OM

ΑΚΑΔΗΜΙΑ ΕΣΩΤΕΡΙΣΜΟΥ

ΔΙΔΑΣΚΑΛΙΑ

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΜΑΣ

ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΜΑΣ

Δευτέρα, 9 Νοεμβρίου 2015

Πυθαγόρας, η Αρχή, οι Ιεροί Αριθμοί κι η Δημιουργία

By Unseen


Οι Αρχαίοι Σοφοί (κι όχι μόνο στην Ελλάδα αλλά και σε άλλες περιοχές της γης) θεωρούσαν Αυτό που Υπάρχει Πραγματικά, Αυτό που Υπάρχει Από Μόνο του, Απροσπέλαστο από οποιαδήποτε αντίληψη, μια Βαθιά Αντιληπτική Σιωπή. Στην Ελληνική Θρησκεία, μαζί κι ο Ορφέας, Ονόμαζαν Αυτό το Ακατάληπτο που Είναι η Πηγή του Παντός, των πάντων, Χάος, το Αντιληπτικό Κενό (κι όχι με το ευτελές νόημα της ανοργάνωτης ουσίας ή του συνόλου των πραγμάτων). Σήμερα, που δεν κατανοούμε πιά την Αρχαία Θρησκεία και τους θεολογικούς όρους της ακούγοντας «Χάος» δίνουμε στον Όρο το δικό μας αντιληπτικό περιεχόμενο κι αυτό οδηγεί βέβαια σε παρερμηνείες και παρεξηγήσεις. Το Χάος των Αρχαίων Είναι η Πηγή του Παντός, η Άγνωστη Αχανής «Περιοχή» από Όπου Πηγάζουν όλα, αντιλήψεις, καταστάσεις, εμπειρίες, όντα, πράγματα, όλα. Είναι ο Μετέπειτα Θεός των θεολόγων, ο Δίας της Ύστερης Ελληνικής Θρησκείας (κι όχι ο Δίας του Ησίοδου, του «Δωδεκάθεου»), ο Άκτιστος Πατέρας των χριστιανών, κλπ.

Για τον Πυθαγόρα, που παρέλαβε την Ορφική Διδασκαλία κι ήθελε να της δώσει μια πιο «επιστημονική», μαθηματική έκφραση, το Χάος της θεολογίας είναι το Αντιληπτικό Κενό, της Αντίληψης που δεν έχει περιεχόμενο. Είναι η Αντίληψη που έχει μηδενικά στοιχεία, μηδέν πληροφορίες. Διαφυλάσσοντας το θεολογικό Νόημα του Μηδενός ο Πυθαγόρας θεωρούσε το Μηδέν Μια Ολοζώντανη Πραγματικότητα, σαν το Πλήρες Ζωής και Ουσίας και Δημιουργικής Δύναμης κι όχι σαν το «τίποτα» (μονάχα για την ανθρώπινη αντίληψη είναι «τίποτα», αφού η αντίληψη δεν έχει «τίποτα» να πιαστεί από αυτό και να σχηματίσει μια «εικόνα»). Αργότερα ο Παρμενίδης που προέρχεται από το Πυθαγόρειο Ρεύμα, αφού και Δασκάλους Πυθαγόρειους είχε και δεν παρέκκλινε από τις Βασικές Αρχές της Διδασκαλίας, έδωσε μια πιο προσιτή φιλοσοφική ερμηνεία των πραγμάτων κι Ονομάζει το Ορφικό Χάος, το Πυθαγόρειο Μηδέν, Αληθινό Ον. Είναι αυτό που ο Πλάτωνας θα Καθορίσει σαν το Τελείως Είναι, το Αγαθόν, το Ένα.

Το Πυθαγόρειο Μηδέν σαν Μη-Αντιληπτική Ολότητα αλλά Έμμεσα Αντιληπτή, Είναι το Αληθινό Ένα, που στο Κατώτερο Υπαρξιακό Επίπεδο της Αντίληψης Αντανακλάται σαν Μονάδα, Ενότητα του Είναι, της Ύπαρξης που είναι ο Πρώτος Ιερός Ειδητικός Αριθμός. Το Μηδέν Δεν Είναι Ειδητικός Αριθμός (εφόσον δεν έχει στοιχεία). Οι Αριθμοί Εκδηλώνονται στον Χώρο της Αντίληψης.

Το Μηδέν Είναι η Πηγή του Παντός κι η Δημιουργική Αρχή από την Οποία Πηγάζουν, Φανερώνονται, Όλα, στην ύπαρξη. Αυτή είναι η Μοναδική Σχέση που έχουν όλα τα πράγματα με την Πηγή τους (ότι Προέρχονται από Αυτήν). Ο Μόνος Τρόπος Προσέγγισης της Μεταφυσικής Αρχής είναι η Βιωματική Οδός στην Οποία πρέπει να αφήσουμε πίσω κάθε αντίληψη και κάθε προσπάθεια σύλληψης της Υπέρτατης Πραγματικότητας, σαν ματαιότητα.

Στον Πυθαγόρειο Σύλλογο του Πυθαγόρα, αλλά και στους πυθαγόρειους συλλόγους μετά τον Πυθαγόρα, οι άνθρωποι μαθήτευαν σε Αυτή την Υπερβατική Προσέγγιση. Τα Διάφορα Επίπεδα Εμβάθυνσης στην Πραγματικότητα παριστάνονταν σαν Αντιληπτική Εμπειρία των Ιερών Αριθμών, σαν Εμπειρία των Εσωτερικών Καταστάσεων της Ύπαρξης, σαν Συνειδησιακές Καταστάσεις-Λειτουργίες-Εμπειρίες. Είναι ο «αρχαίος λόγος», η παράδοση, η Ανύψωση στην Πραγματικότητα στην οποία αναφέρεται ο Πλάτωνας στον Φαίδωνα (Περί Ψυχής).

Για το Μηδέν δεν μπορούμε να πούμε τίποτα, παρά μόνο ότι μπορεί να Υποδειχθεί η Βιωματική Προσέγγισή του στο Τέλος της Εσωτερικής Βίωσης των Καταστάσεων, των Ιερών Αριθμών. Για τις Υπόλοιπες όμως Εξωτερικές (σε σύγκριση με το Εσωτερικό Άγνωστο Μηδέν) Καταστάσεις που Εκφράζονται με τους Ιερούς Αριθμούς μπορούν να ειπωθούν και να διευκρινιστούν κάποια πράγματα.  Η Αντίληψη του Μηδενός σαν Μιας Μη-Αντιληπτικής Ολότητας που Μόνο Βιώνεται, είναι η Μονάδα. Η Αντίληψη του Μηδενός σαν Μιας Ολότητας Παριστάνεται όχι σαν το καθαρό -0- αλλά σαν μηδέν μέσα σε παρένθεση -(0)- . Δεν είναι πλέον το Μηδέν αλλά μια Αντιληπτική Εικόνα του Μηδενός, η Μονάδα. Σαν Ακριβής «Εικόνα» του Αληθινού Ενός (Μηδενός) η Μονάδα Φαίνεται όπως το Ένα. Αποτελεί (στο Αντιληπτικό Επίπεδο) Μια Ενότητα, μια Κατάσταση Επίγνωσης του Είναι, Εντός της Οποίας όλα είναι μια κοινή ουσία κι όλα αλληλοεξαρτώνται, ακόμα κι αν «διακρίνονται» το ένα από το άλλο. Στην πραγματικότητα η Αντιληπτική Κατάσταση της Μονάδας, της Ενότητας του Είναι, έχει Διάφορες Διαβαθμίσεις. Από την Ενότητα Χωρίς Διακρίσεις (δηλαδή την Αντίληψη μόνο της αντιληπτικής πραγματικότητας της μίας ουσίας) μέχρι την Ενότητα που τα Αγκαλιάζει όλα (κι εκδηλώνεται σαν αλληλεξάρτηση των πάντων).

Η Κατάσταση της Δυάδας Αναδύεται Μέσα στην Αρχική Μονάδα-Αντιληπτική Ενότητα-Ολότητα, όταν Αρχίζει η Διάκριση ανάμεσα στην «Αντίληψη» και το «Περιεχόμενό» της. Αυτή ακριβώς η Δυνατότητα Διάκρισης είναι η Δημιουργική Δύναμη που Φέρνει σε Ύπαρξη τα Πάντα, στα Εσωτερικά Επίπεδα και στο Εξωτερικό Επίπεδο. Όταν Αντίληψη και Περιεχόμενο Δεν Διακρίνονται ουσιαστικά, Λειτουργεί η Κατάσταση της Μονάδας και δεν έχει διαφοροποιηθεί. Αλλά ήδη η Διάκριση ενυπάρχει ανεκδήλωτη. Όταν η Αντίληψη και το Περιεχόμενο «Ταυτίζονται» (σαν «δύο» πράγματα που συνταιριάζουν απόλυτα) ήδη διακρίνονται χωρίς όμως να σπάει η Ενότητα και η πλήρης ανταπόκριση ανάμεσά τους. Όταν η Αντίληψη Διακρίνεται από το Περιεχόμενο τότε η Αντίληψη συλλαμβάνει το Περιεχόμενο σαν τον Χώρο της κι η Ενότητα Υφίσταται σαν Ενότητα όλων των πραγμάτων, ή αλλιώς σαν «Αλληλεξάρτηση». Στην πραγματικότητα αυτή είναι η Κατάσταση της Τριάδας Όπου Καταλήγει η Δημιουργική Κίνηση στο Ανώτερο Πεδίο. Η Μονάδα σαν Ολότητα αντανακλάται μέσα σε κάθε επιμέρους μονάδα (με το αριθμητικό ποσοτικό νόημα) και κάθε μονάδα «συμπεριφέρεται» σαν την Μονάδα σε τοπικό επίπεδο. Όλα τα όντα φανερώνονται κατά το Πρότυπο της Μονάδας, μονάδες, ολότητες μέσα στην περιορισμένη ύπαρξή τους. Είναι Μία Κατάσταση όπου Μέσα στην Ενότητα Εμφανίζεται η Πολλαπλότητα, στο μεταφυσικό επίπεδο. Είναι ο Αιώνιος Νοητικός Κόσμος των μονάδων-ειδητικών αριθμών-ιδεών.

Όταν η Αντίληψη «μετατοπίζεται» από την Ενότητα και την σύλληψη της Κοινής Ουσίας στην συνειδητότητα της περιορισμένης οντότητας που έχει τοπικό χαρακτήρα, οι μονάδες γίνονται αντιληπτές σαν νοητικοί πυρήνες όντων και πραγμάτων, Έτσι Αναδύεται ο Κατώτερος Διανοητικός Κόσμος (η Κατάσταση της Τετράδας) που ανήκει πλέον στην καθ’ εαυτό πολλαπλότητα, όπου τα όντα έχουν μια δυαδική αντίληψη αφού διαχωρίζουν τον εαυτό από το χώρο και τα πράγματα. Εδώ, στον Κατώτερο Διανοητικό Κόσμο βρίσκεται η Αιτία της δημιουργίας των κατώτερων κόσμων, του Κόσμου της Ψυχής και του κατώτερου υλικού κόσμου.

Από την «Στιγμή» που Μέσα στην Αρχική Μονάδα Αναδύεται η Δυάδα της Διάκρισης Αρχίζει η Ύπαρξη, η Εξέλιξη, η Ζωή, η Κοσμική Εμπειρία. Τα όντα που βρίσκονται σε εξέλιξη λειτουργούν στη Κατάσταση της Δυάδας. Όντας μέσα στο Ρεύμα της Ζωής, της Εξέλιξης, τα όντα αποκτούν Εμπειρία της Κίνησης που πραγματώνεται κι ολοκληρώνεται σε τρία στάδια, σαν γέννηση-εξέλιξη-κατάληξη (κατά το Πρότυπο της Τριάδας ή της Δημιουργικής Κυκλικής Κίνησης). Κάθε Κίνηση μέσα στην Δημιουργία είναι Κύκλος που Ολοκληρώνεται. Η Ανώτερη Δημιουργία (Μονάδα-Δυάδα-Τριάδα) είναι ο Μεγάλος Κύκλος που Επιστρέφει πάλι στην Αρχή (Τριάδα-Δυάδα-Μονάδα). Ο Ανώτερος Κόσμος κι η Αντανάκλασή του στον Κατώτερο Διανοητικό Κόσμο (Τετράδα) αποτελεί την Ιερή Τετρακτύ. Ο Κατώτερος Διανοητικός Κόσμος μαζί με την Ψυχή και την αντανάκλασή του στον κόσμο των υλικών φαινομένων αποτελεί την Κατώτερη Δημιουργία, τον Μικρό Κύκλο, που ξεκινώντας από την Νοητική Αρχή δημιουργεί τους κατώτερους κόσμους κι επιστέφει πάλι στην νοητική ουσία του. Ο Κόσμος της Ψυχής είναι η Κατάσταση της Πεντάδας κι ο Κόσμος της ύλης είναι η Κατάσταση της Εξάδας. Αν υπολογίσουμε το Μηδέν και τους Έξη Ιερούς Αριθμούς  ή Καταστάσεις, έχουμε τον Ιερό Αριθμό Επτά, τους Επτά Κόσμους.

Θα μπορούσαμε να πούμε πολλά για την Τετρακτύ και τους Τρεις Θείους Αριθμούς (Μονάδα-Δυάδα-Τριάδα) που μαζί με την Αντανάκλασή τους (Τετράδα) αποτελούν την Τετρακτύ, καθώς και την Σχέση και την Αναλογία του Μεγάλου Υπαρξιακού Κύκλου με τον Μικρό Υπαρξιακό Κύκλο, για την Κάθοδο και την Άνοδο των Όντων στους Κόσμους, για την Ανύψωση του Ανθρώπου Πίσω στην Πηγή του… Το ουσιαστικό είναι ότι όλη αυτή η Διδασκαλία για τους Ιερούς Αριθμούς στην πραγματικότητα αναφέρεται στις Συνειδησιακές Καταστάσεις που Βιώνουμε σαν Εμπειρίες Ύπαρξης και στον Πρακτικό Τρόπο να Ανυψωθούμε Μέσα μας στις Εσωτερικές Καταστάσεις μέχρι την Μονάδα, την Απόλυτη Ενότητα του Είναι και Πέραν της Δημιουργίας στο Αληθινό Ένα, στην Θεία Πραγματικότητα.
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Η ΟΔΟΣ - ΣΤΟΧΑΣΜΟΙ ΚΑΙ ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ

23 – Σεπτέμβριος – 2018

Ενδιαφέρεται κάποιος για τις Θρησκευτικές Πρακτικές, για τον Διαλογισμό κλπ. όταν νοιώθει βαθιά μέσα του, την εσωτερική ανάγκη να Βιώσει την Πραγματικότητα, να Βρει την Αλήθεια για την Ύπαρξή του, την Ζωή, την Πραγματική Ζωή. Αυτό σημαίνει ότι εκπληρώνει μια φυσική ανάγκη της ζωής, ένα βαθύτερο σκοπό της ύπαρξης. Δεν επιβάλει στον εαυτό του μια αυθαίρετη πειθαρχία της οποίας δεν γνωρίζει τον σκοπό, τους στόχους και τους μηχανισμούς της.

Ο Αληθινός Διαλογισμός είναι μια Φυσική Εκπλήρωση, μια Άνθιση της Ζωής, μια Ωρίμανση της Κατανόησης και μια Αληθινή Πραγμάτωση της Ύπαρξης. Είναι το Εσωτερικό Φως που Ανατέλλει, η Νέα Ζωή που Γεννιέται, το Χρυσό Λουλούδι που Ανθίζει. Είναι ο Αληθινός Εαυτός.

 

09 - Σεπτέμβριος - 2018

Χιλιάδες χρόνια τώρα οι άνθρωποι χρησιμοποιούν θρησκευτικές πρακτικές, διαλογισμό, γιόγκα, σαντάνα, προσευχή, ενατένιση, συγκέντρωση κι άλλες παρόμοιες πνευματικές τεχνικές με σκοπό να Βιώσουν την Ανώτερη Πραγματικότητα, να Προσεγγίσουν τον Θεό, να Ζήσουν μια Ανώτερη Κατάσταση της Συνείδησης ή να Πραγματοποιήσουν μια Διεύρυνση της Συνείδησης.

Εντούτοις ελάχιστοι άνθρωποι αντιλαμβάνονται ορθά την θρησκευτική δράση κι ασκούν ορθά την πνευματική πρακτική (όποια πρακτική κι αν εφαρμόζουν). Συνήθως οι άνθρωποι, που είτε δεν εμβαθύνουν στο πνευματικό θέμα είτε πληροφορούνται ανεπαρκώς από ανθρώπους που δεν έχουν πραγματική εμπειρία αυτών των θεμάτων (αλλά έχουν απλώς συσσωρεύσει διανοητικές πληροφορίες περί παντός επιστητού), κάνουν ένα βασικό λάθος.

Στην πρακτική εξάσκησή τους δεν ενεργούν με ορθό τρόπο, πράγμα που θα φανέρωνε μια πραγματική κατανόηση, (και μόνο κάποιοι που έχουν εμπειρία μπορούν να υποδείξουν εδώ το ορθό και το λάθος), αλλά ενεργοποιούν ή δραστηριοποιούν κατώτερα κέντα λειτουργίας που εκ των πραγμάτων δεν μπορούν να τους οδηγήσουν πέρα από τα όρια της φυσικής λειτουργίας τους.

Στην πραγματικότητα όλες αυτές οι άστοχες δράσεις που οι άνθρωποι ονομάζουν διαλογισμό, συγκέντρωση, κάθε είδους πνευματική δράση, έχουν πραγματικό στόχο (είτε το αντιλαμβάνεται ο ασκούμενος, είτε όχι) την υπέρβαση της ίδιας της διαδικασίας που επιτελεί ο ασκούμενος. Ο Πανταζάλι το ξεκαθαρίζει απόλυτα ήδη στους πρώτους αφορισμούς στο «Γιόγκα Σούτρας». Η Συγκέντρωση πρέπει να τελειωθεί, να οδηγηθεί σε Μη-Συγκέντρωση. Το Σαμάντι (στην «περιοχή» του Διαλογισμού) «πραγματώνεται» (και μόνο τότε) όταν ακριβώς καταλύεται το «κέντρο δράσης» και διαλύεται η διάκριση Διαλογιζόμενου-διαλογισμού-αντικειμένου του διαλογισμού σε μια Ενότητα Επίγνωσης που περιλαμβάνει τα πάντα. Είναι η Μη-Δυαδική  Συνείδηση για την οποία μιλούν όλοι αυτοί που φτάνουν στην Εξωτερική Φώτιση που είναι στο Κατώφλι του Εσωτερικού Χώρου και της Πραγματικής Εμπειρίας στα Βαθύτερα Πεδία της Συνείδησης Όπου Ανατέλλει το Εσωτερικό Φως της Ύπαρξης.

Αυτός ο δρόμος είναι ένας δύσκολος και συχνά προβληματικός κι επώδυνος τρόπος για να φτάσουμε να Βιώσουμε την Αλήθεια. Παραμένει όμως ο κλασσικός δρόμος για τους πιο πολλούς ανθρώπους που ζουν μέσα στην δυαδικότητα (στον διαχωρισμό υποκειμένου-αντικειμένου) και δεν αντιλαμβάνονται επαρκώς τους μηχανισμούς της ύπαρξής τους, ή δεν τους έχει υποδειχθεί η ορθή αντιμετώπιση του προβλήματος (από κάποιους που γνωρίζουν, που γνωρίζουν απλά γιατί έχουν εμπειρία).

Ασφαλώς υπάρχει πιο άμεσος τρόπος δράσης, ακόμα και στιγμιαία μετάβαση στην Αφυπνισμένη Κατάσταση της Μη-Δυαδικής Συνείδησης. Αλλά για τους πιο πολλούς ανθρώπους φαίνεται δρόμος απόκρημνος ή δύσβατος.

Στην πραγματικότητα ο πιο Απλός Εύκολος Φυσικός Δρόμος είναι ο Δρόμος της Ζωής, ο Δρόμος της Φύσης μας, που Ξεκινά από την Ορθή Παρατήρηση του Εαυτού κι Οδηγεί μέσα από την Αληθινή Αυτογνωσία (αυτού που Συμβαίνει, Εδώ, Τώρα) στην Πραγματική Απελευθέρωση, στην Πραγματικότητα, στην Αλήθεια, σε Αυτό που οι άνθρωποι ονομάζουν και θεωρούν το πιο Ιερό Βίωμα, στην Καρδιά των Πάντων, στην Βίωση του Όλου.

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

ΑΙΩΝΙΕΣ ΑΛΗΘΕΙΕΣ

ΟΡΦΙΣΜΟΣ – ΕΛΕΥΣΙΝΙΑ ΜΥΣΤΗΡΙΑ – ΠΛΑΤΩΝΙΣΜΟΣ

«Χάος ἦν καὶ Νὺξ Ἔρεβός τε μέλαν πρῶτον καὶ Τάρταρος εὐρύς·
γῆ δ᾽ οὐδ᾽ ἀὴρ οὐδ᾽ οὐρανὸς ἦν· Ἐρέβους δ᾽ ἐν ἀπείροσι κόλποις
τίκτει πρώτιστον ὑπηνέμιον Νὺξ ἡ μελανόπτερος ᾠόν,
ἐξ οὗ περιτελλομέναις ὥραις ἔβλαστεν Ἔρως ὁ ποθεινός,
στίλβων νῶτον πτερύγοιν χρυσαῖν, εἰκὼς ἀνεμώκεσι δίναις.
Οὗτος δὲ Χάει πτερόεντι μιγεὶς νύχιος κατὰ Τάρταρον εὐρὺν
ἐνεόττευσεν γένος ἡμέτερον, καὶ πρῶτον ἀνήγαγεν εἰς φῶς.
Πρότερον δ᾽ οὐκ ἦν γένος ἀθανάτων, πρὶν Ἔρως
ξυνέμειξεν ἅπαντα·
ξυμμειγνυμένων δ᾽ ἑτέρων ἑτέροις γένετ᾽ οὐρανὸς ὠκεανός τε
καὶ γῆ πάντων τε θεῶν μακάρων γένος ἄφθιτον». 

(Ορφικός Ύμνος, διασώθηκε από τον Αριστοφάνη, «Όρνιθες, 693 – 702», 8ος – 5ος αιώνας π.Χ.)


Πρωτόγονον καλέω διφυῆ, μέγαν, αἰθερόπλαγκτον,
ᾠογενῆ, χρυσέῃσιν ἀγαλλόμενον πτερύγεσσιν,
ταυρωπόν, γένεσιν μακάρων θνητῶν τ' ἀνθρώπων,
σπέρμα πολύμνηστον, πολυόργιον, Ἠρικεπαῖον,
ἄρρητον, κρύφιον ῥοιζήτορα, παμφαὲς ἔρνος,
ὄσσων ὃς σκοτόεσσαν ἀπημαύρωσας ὁμίχλην
πάντῃ δινηθεὶς πτερύγων ῥιπαῖς κατὰ κόσμον
λαμπρὸν ἄγων φάος ἁγνόν, ἀφ' οὗ σε Φάνητα κικλήσκω
ἠδὲ Πρίηπον ἄνακτα καὶ Ἀνταύγην ἑλίκωπον.
ἀλλά, μάκαρ, πολύμητι, πολύσπορε, βαῖνε γεγηθὼς
ἐς τελετὴν ἁγνήν πολυποίκιλον ὀργιοφάνταις.

(Ορφικός Ύμνος, Πρωτογόνου, 8ος – 6ος αιώνας π.Χ.)

«Kάθαρσις δὲ εἶναι ἆρα οὐ τοῦτο συμβαίνει, ὅπερ πάλαι ἐν τῷ λόγῳ λέγεται, τὸ χωρίζειν ὅτι μάλιστα ἀπὸ τοῦ σώματος τὴν ψυχὴν καὶ ἐθίσαι αὐτὴν καθ᾽ αὑτὴν πανταχόθεν ἐκ τοῦ σώματος συναγείρεσθαί τε καὶ ἁθροίζεσθαι, καὶ οἰκεῖν κατὰ τὸ δυνατὸν καὶ ἐν τῷ νῦν παρόντι καὶ ἐν τῷ  ἔπειτα μόνην καθ᾽ αὑτήν, ἐκλυομένην ὥσπερ [ἐκ] δεσμῶν ἐκ τοῦ σώματος;»

(Πλάτωνας, Φαίδων, 67,c,d, 4ος αιώνας π.Χ.)

~~~~~

ΑΝΤΒΑΪΤΑ ΒΕΔΑΝΤΑ

«Αυτό (το Βράχμαν) είναι η βαθύτερη ουσία. Αυτό είναι η ψυχή όλου του κόσμου. Αυτό είναι η πραγματικότητα. Αυτό είναι το Άτμαν. Αυτό είσαι εσύ»

(Τσαντόγια Ουπανισάδ, 8ος – 4ος  αιώνας π.Χ.).

«Αυτό δεν έχει συνείδηση ούτε του υποκειμένου, ούτε του αντικειμένου, ούτε και των δύο. Αυτό δεν είναι ούτε απλή συνείδηση, ούτε αμέτοχη αίσθηση, ούτε σκοτάδι. Είναι αόρατο, χωρίς σχέσεις, ακατανόητο χωρίς αναφορές, χωρίς δυνατότητα περιγραφής – είναι η ουσία της Αυτοσυνείδησης, το τέλος της μάγια»

(Μαντουκία Ουπανισάδ, 8ος - 4ος  αιώνας π.Χ.)

~~~~~

ΒΟΥΔΙΣΜΟΣ

"Υπάρχει, ω αδελφοί, μία σφαίρα ζωής όπου δεν υπάρχει ούτε γη, ούτε νερό, ούτε φωτιά, ούτε αέρας, ούτε η σφαίρα του ατέλειωτου χώρου, ούτε καν η σφαίρα της συνείδησης. Εκεί που σας λέω δεν υπάρχει πραγματικά ούτε αυτός εδώ ο κόσμος, ούτε ο άλλος κόσμος, ούτε η σφαίρα του απείρου διαστήματος, ούτε η σφαίρα της άπειρης συνείδησης, ούτε η σφαίρα της ανυπαρξίας του οτιδήποτε, ούτε η σφαίρα όπου δεν υπάρχει ούτε αντίληψη, ούτε μη αντίληψη. Μιά τέτοια κατάσταση , ω αδελφοί, εγώ θα την περιέγραφα έτσι: ούτε να έρχεσαι, ούτε να πηγαίνεις, ούτε να στέκεσαι, ούτε να γυρίζεις πίσω, ούτε να κατεβαίνεις, μα ούτε και να ανεβαίνεις. Είναι κάτι σαν μη γεννημένο, μη γινόμενο, μη δημιουργημένο, μη συνθεμένο: είναι το τέλος της οδύνης".

(Ουντάνα, VIII, I, 1ος  αιώνας π.Χ.).

~~~~~

ΤΑΟΪΣΜΟΣ

«Το Τάο γιά το οποίο μπορούμε να μιλήσουμε (να το ονομάσουμε Τάο) δεν είναι το «Αμετάβλητο Τάο» (Τσ’ανγκ Τάο).
Το όνομα που μπορούμε να του δώσουμε δεν είναι «Αμετάβλητο Όνομα» (τσ’ανγκ μίνγ).
Αόρατο (Γου) είναι το όνομα που δίνω στο Γεννήτορα του Γιάνγκ και του Γιν.
Ορατό (Γιέου) είναι το όνομα που δίνω στη Μητέρα των δέκα χιλιάδων όντων.
Αληθινά, στο Γου («μη είναι», «μη έχειν προσδιορισμούς», αόρατο) θα θαυμάσουμε το μυστήριο.
Στο Γιέου («είναι», «έχειν προσδιορισμούς», ορατό) θα δούμε τα εξωτερικά φαινόμενα.
Αυτά τα δύο (Γου και Γιέου) πηγάζουν από το ίδιο (Τάο), αλλά οι τρόποι τους είναι διαφορετικοί.
Τούτο το «ίδιο» (Τάο) το ονομάζω το Σκοτεινό (Σιουάν).
Το πιό σκοτεινό αυτού του σκότους είναι η «Πύλη όλων των Μυστηρίων» (Τσ’ανγκ Τάο).

(Τάο Τε Κίνγκ, κεφάλαιο 1, 9ος - 3ος αιώνας π.Χ.).

~~~~~

ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΣ

«Άκουε, Ισραήλ· Κύριος ο Θεός ημών είναι εις Κύριος.
Και θέλεις αγαπά Κύριον τον Θεόν σου εξ όλης της καρδίας σου και εξ όλης της ψυχής σου και εξ όλης της δυνάμεώς σου.
Και ούτοι οι λόγοι, τους οποίους εγώ σε προστάζω σήμερον, θέλουσι είσθαι εν τη καρδία σου·
και θέλεις διδάσκει αυτούς επιμελώς εις τα τέκνα σου, και περί αυτών θέλεις ομιλεί καθήμενος εν τη οικία σου και περιπατών εν τη οδώ και πλαγιάζων και εγειρόμενος.
Και θέλεις δέσει αυτούς διά σημείον επί της χειρός σου και θέλουσιν είσθαι ως προμετωπίδια μεταξύ των οφθαλμών σου.
Και θέλεις γράψει αυτούς επί τους παραστάτας της οικίας σου και επί τας πύλας σου».

(Δευτερονόμιο, κεφάλαιο 6, 4-9, 9ος – 6ος αιώνας π.Χ.)


Διδάσκαλε, ποία εντολή είναι μεγάλη εν το νόμω;
Και ο Ιησούς είπε προς αυτόν· Θέλεις αγαπά Κύριον τον Θεόν σου εξ όλης της καρδίας σου και εξ όλης της ψυχής σου και εξ όλης της διανοίας σου.
Αύτη είναι πρώτη και μεγάλη εντολή.
Δευτέρα δε ομοία αυτής· Θέλεις αγαπά τον πλησίον σου ως σεαυτόν.
Εν ταύταις ταις δύο εντολαίς όλος ο νόμος και οι προφήται κρέμανται.

(Ματθαίος, κεφάλαιο 22, 36-40, 1ος αιώνας μ.Χ.)


Διδάσκαλε, τι πράξας θέλω κληρονομήσει ζωήν αιώνιον;
Ο δε είπε προς αυτόν· Εν τω νόμω τι είναι γεγραμμένον; πως αναγινώσκεις;
Ο δε αποκριθείς είπε· Θέλεις αγαπά Κύριον τον Θεόν σου εξ όλης της καρδίας σου και εξ όλης της ψυχής σου και εξ όλης της δυνάμεώς σου και εξ όλης της διανοίας σου, και τον πλησίον σου ως σεαυτόν.
Είπε δε προς αυτόν· Ορθώς απεκρίθης· τούτο κάμνε και θέλεις ζήσει.

(Λουκάς, κεφάλαιο 10, 25-28, 1ος αιώνας μ.Χ.)


«Ο λυχνος του σωματος εστιν ο οφθαλμος. εαν ουν ο οφθαλμος σου απλους η, ολον το σωμα σου φωτεινον εσται·
 εαν δε ο οφθαλμος σου πονηρος η, ολον το σωμα σου σκοτεινον εσται. ει ουν το φως το εν σοι σκοτος εστιν το σκοτος ποσον;»

(Ματθαίος, κεφάλαιο 6, 22-23, 1ος αιώνας μ.Χ.)


~~~~~

ΣΟΥΦΙΣΜΟΣ

«Χτύπησε, Κι Αυτός θα σου ανοίξει την πόρτα
Εξαφανίσου, Κι Αυτός θα σε κάνει να λάμψεις σαν τον ήλιο
Πέσε, Κι Αυτός θα σε ανυψώσει στους ουρανούς
Γίνε ένα τίποτα, Κι Αυτός θα σε μεταμορφώσει στο παν».

(Τζάλαλ Άντ-Ντιν Ρούμι, 13ος αιώνας μ.Χ.)

~~~~~



~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~