__________________________________________________________________

__________________________________________________________________
***

Παρασκευή, 27 Νοεμβρίου 2015

Γιόγκα




Πουρουσά

Πουρουσά Είναι Αιώνια Πραγματικότητα, χωρίς ιδιότητες. Καθαρή Συνείδηση, Αυτόνομη, Ελεύθερη και ταυτόχρονα Απεριόριστη Αντίληψη που συλλαμβάνει οτιδήποτε «αντικειμενικό», χωρίς να δεσμεύεται πραγματικά. Το Πουρουσά χαρακτηρίζεται στις γραφές σαν Νιργκουνατβατ (χωρί ιδιότητες), νιρσιντάρμα (χωρίς «νοημοσύνη»), Ασάνγκ (χωρίς δεσμά, ελεύθερο), ντραστ («θεατής», απόλυτη συνείδηση, κατ’ εξοχήν όραση).
Πρακρίτι είναι η Ενέργεια που βρίσκεται στην βάση όλων των φαινομένων, που μετασχηματίζεται σε νοημοσύνη, ενέργεια, ύλη.
Το Πουρουσά, χωρίς ιδιότητες, απεριόριστη αντίληψη, συνδέεται με την Πρακρίτι, αντιλαμβάνεται την Πρακρίτι και τους μετασχηματισμούς της. Ταυτόχρονα η Πρακρίτι υπό την επίδραση του Πουρουσά μετασχηματίζεται παράγοντας τον κόσμο των φαινομένων. Αυτή η σχέση, η αντιστοιχία ονομάζεται γιογκγιάτα

Πρακρίτι

Πριν την δημιουργία, το Πουρουσά και η Πρακρίτι είναι ανεξάρτητα. Η Πρακρίτι βρίσκεται σε ακινησία καθώς οι δυνάμεις που την διέπουν (γκούνας) βρίσκονται σε τέλεια ισορροπία. Αποτελεί μια Ενέργεια χωρίς ιδιότητες, «άμορφη». Αυτή η κατάσταση ονομάζεται αβυάκτα. Στην αρχή της δημιουργίας (στο ξεκίνημά της) το Πουρουσά που «συνδέεται» με την Πρακρίτι αντιλαμβάνεται την Πρακρίτι σ’ αυτή την κατάσταση ισορροπίας, σαν ενέργεια χωρίς ιδιότητες ενώ η Πρακρίτι «αντανακλά» ακριβώς το Πουρουσά. Έτσι η Ενέργεια υφίσταται τον πρώτο μετασχηματισμό της, γίνεται Μαχάτ, καθαρή νοημοσύνη. Αυτή η «κίνηση» ονομάζεται βυάκτα. Από αυτόν τον μετασχηματισμό θα προκύψουν προοδευτικά όλες οι καταστάσεις της ενέργειας, οι μορφές του γίγνεσθαι, η δημιουργία.
Ήδη, από την στιγμή που η Πρακρίτι πέρασε από την αρχική κατάσταση της τέλειας ισορροπίας (την κατάσταση όπου ήταν χωρίς ιδιότητες) στην κατάσταση της νοημοσύνης, οι δυνάμεις μέσα στην Πρακρίτι διαταράχτηκαν και η Ενέργεια αρχίζει να μετασχηματίζεται. Μπήκε σε μια ροή εξέλιξης, ενεργοποίησης των δυναμικών που ενυπήρχαν ήδη στην Πρακρίτι, σε μία φάση στην οποία ωθείται πλέον να αναπτύξει όλα αυτά που υπάρχουν εν δυνάμει. Αυτή η εξέλιξη της Πρακρίτι ονομάζεται παρινάμα.
Σε αυτή την φάση της εξέλιξης λοιπόν δεν υπάρχει πιά ισορροπία δυνάμεων μέσα στην Πρακρίτι. Εμφανίζονται κάποιες ροπές, δυναμισμοί, δυνάμεις, που ωθούν σε κίνηση, σε μετασχηματισμό. Ο μετασχηματισμός της Πρακρίτι γίνεται σύμφωνα με αυτές τις ροπές, δυνάμεις. Οι αρχές αυτής της εξέλιξης ονομάζονται γκούνας και είναι:
α) σάττβα, η αρχή της ισορροπίας που εκδηλώνεται (σε όποιο κοσμικό πεδίο ή επίπεδο κι αν αναφερόμαστε) σαν αγνότητα, ηρεμία (αγνή νοημοσύνη, αγνή αίσθηση, βούληση, αγνή δράση της ύλης).
β) ράτζας, η αρχή της δράσης (διατάραξη της ισορροπίας) που εκδηλώνεται σαν δυναμικότητα, δραστηριότητα (δραστηριότητα της νοημοσύνης, δραστηριότητα της αίσθησης, δραστηριότητα της ύλης).
γ) τάμας, η αρχή της στατικής αδράνειας (της αντίστασης στην δράση) που εκδηλώνεται σαν επιβράδυνση και διάλυση (νοητική ασάφεια, αισθησιακή σύγχυση).
Τα τρία γκούνας εμφανίζονται σαν ένα «φάσμα δραστηριότητας» στο οποίο διακρίνουμε τρεις επιμέρους περιοχές. Η μετάβαση από την μία περιοχή του φάσματος δραστηριότητας σε μία άλλη περιοχή γίνεται βαθμιαία και ομαλά. Όταν το σάττβα αυξάνεται υπέρ το δέον (προς τα πάνω) περνάμε σε μία «ανώτερη ποιοτικά» κατάσταση. Όταν το τάμας αυξάνεται υπέρ το δέον (προς τα κάτω) περνάμε σε μία «κατώτερη ποιοτικά» κατάσταση.Η κατάσταση, που είναι ένα πεδίο δραστηριότητας, ένας χώρος εκδήλωσης, ύπαρξης ονομάζεται Βικάρα.
Έτσι όταν μέσα στο Μαχάτ (βικάρα) που είναι ένα ομοιογενές πεδίο, κυριαρχεί το σάττβα το Μαχάτ «αντανακλά» το Πουρουσά σαν μία απροσδιόριστη κατάσταση χωρίς ιδιότητες. Όταν κυριαρχεί το ράτζας δημιουργείται η αντίληψη μίας παγκόσμιας συνείδησης. Όταν κυριαρχεί το τάμας τότε επικρατεί η αντίληψη μίας ευρύτερης συνείδησης που απλώνεται σε όλο τον χώρο.
Όταν μέσα στο Μαχάτ αυξάνεται το τάμας υπέρ το δέον (προς τα κάτω) περνάμε σε μία κατώτερη ποιοτικά κατάσταση που είναι η σφαίρα της ατομικοποίησης του Μαχάτ, του Ανταχκαράνα (βικάρα), που είναι ένα πεδίο πολλαπλότητας. Ανάλογα με το ποια δύναμη (σάττβα, ράτζας, τάμας) επικρατεί εκδηλώνονται οι λειτουργίες του Μπούντι, του Αχαμκάρα, του Μάνας (οι μετασχηματισμοί της νοημοσύνης ονομάζονται βρίττις κι ανάλογα με το ποια δύναμη από τα σάττβα, ράτζας, τάμας, κυριαρχεί είναι αντίστοιχα πρακχύα πραβρίττι, στίττι).
Όταν μέσα στο Ανταχκαράνα βικάρα αυξάνεται το τάμας υπέρ το δέον (προς τα κάτω) περνάμε στην σφαίρα του Πράνα (της αιθέριας ενέργειας). Ανάλογα με το ποία δύναμη (σάττβα, ράτζας, τάμας) επικρατεί εκδηλώνονται οι λειτουργίες των τζνάνα ιντρίγιας, κάρμα ιντρίγιας και τανμάτρας.
Όταν μέσα στο Πράνα βικάρα αυξάνεται το τάμας υπέρ το δέον (προς τα κάτω) περνάμε στην σφαίρα του Ακάσα, του υλικού σύμπαντος. Ανάλογα με το ποια δύναμη (σάττβα, ράτζας, τάμας) επικρατεί εκδηλώνονται τα στοιχεία Ακάσα (αιθέρας, διάστημα, χώρος), μαχαμπούτας (αέρας, φωτιά, νερό, γη) και τα διάφορα υλικά σώματα.
Έτσι η Πρακρίτι μετασχηματίζεται σύμφωνα με τις ροπές της και παράγονται όλες οι καταστάσεις, οι μορφές του γίγνεσθαι. Δημιουργούνται έτσι διάφορα πεδία εκδήλωσης που ονομάζονται βικάρα. Ολόκληρη η δημιουργία είναι προϊόν μίας αρχικής ενέργειας που παράγει προοδευτικά νόηση, δύναμη, ύλη. Στα ανώτερα πεδία δραστηριότητας δεν υπάρχει διάκριση υποκειμένου, αντικειμένου. Στα κατώτερα πεδία δραστηριότητας όμως υπάρχει διάκριση υποκειμένου αντικειμένου. Αφού όμως στην πραγματικότητα όλα προέρχονται από μία ενέργεια κι είναι της ίδιας υφής, δεν πρέπει να μας παραξενεύει το γεγονός ότι στην κοσμολογία του Σαμκύα Γιόγκα αναφέρονται υποκειμενικά και αντικειμενικά στοιχεία χωρίς να διακρίνονται (το αντικειμενικό δεν έχει την έννοια του ανεξάρτητου).
Η Εξέλιξη της Πρακρίτι (παρινάμα) ακολουθεί συγκεκριμένους νόμους που οδηγούν μέσα από μια καθορισμένη πορεία προς ένα συγκεκριμένο τέρμα. Η δημιουργία είναι φαινόμενο κυκλικό και καταλήγει μετά την παρέλευση τεράστιου χρονικού διαστήματος βέβαια ξανά στην αποκατάσταση της ισορροπίας των δυνάμεων μέσα στην Πρακρίτι και στην διάλυση όλων των μετασχηματισμών της Πρακρίτι, όλων των μορφών του γίγνεσθαι. Αυτή η κατάσταση είναι γνωστή σαν Μαχαπραλάγια.

Αστάνγκα Γιόγκα

Το Πουρουσά Είναι Αδιαφοροποίητη Πραγματικότητα, χωρίς ιδιότητες. Όσο το Πουρουσά συγκεντρώνεται στην Πρακρίτι και δίνει όλη την προσοχή Του στους μετασχηματισμούς, απορροφιέται στην ατομική ύπαρξη, στις λειτουργίες της (Μπούντι, Αχαμκάρα, Μάνας), στις ενέργειές της (Πράνα), στις καταστάσεις της (Ακάσα, υλικό σώμα), στα διάφορα κοσμικά πεδία. Η Πραγματική Κατάσταση του Πουρουσά είναι η Αδιαφοροποίητη κατάσταση της Καιβαλγία (Ανεξαρτησία, Μόνωση) κι όχι η σύνδεσή της με την Πρακρίτι, η απορρόφησή Του στους μετασχηματισμούς της. Για να φτάσει το Πουρουσά στην Πραγματική Του Κατάσταση, σε όποιο κοσμικό πεδίο κι αν βρίσκεται στην παρούσα φάση, πρέπει να πάψει να απορροφιέται στους μετασχηματισμούς της Πρακρίτι.
Στο υλικό κοσμικό πεδίο η Πρακτική που οδηγεί στην Απελευθέρωση ονομάζεται Αστάνγκα Γιόγκα και περιλαμβάνει διάφορα στάδια. Τα στάδια αυτά είναι:
1) Καιβαλγία στο υλικό πεδίο, η Μόνωση, αποκοπή από την πρακρίτι στο υλικό πεδίο, από κάθε μετασχηματισμό.
2) Ασαμπράντζνατα Σαμάντι, Έλεγχος του Μαχάτ (τρεις ποικιλίες νοημοσύνης)
3) Τρεις Ποικιλίες του Σαμπράντζνατα Σαμάντι:
1) Ασμιτά Σαμάντι Έλεγχος του Μπούντι (Απάλειψη της εγωικής νοημοσύνης, των
μετασχηματισμών της συνειδητότητας).
2) Ανάντα Σαμάντι, Έλεγχος του Αχαμκάρα (Εξουδετέρωση των νοητικών
διεργασιών, σκέψης, κλπ.
3) Τέσσερις ποικιλίες Σαμάντι, νιρβισάρα, σαβισάρα, νιρβιτάρκα, σαβιτάρκα),
Έλεγχος του Μάνας (Εξάλειψη των αντιληπτικών διαδικασιών μέσω της συγκέντρωσης σε ένα μοναδικό σημείο).
4) Έλεγχος της Αίσθησης, μέσω των Πρατγιαχάρα, και Πραναγιάμα
5) Έλεγχος του Σώματος μέσω των Ασάνα, Νιγιάμα (Συμορφώσεις) και Γιάμα (Απαρνήσεις), δηλαδή μέσω δράσεων που πρέπει να ακολουθηθούν και δράσεων που πρέπει να απορριφθούν.
Εννοείται ότι ανάλογα με την εξέλιξη της ατομικής ύπαρξης το Πουρουσά θα ξεκινήσει από την βαθμίδα που βρίσκεται την δεδομένη στιγμή. Όταν το Πουρουσά επιτύχει την Καιβαλγία (το μούκτι) είναι ένας τζίβαν μούκτι (ζωντανός απελευθερωμένος). Μπορεί να χρησιμοποιεί την Πρακρίτι, τους μετασχηματισμούς, χωρίς να δεσμεύεται πιά.





Τετάρτη, 25 Νοεμβρίου 2015

Αντβάιτα Βεδάντα


Βράχμαν

«Το Βράχμαν Είναι Ασύλληπτο, Απεριόριστο, Αδημιούργητο, Αδικαιολόγητο, Αδιανόητο»… (Μάιτρι Ουπανσάδ)
Το Βράχμαν Είναι η Μόνη Πραγματικότητα, Είναι Καθαρή Συνειδητότητα, Αδιαφοροποίητη Συνειδητότητα που Αντιλαμβάνεται μόνο το Είναι, δεν υπάρχει καμιά υποκειμενική ή αντικειμενική διαφοροποίηση, προσδιορισμός, ο,τιδήποτε…
Το Βράχμαν μπορεί επίσης να χαρακτηριστεί σαν Καθαρό Είναι. Είναι, Υπάρχει απλά, δεν έχει κανένα άλλο ιδίωμα και δεν επιδέχεται κανένα προσδιορισμό…
Το Βράχμαν, Αιώνια Πραγματικότητα, δεν δημιουργείται, δεν εξελίσσεται, δεν αλλοιώνεται, δεν διαφοροποιείται….
«Αληθινά, όλο αυτό (το σύμπαν) είναι Βράχμαν… Στο Βράχμαν εγείρεται, καταλύεται και συντηρείται»… (Τσαντόγια Ουπανισάδ)

Μάγια

Μέσα στο Βράχμαν, στην Αδιαφοροποίητη Συνειδητότητα, στο Καθαρό Είναι, στο Αιώνιο Αναλλοίωτο, που Είναι έξω από τον χώρο, τον χρόνο, περιορισμό, κίνηση, οτιδήποτε, αναδύεται η διαφοροποίηση, παράγοντας όλα τα φαινόμενα (αντιλήψεις, ενέργειες, φαινόμενα) που συνθέτουν τον «κόσμο της εμπειρίας». Όλα αυτά είναι μόνο μορφώματα της Συνείδησης –περιορισμοί-. Αναδύονται μέσα στην Συνειδητότητα και πάλι εξαφανίζονται σ΄ Αυτήν. Η Συνείδηση, το Καθαρό Είναι, Είναι το Σταθερό Υπόβαθρο, όλα τα άλλα φαινόμενα δεν έχουν δική τους πραγματικότητα, έχουν σχετική ύπαρξη, «όπως τα κύματα στην θάλασσα». Είναι Μάγια…
Όταν υπάρχει Βίντγια (Βράχμαν Βίντγια, Τζνάνα - Γνώση) τότε αντιλαμβανόμαστε ότι το Βράχμαν Είναι η Μόνη Πραγματικότητα.
Το Βράχμαν Είναι το ίδιο το Άτμαν, η Ύστατη Οντολογική Πραγματικότητά μας. Είμαστε Αυτό.
Σ’ αυτή την Κατάσταση αντιλαμβανόμαστε ότι όλα τα φαινόμενα είναι μόνο δραστηριότητες, καταστάσεις, φαινόμενα, χωρίς δική τους πραγματικότητα.
Όταν το Βράχμαν Βίντγια «υποχωρεί» (δεν γνωρίζουμε πως και γιατί), όταν υποχωρεί η Αντίληψη της Μιάς Πραγματικότητας, τότε υπάρχει Αβίντγια (Μη-γνώση), απορροφιόμαστε στην δραστηριότητα της Συνείδησης, στις καταστάσεις, στα φαινόμενα και τα αντιλαμβανόμαστε σαν να έχουν δική τους πραγματικότητα. Αυτό το φαινόμενο ονομάζεται Αντιαρόπα (Λαθεμένη Μεταφορά – Αυτό που είναι μόνο μόρφωμα της Συνείδησης θεωρείται σαν πραγματικό).
Στην Κατάσταση της Αβίντγια δεν αντιλαμβανόμαστε πιά την Μία Πραγματικότητα αλλά θεωρούμε τις δραστηριότητες της Συνείδησης σαν πραγματικότητα.
Η πρώτη διαφοροποίηση από το Βράχμαν είναι ότι δεν αντιλαμβανόμαστε πιά το Βράχμαν σαν την Αντικειμενικά Υπάρχουσα Μία Πραγματικότητα αλλά σαν προσωπική απόλυτη πραγματικότητα (Άτμαν). Μολονότι το Άτμαν ταυτίζεται ουσιαστικά με το Βράχμαν κι είναι επίσης χωρίς ιδιότητες, ταυτόχρονα διαφέρει γιατί είναι το Βράχμαν μέσα από μία προσωπική οπτική. Το Άτμαν, ανάλογα με τον βαθμό της Βίντγια-αβίντγια γίνεται αντιληπτό σαν
1) Το Χωρίς Ιδιότητες, (Δεν υπάρχει αντίληψη Υποκείμενου αντικείμενου)
2) Παγκόσμια Συνείδηση, (Υποκείμενο αντικείμενο ταυτίζονται)
3) Πανταχού Παρούσα Ύπαρξη, (Υποκείμενο αντικείμενο διαχωρίζονται αλλά καταλαμβάνουν τον ίδιο χώρο).
(Στις Ουπανισάδ οι καταστάσεις συνειδητότητας αναφέρονται σαν πράτζνα, η σιωπηλή συνειδητότητα χωρίς διαφοροποιήσεις, ταϊτζάσα, αυτόφωτη συνειδητότητα που κινείται προς τα μέσα, βισύα αφυπνισμένη συνειδητότητα που κινείται προς τα έξω).
Η δεύτερη δραστηριότητα της Συνείδησης υπό την επίδραση της αβίντγια είναι το Μάνας που μπορεί να χαρακτηριστεί σαν νοητικότητα. Το Μάνας αντιλαμβάνεται την Ύπαρξη σαν ατομικότητα μέσα σε ένα αντικειμενικό χώρο. Το Μάνας παράγει όλα τα υποκειμενικά και αντικειμενικά φαινόμενα. Δημιουργείται κατ’ αρχήν ένα νοητικό ρεύμα, η αντίληψη μιάς ατομικής ύπαρξης (τζίβα) μέσα στον νοητικό χώρο (καράνα λόκα – αιτιακό, αντιληπτικό πεδίο) που προκύπτει από όλη αυτή την δραστηριότητα. Η τζίβα (ατομική ύπαρξη) μέσα στον νοητικό χώρο σταθεροποιείται σε κάποιες συγκεκριμένες ιδιότητες κι εμφανίζεται σαν νοητικό σώμα (καράνα σαρίρα). Έτσι προκύπτει ταυτόχρονα η ατομικότητα και η πολλαπλότητα μέσα στον νοητικό χώρο. Το Μάνας λοιπόν δημιουργεί τόσο τις υποκειμενικές καταστάσεις όσο και τα αντικειμενικά φαινόμενα. Αποτελεί ταυτόχρονα τον πυρήνα της νοητικής ύπαρξης όσο και την δραστηριότητα που παράγει τα φαινόμενα.
Το Μάνας αποτελεί δραστηριότητα της Συνείδησης. Αν και πρόκειται για μία μόνο δραστηριότητα εν τούτοις τυπολογικά μπορούμε να διακρίνουμε διάφορες λειτουργίες:
1) Αχαμκάρα («εγώ-ποιος»), συνείδηση της ύπαρξής μας μέσα στον κόσμο των φαινομένων.
2) Μπούντι, νοητικότητα (καθορισμός σχέσεων υποκειμένου-αντικειμένου, αντικειμένου-αντικειμένου, κλπ).
3) Μάνας, αντίληψη των φαινομένων.
4) Τσιττά, μνήμη (όλη η εμπειρία συσωρευμένη σαν μνήμη για να χρησιμεύσει στην δημιουργία της γνώσης, στην αναπαραγωγή της, κλπ).
Η διαφοροποίηση του Μάνας ονομάζεται τεχνικά βρίττι (κυματισμός) κι υπάρχουν τόσων ειδών βρίττι όσα και οι λειτουργίες του Μάνας.
Το Μάνας (η νοητικότητα) συμπυκνώνεται σε Πράνα (ενέργεια) και δημιουργείται έτσι ο ενεργειακός χώρος (σούκσαμ λόκα – λεπτό, ενεργειακό πεδίο), η ενεργειακή ύπαρξη (σούκσαμ σαρίρα – λεπτό σώμα), η ενεργειακή ζωή.
Το Πράνα (ενέργεια) στερεοπείται και παίρνει την όψη της υλικής ουσίας (ακάσα – αιθέρας, χώρος) που συμπυκνώνεται σε ύλη, υλικό σύμπαν (στούλα λόκα – χονδροειδές υλικό πεδίο) όπου εκδηλωνόμαστε μέσα σε ένα χονδροειδές σώμα (στούλα σαρίρα).
Με αυτόν τον τρόπο το Βράχμαν λειτουργεί στο χώρο της Μάγια παράγοντας αντικειμενικά συγκεκριμένα πεδία – λειτουργίες, το Άτμαν, το Μάνας, το Πράνα το Ακάσα. Το Βράχμαν φαίνεται να λειτουργεί μέσα σε αυτά τα πεδία σαν ατομικότητες, μέσα σε ένα αντικειμενικό χώρο. Στην πραγματικότητα η Συνείδηση Είναι Μία, η ατομικότητα δεν είναι παρά μια περιορισμένη αντίληψη και το αντικείμενο δεν είναι παρά δημιούργημα της αντίληψης (που εμφανίζει μια σχετική ύπαρξη). Το Βράχμαν Είναι το Κέντρο αναφοράς όλων των περιορισμένων αντιληπτικών (οντολογικών) καταστάσεων (ατομικών αντιλήψεων, αντικειμένων).
Όταν υπάρχει Βίντγια αντιλαμβανόμαστε ότι όλα είναι φαινόμενα. Όταν υπάρχει αβίντγια απορροφιόμαστε σε αυτή την δραστηριότητα και την συλλαμβάνουμε σαν πραγματικότητα. 

Η Βίωση του Βράχμαν

Το Βράχμαν, Είναι, Συνείδηση, Είναι Ενιαίο κι Εντός της Αντιληπτικής Λειτουργίας Του συμβαίνουν όλες οι περιορισμένες αντιληπτικές (οντολογικές) καταστάσεις
Ο «άνθρωπος» είναι το Βράχμαν που λειτουργεί στα διάφορα αντιληπτικά πεδία, Άτμαν Μάνας, Πράνα, Ακάσα (και ύλη). Στο τελευταίο πεδίο είναι το Βράχμαν που λειτουργεί στα επίπεδα του άτμαν, του μάνας (αχαμκάρα, μπούντι, μάνας τσιττά), του πράνα, του ακάσα.
Η σύνθεση του ανθρώπου φαίνεται πιο κάτω.
1) Βράχμαν, (Στα-Τσιτ-Ανάντ). Το Απόλυτο, η Μία Πραγματικότητα, ο Απρόσωπος Θεός η Πρωταρχή.
2) Άτμαν (εξαιτίας της αβίντγια το Βράχμαν «φαίνεται» σαν Άτμαν). Το ουσιαστικό υπόβαθρο του όντος, ταυτιζόμενο με την Μία Πραγματικότητα, το Βράχμαν. Τρεις καταστάσεις συνειδητότητας.
3) Τζίβα, η εμπειρική ψυχή, το ψυχολογικό υποκείμενο. Το ανταχκαράνα (αχαμκάρα, μπούντι, μάνας, τσιττά).
4) Πράνα, ιντρίγιας. Το αιθέριο, ενεργειακό σώμα, τα αισθητήρια όργανα και τα όργανα δράσης.
5) Ρούπα, σώμα
Το Βράχμαν Είναι το Απόλυτο Υπόβαθρο με το Οποίο ταυτίζεται κάθε ον, κάθε συνείδηση. Είναι η Απόλυτη Αρχή που υπάρχει στο Βάθος του όντος, πίσω από την ροή των «εξωτερικών» γνωρισμάτων, το ον στο Βάθος του. Είναι Αιώνιο και Αναλοίωτο. Όταν αυτό γίνεται αντιληπτό τότε η Συνείδηση βρίσκεται στην Κατάσταση Βίντγια Όταν αυτό δεν γίνεται αντιληπτό τότε η Συνείδηση έχει την απατηλή αντίληψη μιάς ατομικής ύπαρξης. Με αυτή την έννοια το Απόλυτο Ον που βρίσκεται στην Βάση κάθε όντος είναι η Πραγματικότητα, η Πραγματική Κατάσταση της φύσης μας, Η πνευματική εμπειρία της Βαθύτερης Ουσίας μας εκφράζεται σαν εμπειρία μιάς ενότητας μέσα στην οποία βυθίζονται τα πάντα. Η αδυναμία (αδυναμία της νόησης) να εκφράσουμε την εμπειρία αυτή με έννοιες (όρους της νόησης) οδηγεί στην περιγραφή της σαν «Απόλυτη Ενότητα του Όντος», «Ταυτότητα», κλπ….
Το Βράχμαν, το Άτμαν του ανθρώπου, μπορεί ή να στραφεί προς το Ίδιο Είναι, να ανυψωθεί πάνω από τις εντός του υλικού πεδίου λειτουργίες, ή να είναι παρόν, μέσω των λειτουργιών, στον αντικειμενικό υλικό κόσμο ή ακόμα να «χάνεται» στις λειτουργίες, φαντασιώσεις, κλπ…
Η στροφή του Βράχμαν προς τα Έσω, η Αντίληψη του Ιδίου Είναι ονομάζεται τουρίγια ή μόκσα. Σε αυτή την Κατάσταση το Βράχμαν αντιλαμβάνεται το Ίδιο Είναι,το Άπειρο, το Απόλυτο, κλπ. αλλά ταυτόχρονα διατηρεί την αντίληψη της ύπαρξης στον υλικό κόσμο, διατηρεί δεσμό, μέσω του υλικού φορέα, με τον υλικό κόσμο. Βιώνει την Ενιαία Πραγματικότητα που αφομοιώνει όλες τις καταστάσεις και ξεπερνά την υλική ύπαρξη. Είναι ένας Τζιβανμούκτα.
Η τουρίγια ή μόκσα, είναι η υπέρτατη υπερβατική κατάσταση που μπορεί να βιώσει το ον στον υλικό κόσμο. Με τον διαχωρισμό από το υλικό σώμα μπορεί να ανέλθει στα ανώτερα πεδία κι εγκαταλείποντας διαδοχικά και τα ανώτερα πεδία να βυθιστεί μέσα στο Ίδιο Είναι Ολοκληρωτικά.




ΕΠΟΜΕΝΑ ΑΡΘΡΑ

...

ΤΑ ΑΡΘΡΑ ΜΑΣ

Copyright © fftsoe 2010-2017.All Rights Reserved