας, αλλοιώνουν και περιορίζουν την ύπαρξή μας μέσα στον φανταστικό χώρο της σκέψης.

Πρέπει λοιπόν να σταματήσει όλη αυτή η δραστηριότητα για να ανατείλει το Φως της Αλήθειας. Κι εδώ είναι που μπορούν να βοηθήσουν, ως ένα σημείο, όλες οι πνευματικές δραστηριότητες, οι πρακτικές διαλογισμού, κλπ. Πρέπει όμως στο τέλος να γίνει κατανοητό ότι όσο υπάρχει «προσπάθεια» κάπου κρύβεται ένα εγώ. Η Τελική Πραγματική Ολοκληρωτική Επίτευξη γίνεται χωρίς προσπάθεια, χωρίς δράση, με την εγκατάλειψη της εγωικής δραστηριότητας. Αυτή η Υπέρτατη Μη-Δράση, η Χωρίς Προσπάθεια Μετατόπιση στο Επίπεδο της Πραγματικότητας, είναι η Αληθινή Δράση κι ο Αληθινός Διαλογισμός, η Ουσία κάθε διαλογιστικής προσπάθειας που ολοκληρώνεται στην Πλήρη Παράδοση στο Φως της Αλήθειας.

Η Πύλη είναι μια Άπυλη Πύλη γιατί όσο και να ψάχνεις στο χώρο της σκέψης, από την πλευρά της σκέψης, συναντάς ένα συμπαγές εμπόδιο. Όταν όμως ανακαλύψεις το Μυστικό, το συμπαγές εμπόδιο διαλύεται (για σένα) και περνάς στον Απέραντο Ελεύθερο Χώρο όπου Όλα Είναι Ένα, Όλα είναι Φως, Όλα είναι Αληθινή Ύπαρξη, Όλα είναι το Αδημιούργητο, η Αλήθεια.

Βεβαίως υπάρχει κι η Τρίτη στάση απέναντι στο πρόβλημα της ύπαρξης, που αποδίδει συγκεκριμένες ιδιότητες στον εαυτό που θεωρεί την ύπαρξη σαν ψυχοσωματική οντότητα κι απορροφιέται τελείως στην εξωτερική σκέψη και την υλική δραστηριότητα, επιβεβαιώνοντας την αντίληψη ότι η πραγματική ζωή είναι εδώ, στη γη, στην σωματική ζωή. Είναι οι πρακτικοί άνθρωποι (οι περισσότεροι), οι ρεαλιστές που συναντάς παντού γύρω σου.

Η Ελεύθερη Ψυχή Είναι Ήδη Απεραντοσύνη. Απελευθερωμένη από περιορισμούς Ζει Ήδη στο Άπειρο. Έχει αφήσει πίσω της όλους τους κατώτερους εξωτερικούς κόσμους, και την υλική γη, που άλλωστε, είναι από τους πιο ασήμαντους κατοικημένους πλανήτης στο απέραντο υλικό σύμπαν, που μπορεί κάποιος ακόμα και με γυμνό μάτι να δει την νύχτα κοιτώντας στον ουρανό. Κι ασφαλώς εγκαταλείποντας το σώμα (που αργά η γρήγορα συμβαίνει σε όλους) Γνωρίζει Που Πηγαίνει. Ακολουθεί τον Φωτεινό Δρόμο μέσα στην Νύχτα της ύπαρξης.

Τελικά, καθένας αποφασίζει ή να δει την Αλήθεια κατά Πρόσωπο ή να δημιουργεί την δική του αλήθεια, νομίζοντας ότι είναι η Αλήθεια. Άλλωστε όλοι αυτό (το τελευταίο) κάνουν. Είναι θέμα επιλογής. Βεβαίως ωθούμαστε σε κάποιες επιλογές από την ωριμότητά μας, την προσοχή που δίνουμε και την διάθεση να ζήσουμε πραγματικά ή να συνεχίσουμε να ονειρευόμαστε. Σε τελευταία ανάλυση όμως η φαντασία δεν έχει υπόσταση, υπαρξιακό βάρος… Ούτε προσθέτει, ούτε αφαιρεί τίποτα από την Πραγματικότητα. Αυτό είναι το «παιχνίδι της ζωής». Άλλοτε φιλικό, άλλοτε εχθρικό, αλλά πάντα ένα παιχνίδι και πάντα προσωρινό.


 

Πέμπτη, 10 Σεπτεμβρίου 2015

Εσωτερική Γνώση, Συγκριτισμός και Συγκρητισμός

Υπάρχει μέσα στις διάφορες Εσωτερικές Παραδόσεις (δηλαδή στις θρησκευτικές παραδόσεις που προσεγγίζουν βιωματικά την Πραγματικότητα) ένα Βαθύτερο Γνωστικό Ρεύμα, που είναι η Καρδιά και η Ουσία Όλων των Παραδόσεων, που ενοποιεί, σε βιωματικό επίπεδο, όλες τις Παραδόσεις. Πραγματικά, η Ενοποίηση Όλων των Παραδόσεων, μπορεί να γίνει μόνο σε βιωματικό επίπεδο και είναι κατανοητή μόνο από κάποιον που βιώνει εσωτερικά την Πραγματικότητα κι ανυψώνεται βιωματικά ως την Υπέρτατη Αλήθεια. Ένας τέτοιος άνθρωπος μπορεί να κατανοήσει τι υπάρχει πραγματικά, πέρα από όλες τις περιγραφές, αλλά και να διαπιστώσει τι προσπαθούν να υποδείξουν όλες οι περιγραφές. Τότε μόνο φωτίζεται, κάτω από το φως της εμπειρίας, το διανοητικό πεδίο των περιγραφών. Τότε αναγνωρίζουμε αυτό που υπάρχει πίσω από όλες τις Περιγραφές, τι υπάρχει πίσω από όλα τα Σύμβολα, τις Εικόνες και τις Λέξεις.
Διαφορετικά, αν εμείς οι ίδιοι, δεν έχουμε εσωτερική εμπειρία, και δεν μπορούμε να ακολουθήσουμε το Βαθύτερο Γνωστικό Ρεύμα που είναι σε Επαφή με την Πραγματικότητα, προσπαθούμε να προσεγγίσουμε διαισθητικά, διανοητικά, την αλήθεια. Μένοντας σε αυτό το επίπεδο μπορούμε να προχωρήσουμε μόνο μέχρι ένα διανοητικό συγκριτισμό των διάφορων εσωτερικών παραδόσεων και να φτάσουμε, με την αφαιρετική μέθοδο, σε μια διανοητική σύλληψη της παγκόσμιας διαθρησκευτικής αλήθειας. Είναι αλήθεια πως αυτός είναι ο δρόμος που ακολουθούν μεγάλοι διανοητές-θρησκειολόγοι που δημιούργησαν, στο διανοητικό επίπεδο, μεγάλο επιστημονικό έργο. Κι αυτός είναι ο δρόμος που ακολουθούν στην Ακαδημαϊκή Μελέτη του Εσωτερισμού, που γίνεται τα τελευταία χρόνια σε όλα τα Μεγάλα Πανεπιστήμια του πλανήτη. Δεν αγγίζουν, βέβαια, εδώ, την Εμπειρία του Υπερβατικού αλλά ψηλαφούν τα διανοητικά ίχνη της Μυστικής Εμπειρίας. Η Γνώση τους, χωρίς να γίνεται η Γνώση, παραμένει διανοητική γνώση και πληροφόρηση, χρήσιμη όχι σε κάποιον που θα ήθελε να περάσει Πέραν, στο Βίωμα, αλλά σε αυτόν που θέλει να μελετήσει διανοητικά το φαινόμενο και να έχει μια επαρκή διανοητική γνώση του πραγματικού θρησκευτικού φαινομένου.
Ασφαλώς ένας τέτοιος διανοητικός θρησκευτικός συγκριτισμός, που αναδεικνύει την μία βαθύτερη αλήθεια όλων των θρησκευτικών παραδόσεων είναι όχι μόνο πιο έγκυρος από την άποψη της ανθρώπινης επιστήμης και γνώσης, αλλά και πιο αξιοπρεπής από την επιφανειακή, επιπόλαιη συγχώνευση συμβόλων, εικόνων και όρων. Ενώ ο επιστημονικός συγκριτισμός αναδεικνύει την βαθύτερη ουσία των παραδόσεων ο εξωτερικός συγκρητισμός, που επιχειρείται μερικές φορές από αμαθείς, φανερώνει μια διανοητική βιαιότητα και μια επιπόλαιη ταύτιση διαφορετικών προοπτικών. Όταν μένουμε στο εξωτερικό επίπεδο της κυριολεκτικής περιγραφής, όπως οι περισσότεροι οπαδοί των θρησκειών, οφείλουμε να σεβαστούμε τις διαφορετικότητες. Σε αυτό το επίπεδο, το τελείως εξωτερικό, ο συγκρητισμός μοιάζει με βίαιη επιβολή ομοιοτήτων εκεί που υπάρχουν ολοφάνερες διαφορές. Σε αυτό το επίπεδο θα μείνει για πάντα χωρισμένη η Βαθύτερη Αντίληψη της Πραγματικότητας από τις θεϊστικές αντιλήψεις της Δύσης, θα μείνουν για πάντα εχθρικοί ο Χριστιανικός Θεός με τον Αλλάχ, κλπ…
Τελικά τι είναι Πραγματικότητα; τι είναι Αλήθεια; Πως μπορούμε να βρούμε την Αλήθεια μέσα στις θρησκείες; Το να υιοθετήσουμε μια θρησκεία, είτε αυτή μέσα στην οποία ανατραφήκαμε είτε κάποια άλλη δεν είναι κατ’ ανάγκη κακό. Μπορούμε, αν ψάξουμε με πραγματικό ενδιαφέρον, να βρούμε την Αλήθεια πέρα από την εξωτερική λατρεία, στο αληθινό βίωμα. Οι περισσότεροι άνθρωποι όμως περιορίζονται σε επιφανειακές θεολογικές αντιλήψεις και συγκεκριμένες λατρευτικές δραστηριότητες-ιερές πράξεις, ίσως γιατί αυτό είναι το μόνο που μπορούν να κάνουν, ίσως γιατί αυτό είναι το πιο εύκολο.
Από την άλλη μεριά η επιστημονική συγκριτική έρευνα των θρησκειών αποκαλύπτει κάποιες παγκόσμιες αλήθειες σχετικά με το θρησκευτικό φαινόμενο, αποκαλύπτει ομοιότητες και διαφορές στις θρησκείες (πάντα σε διανοητικό εξωτερικό επίπεδο) αλλά δεν προσεγγίζει την Καρδιά της Αλήθειας… Δείτε το: Ο Warren Matthews είναι ένας παγκόσμιας ακτινοβολίας καθηγητής Φιλοσοφίας και Θρησκευτικών Σπουδών στο Πανεπιστήμιο του Old Dominion στο Norfolk της Virginia, και το βιβλίο του «World Religions», που έχει φτάσει στην 7 έκδοση, αποτελεί το απόλυτο εγχειρίδιο διδασκαλίας «θρησκευτικών σπουδών» σε όλα τα Αμερικάνικα Πανεπιστήμια και Κολλέγια, και πουλιέται στο Amazon 143$. Μελετώντας το άρτιο αυτό βιβλίο αποκτάς γνώση και πληροφορίες για τις θρησκείες του κόσμου, αλλά δεν θα προσεγγίσεις στο ελάχιστο την Αληθινή Ουσία όλων των θρησκειών, το Εσωτερικό Βίωμα της Απόλυτης Πραγματικότητας… Ένα άλλο παράδειγμα. Ο Αναστάσιος Γιαννουλάτος, σήμερα Αρχιεπίσκοπος Τιράνων, υπήρξε καθηγητής θρησκειολογίας στην Θεολογική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών. Το βιβλίο του «Ίχνη από την αναζήτηση του Yπερβατικού: Συλλογή θρησκειολογικών μελετημάτων» είναι ένα θαυμάσιο βιβλίο και θα βρείτε εδώ πολλές πληροφορίες για τις θρησκείες, τον Θεό, το μυστικιστικό βίωμα, αλλά δεν θα Βρείτε τον Θεό… Μπορείτε να βρείτε και τα δύο βιβλία στο Δίκτυο και να τα δείτε.
Βεβαίως θα πει κάποιος ότι δεν μπορείς να βρεις την Αλήθεια σε βιβλία (την Αλήθεια την βρίσκουμε Μέσα μας). Αυτό είναι αλήθεια. Όμως ένα βιβλίο είναι ένας «οδηγός». Μπορεί να δείχνει προς την σωστή κατεύθυνση αλλά μπορεί όμως να δείχνει και σε «λάθος κατεύθυνση», και να «αποπροσανατολίζει». Αυτό ούτε επιστημονικό έργο είναι, ούτε υπηρεσία στην Αλήθεια.
Από την άλλη μεριά, η Ακαδημαϊκή Μελέτη του Εσωτερισμού, που τόσο προβάλλεται σε όλα τα Πανεπιστήμια τα τελευταία χρόνια, παραμένει στο επίπεδο της εξωτερικής πληροφόρησης και των διανοητικών πληροφοριών. Αυτό είναι λογικό, γιατί μόνο διανοητικές πληροφορίες μπορούν να καταγραφούν και να μεταδοθούν σαν «γνώση». Αλλά είναι Γνώση; Και κάποιος που διδάσκει εκεί ή τελειώνει τις σπουδές του και παίρνει «βεβαίωση σπουδών» τι ακριβώς «γνωρίζει»; Τι Εμπειρία έχει από την Αλήθεια; Και «κατευθύνει» προς την Αλήθεια ή περιορίζεται απλά σε εξωτερικές δραστηριότητες ανθρώπων, σε κείμενα, ερμηνείες κειμένων, και απόψεις, απλά απόψεις, απόψεις, απόψεις;
Ο Μόνος Δρόμος προς την Αλήθεια είναι η Εσωτερική Κατανόηση, η Κατανόηση που κατακτάμε μέσα μας. Τελικά δεν είναι η έλλειψη «γνώσης» και πληροφόρησης που εμποδίζει τον άνθρωπο να Φτάσει στην Αλήθεια. Αυτός που ενδιαφέρεται πραγματικά μπορεί να βρει τα πάντα. Αυτό που λείπει είναι η Θέληση να Βιώσουμε την Αλήθεια.
Η Αλήθεια Είναι ο Άγνωστος Ανόθευτος Χώρος του Άμεσου Βιώματος της Ζωής, όπου η «σκέψη» δεν έχει καμία θέση και καμία χρησιμότητα. Για τους ανθρώπους είναι δύσκολο να Βυθιστούν στα Βαθιά Νερά της Ύπαρξης, όπου θα πρέπει να Παραδοθούν στην Αιώνια Φύση για να τους Καθοδηγήσει. Προτιμούν να παραμένουν, σαν «ναυαγοί» της ύπαρξης στις ασφαλείς ακτές της σκέψης και να φτιάχνουν εικόνες για το τι υπάρχει πραγματικά, να φτιάχνουν θεωρίες, να υιοθετούν απόψεις και να αντιμάχονται για «θέσεις» που ολοφάνερα είναι μεροληπτικές
Η Αλήθεια Είναι Απεραντοσύνη και Βίωση της Απεραντοσύνης που Απλώνεται Παντού, που Είναι Ταυτόχρονα Παντού. Δεν υπάρχει ανάγκη να «πας κάπου», να «κινηθείς προς μια κατεύθυνση», γιατί Είσαι Ήδη Παντού. Έτσι όταν Βιώνεις Αυτή την Αίσθηση της Πανταχού Παρουσίας, όταν η Αλήθεια Είναι Παντού, Κατανοείς ότι δεν υπάρχουν «δρόμοι» προς την Αλήθεια. Μόνο η περιορισμένη συνείδηση αναζητά να βγει από τους περιορισμούς της κι αναζητά δρόμους και πορεύεται σε μια εξελικτική πορεία, προς «κάπου»… Στην πραγματικότητα όμως ο «περιορισμός» είναι η ίδια η συνείδηση (η αντίληψη ενός εαυτού ξέχωρου από το Παγκόσμιο Σώμα της Αλήθειας) κι αυτός ο περιορισμός πρέπει να εγκαταλειφθεί, κι όχι οι περιορισμοί του περιορισμένου εγώ… Το περιορισμένο εγώ, χιλιάδες χρόνια να προσπαθεί, δεν μπορεί να ξεπεράσει τους περιορισμούς, γιατί είναι αυτό το ίδιο ο κατεξοχήν περιορισμός.

ΕΠΟΜΕΝΑ ΑΡΘΡΑ

...

ΤΑ ΑΡΘΡΑ ΜΑΣ

Copyright © fftsoe 2010-2017.All Rights Reserved