OM

ΑΚΑΔΗΜΙΑ ΕΣΩΤΕΡΙΣΜΟΥ

ΔΙΔΑΣΚΑΛΙΑ

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΜΑΣ

ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΜΑΣ

Κυριακή, 3 Απριλίου 2016

Η Αληθινή Βιωματική Θεολογία


Το εσωτερικό Βίωμα, η Άμεση Επαφή με την Πραγματικότητα, είναι άμεση, χωρίς «διαδικασία», αντίληψη του πραγματικού και σαν εμπειρία αποτελεί την ουσία και το περιεχόμενο κάθε μυστικής αντίληψης της ύπαρξης. Αποτελεί την Βάση της Μυστικής Θεολογίας, δηλαδή της εκ των υστέρων επεξεργασίας της Εμπειρίας και της μεταφοράς του σε κατώτερα αντιληπτικά επίπεδα, όπως αυτό της διανόησης και της εξωτερικής θρησκευτικής συμπεριφοράς.
Όλοι οι Γνήσιοι Μυστικοί δεν «ξεχνούν» και διαρκώς «τονίζουν» ότι η Βίωση της Πραγματικότητας είναι μια Πραγματική Επαφή με την Ζωντανή Πραγματικότητα, με την Ουσία της Ύπαρξης, με το Αληθινό και σαν Πραγματική Βιωματική Εμπειρία είναι κάτι που πρέπει να ζήσει κάποιος. Μπορεί να υποδειχτεί έμμεσα αλλά αυτό δεν αρκεί. Πρέπει κάποιος να το βιώσει. Πολύ περισσότερο η «μεταφορά» της ζωντανής εμπειρίας σε διανοητικό επίπεδο, στο επίπεδο της «περιγραφής», της πληροφορίας, υποβιβάζει το πραγματικό βίωμα σε ένα διανόημα, σε ένα σύμβολο. Είναι ολοφάνερο ότι το σύμβολο, η λέξη συνήθως, δεν είναι το πραγματικό. Παρόλα αυτά γίνεται  κατανοητό ότι για να «μιλήσεις» για το βίωμα θα πρέπει ή να καθοδηγήσεις «άμεσα» κάποιον, σε πραγματικό χρόνο, να δει, να βιώσει, την Πραγματικότητα, ή αλλιώς να του δώσεις πληροφορίες, ένα διανοητικό χάρτη. Αλλά ποτέ ο χάρτης δεν είναι το έδαφος.
‘Όλα τα Γνήσια Θρησκευτικά Κινήματα που ξεκίνησαν από την Βιωματική Εμπειρία του Απολύτου που Πραγματοποίησε Κάποιος (σαν Υπέρβαση της προσωπικής ύπαρξης και «διάλυσης» στο Αληθινό), ο Ορφέας, ο Λάο Τσε, ο Βούδας, ο Ιησούς, ο Κρισναμούρτι, κι άλλοι, κι έγιναν μετά Βιοθεωρία, Οδός προς την Αλήθεια, χρησιμοποίησαν την «περιγραφή», την κοσμοθεωρία, την εξήγηση, σαν βοηθητικό μέσο προς το Πραγματικό, προς την Πραγματοποίηση της Αλήθειας κι όχι σαν απόλυτη αλήθεια. Απόλυτη Αλήθεια είναι η Ζωντανή Εμπειρία κι όχι η «περιγραφή» της. Η διανοητική περιγραφή δεν μπορεί ποτέ να ξεπεράσει το επίπεδό της (της περιγραφής). Το Ζωντανό Βίωμα είναι άμεση επαφή με το πραγματικό, δηλαδή κάτι διαφορετικό.
Παρόλα αυτά πολλοί άνθρωποι νομίζουν ότι Εσωτερική Γνώση, Φιλοσοφία, Θεολογία, είναι η διανοητική εξήγηση της πραγματικότητας. Αυτό δεν είναι ούτε θρησκεία, ούτε ζωή, είναι μονάχα διανόηση. Η Ζωή είναι κάτι άλλο. Συχνά διαπιστώνει ο σοβαρός μελετητής ότι η θεωρία δεν μπορεί καν να εφαρμοσθεί. Πρέπει να εγκαταλείψουμε τελείως την διανόηση για να Βιώσουμε την Αλήθεια. Η Ζωή είναι πέραν της διανόησης, είναι άμεση επαφή με το πραγματικό. Έτσι Αυτός που θα Πραγματοποιήσει την Βίωση του Απολύτου εγκαταλείπει τελείως την προσπάθεια να αντιληφθεί, να κατανοήσει, να αναλύσει, να περιγράψει, εγκαταλείπει τελείως κάθε εξωτερική δραστηριότητα και βυθίζεται στο Είναι, στην Ουσία της Ύπαρξης. Εγκαταλείπει τελείως το διανοητικό επίπεδο, τις θεωρίες, τις θρησκείες, τα ιερά κείμενα, την παράδοση, τον ανθρώπινο πολιτισμό, όλα. Έξω από την διανόηση, στον Χώρο της Αληθινής Ζωής, του Πραγματικού, όλα αυτά είναι άχρηστα. Το μόνο που ισχύει είναι η Άμεση Αντίληψη της Πραγματικότητας, η Ροή με την ζωή, η Ελευθερία από όλους τους περιορισμούς, η Αιωνιότητα.
Η Ουσία του Εσωτερικού Βιώματος, η Άμεση Επαφή με την Πραγματικότητα, με το ξεπέρασμα της διανόησης, του εγώ, της δυαδικής αντίληψης, Αποκαλύπτεται, σε Όσους έχουν Εμπειρία, σαν Απελευθέρωση από τους περιορισμούς στην Απεραντοσύνη της Ύπαρξης, σαν Ελευθερία, σαν Αιωνιότητα, πέρα από τα φαινόμενα και τον χρόνο. Βιώνεται Άμεσα η Ενότητα της Ύπαρξης. Όλα Είναι Ένα. Κι επειδή δεν υπάρχει το απατηλό κέντρο αντίληψης, το εγώ, δεν υπάρχει καμία δυαδική αντίληψη. Η Συνείδηση Αγκαλιάζει τα Πάντα. Αυτή η Αίσθηση της Ενότητας είναι η Απόλυτη Ουσία της Αγάπης. Από Εδώ Πηγάζουν όλες οι Βιωματικές Αντιλήψεις της Αληθινής Θρησκείας του Βιώματος. Όλα Είναι Ένα. Όλα Είναι Θεός. Ο Θεός Είναι Αγάπη. Η Αγάπη Είναι η Ουσία της Ύπαρξης.
Αυτός που Ανυψώνεται Ως την Βίωση της Πραγματικότητας (πέρα από την διανόηση, το εγώ, την δυαδικότητα) Βιώνει Μια Κατάσταση Ύπαρξης (Αντιλαμβάνεται την Ύπαρξη) σαν Μια Άυλη Ενέργεια, σαν Μια Άυλη Παρουσία, σαν Μια Άυλη Συμνειδητότητα, που δεν εξαρτάται από εξωτερικά φαινόμενα, ούτε από το υλικό σώμα.
Αλλά όταν κάποιος δεν βιώνει την Βαθύτερη Ουσία της Ύπαρξης, την Ενότητα του Είναι, το Παγκόσμιο Είναι, την Ενότητα με Όλα, την Απόλυτη Αγάπη προς όλα (την «ουσία» τους κι όχι τους εξωτερικούς επιφανειακούς περιορισμούς τους) κι είναι εγκλωβισμένος σε ένα περιορισμένο κέντρο αντίληψης, σε ένα εγώ κι αντιλαμβάνεται την πραγματικότητα μέσα από το εγώ, σαν μια δυαδική πραγματικότητα, είναι δύσκολο να κατανοήσει πως όλα αυτά Είναι Ένα (αφού αυτός αισθάνεται «διαχωρισμένος»). Όσο κι αν προσπαθεί ο εγωιστής να συλλάβει τον Θεό θα Τον βλέπει πάντα σαν Κάτι ξεχωριστό, σαν ένα αντικείμενο απέναντί του. Αλλά αυτό που αντιλαμβάνεται δεν είναι το Ζωντανό Όλον που τα Αγκαλιάζει Όλα, πέρα από τους περιορισμούς, πέρα από «εγώ», είναι απλά μια ιδέα του εγωιστή νου, ένα «είδωλο» του Θεού, όπως αντικαθρεφτίζεται μέσα στην «διανόηση», μέσα στην σκέψη. Η Βίωση της Παρουσίας του Θεού, του Όλου που τα Αγκαλιάζει Όλα, η Βίωση της Ενότητας του Είναι μπορεί να συμβεί μόνο με την διάλυση της εγωιστικής διανόησης.
Αυτοί που στο Όνομα του Θεού κηρύσσουν μια Θρησκευτική Διδασκαλία, μια Θεολογία, στους Ναούς και στα Πανεπιστήμια, όπου ο Θεός είναι Κάτι ξεχωριστό από όλα, από  εμάς, από τον καθένα, απλά διατυπώνουν μια δική τους θεωρία, του εγωιστή νου τους, δεν περιγράφουν την Πραγματικότητα. Ο Θεός Δεν Είναι Διαφορετικός από την Ουσία μας αλλά από τους επιφανειακούς περιορισμούς μας (που εμείς, μέσα στην άγνοια δημιουργούμε με την σκέψη). Κι αυτό είναι τελείως διαφορετικό.
Η Γνήσια Θεολογία είναι η Θεολογία της Ενότητας του Είναι, της Θεϊκής Ουσίας των Πάντων, της Απόλυτης Αγάπης που τα Αγκαλιάζει Όλα. Κάθε διαχωρισμός, κάθε δυαδικότητα, δεν πηγάζει Εκ Θεού, πηγάζει εκ του Πονηρού, από τον εγωιστή νου, που διαστρέφει τα πάντα.



~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Η ΟΔΟΣ - ΣΤΟΧΑΣΜΟΙ ΚΑΙ ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ

23 – Σεπτέμβριος – 2018

Ενδιαφέρεται κάποιος για τις Θρησκευτικές Πρακτικές, για τον Διαλογισμό κλπ. όταν νοιώθει βαθιά μέσα του, την εσωτερική ανάγκη να Βιώσει την Πραγματικότητα, να Βρει την Αλήθεια για την Ύπαρξή του, την Ζωή, την Πραγματική Ζωή. Αυτό σημαίνει ότι εκπληρώνει μια φυσική ανάγκη της ζωής, ένα βαθύτερο σκοπό της ύπαρξης. Δεν επιβάλει στον εαυτό του μια αυθαίρετη πειθαρχία της οποίας δεν γνωρίζει τον σκοπό, τους στόχους και τους μηχανισμούς της.

Ο Αληθινός Διαλογισμός είναι μια Φυσική Εκπλήρωση, μια Άνθιση της Ζωής, μια Ωρίμανση της Κατανόησης και μια Αληθινή Πραγμάτωση της Ύπαρξης. Είναι το Εσωτερικό Φως που Ανατέλλει, η Νέα Ζωή που Γεννιέται, το Χρυσό Λουλούδι που Ανθίζει. Είναι ο Αληθινός Εαυτός.

 

09 - Σεπτέμβριος - 2018

Χιλιάδες χρόνια τώρα οι άνθρωποι χρησιμοποιούν θρησκευτικές πρακτικές, διαλογισμό, γιόγκα, σαντάνα, προσευχή, ενατένιση, συγκέντρωση κι άλλες παρόμοιες πνευματικές τεχνικές με σκοπό να Βιώσουν την Ανώτερη Πραγματικότητα, να Προσεγγίσουν τον Θεό, να Ζήσουν μια Ανώτερη Κατάσταση της Συνείδησης ή να Πραγματοποιήσουν μια Διεύρυνση της Συνείδησης.

Εντούτοις ελάχιστοι άνθρωποι αντιλαμβάνονται ορθά την θρησκευτική δράση κι ασκούν ορθά την πνευματική πρακτική (όποια πρακτική κι αν εφαρμόζουν). Συνήθως οι άνθρωποι, που είτε δεν εμβαθύνουν στο πνευματικό θέμα είτε πληροφορούνται ανεπαρκώς από ανθρώπους που δεν έχουν πραγματική εμπειρία αυτών των θεμάτων (αλλά έχουν απλώς συσσωρεύσει διανοητικές πληροφορίες περί παντός επιστητού), κάνουν ένα βασικό λάθος.

Στην πρακτική εξάσκησή τους δεν ενεργούν με ορθό τρόπο, πράγμα που θα φανέρωνε μια πραγματική κατανόηση, (και μόνο κάποιοι που έχουν εμπειρία μπορούν να υποδείξουν εδώ το ορθό και το λάθος), αλλά ενεργοποιούν ή δραστηριοποιούν κατώτερα κέντα λειτουργίας που εκ των πραγμάτων δεν μπορούν να τους οδηγήσουν πέρα από τα όρια της φυσικής λειτουργίας τους.

Στην πραγματικότητα όλες αυτές οι άστοχες δράσεις που οι άνθρωποι ονομάζουν διαλογισμό, συγκέντρωση, κάθε είδους πνευματική δράση, έχουν πραγματικό στόχο (είτε το αντιλαμβάνεται ο ασκούμενος, είτε όχι) την υπέρβαση της ίδιας της διαδικασίας που επιτελεί ο ασκούμενος. Ο Πανταζάλι το ξεκαθαρίζει απόλυτα ήδη στους πρώτους αφορισμούς στο «Γιόγκα Σούτρας». Η Συγκέντρωση πρέπει να τελειωθεί, να οδηγηθεί σε Μη-Συγκέντρωση. Το Σαμάντι (στην «περιοχή» του Διαλογισμού) «πραγματώνεται» (και μόνο τότε) όταν ακριβώς καταλύεται το «κέντρο δράσης» και διαλύεται η διάκριση Διαλογιζόμενου-διαλογισμού-αντικειμένου του διαλογισμού σε μια Ενότητα Επίγνωσης που περιλαμβάνει τα πάντα. Είναι η Μη-Δυαδική  Συνείδηση για την οποία μιλούν όλοι αυτοί που φτάνουν στην Εξωτερική Φώτιση που είναι στο Κατώφλι του Εσωτερικού Χώρου και της Πραγματικής Εμπειρίας στα Βαθύτερα Πεδία της Συνείδησης Όπου Ανατέλλει το Εσωτερικό Φως της Ύπαρξης.

Αυτός ο δρόμος είναι ένας δύσκολος και συχνά προβληματικός κι επώδυνος τρόπος για να φτάσουμε να Βιώσουμε την Αλήθεια. Παραμένει όμως ο κλασσικός δρόμος για τους πιο πολλούς ανθρώπους που ζουν μέσα στην δυαδικότητα (στον διαχωρισμό υποκειμένου-αντικειμένου) και δεν αντιλαμβάνονται επαρκώς τους μηχανισμούς της ύπαρξής τους, ή δεν τους έχει υποδειχθεί η ορθή αντιμετώπιση του προβλήματος (από κάποιους που γνωρίζουν, που γνωρίζουν απλά γιατί έχουν εμπειρία).

Ασφαλώς υπάρχει πιο άμεσος τρόπος δράσης, ακόμα και στιγμιαία μετάβαση στην Αφυπνισμένη Κατάσταση της Μη-Δυαδικής Συνείδησης. Αλλά για τους πιο πολλούς ανθρώπους φαίνεται δρόμος απόκρημνος ή δύσβατος.

Στην πραγματικότητα ο πιο Απλός Εύκολος Φυσικός Δρόμος είναι ο Δρόμος της Ζωής, ο Δρόμος της Φύσης μας, που Ξεκινά από την Ορθή Παρατήρηση του Εαυτού κι Οδηγεί μέσα από την Αληθινή Αυτογνωσία (αυτού που Συμβαίνει, Εδώ, Τώρα) στην Πραγματική Απελευθέρωση, στην Πραγματικότητα, στην Αλήθεια, σε Αυτό που οι άνθρωποι ονομάζουν και θεωρούν το πιο Ιερό Βίωμα, στην Καρδιά των Πάντων, στην Βίωση του Όλου.

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

ΑΙΩΝΙΕΣ ΑΛΗΘΕΙΕΣ

ΟΡΦΙΣΜΟΣ – ΕΛΕΥΣΙΝΙΑ ΜΥΣΤΗΡΙΑ – ΠΛΑΤΩΝΙΣΜΟΣ

«Χάος ἦν καὶ Νὺξ Ἔρεβός τε μέλαν πρῶτον καὶ Τάρταρος εὐρύς·
γῆ δ᾽ οὐδ᾽ ἀὴρ οὐδ᾽ οὐρανὸς ἦν· Ἐρέβους δ᾽ ἐν ἀπείροσι κόλποις
τίκτει πρώτιστον ὑπηνέμιον Νὺξ ἡ μελανόπτερος ᾠόν,
ἐξ οὗ περιτελλομέναις ὥραις ἔβλαστεν Ἔρως ὁ ποθεινός,
στίλβων νῶτον πτερύγοιν χρυσαῖν, εἰκὼς ἀνεμώκεσι δίναις.
Οὗτος δὲ Χάει πτερόεντι μιγεὶς νύχιος κατὰ Τάρταρον εὐρὺν
ἐνεόττευσεν γένος ἡμέτερον, καὶ πρῶτον ἀνήγαγεν εἰς φῶς.
Πρότερον δ᾽ οὐκ ἦν γένος ἀθανάτων, πρὶν Ἔρως
ξυνέμειξεν ἅπαντα·
ξυμμειγνυμένων δ᾽ ἑτέρων ἑτέροις γένετ᾽ οὐρανὸς ὠκεανός τε
καὶ γῆ πάντων τε θεῶν μακάρων γένος ἄφθιτον». 

(Ορφικός Ύμνος, διασώθηκε από τον Αριστοφάνη, «Όρνιθες, 693 – 702», 8ος – 5ος αιώνας π.Χ.)


Πρωτόγονον καλέω διφυῆ, μέγαν, αἰθερόπλαγκτον,
ᾠογενῆ, χρυσέῃσιν ἀγαλλόμενον πτερύγεσσιν,
ταυρωπόν, γένεσιν μακάρων θνητῶν τ' ἀνθρώπων,
σπέρμα πολύμνηστον, πολυόργιον, Ἠρικεπαῖον,
ἄρρητον, κρύφιον ῥοιζήτορα, παμφαὲς ἔρνος,
ὄσσων ὃς σκοτόεσσαν ἀπημαύρωσας ὁμίχλην
πάντῃ δινηθεὶς πτερύγων ῥιπαῖς κατὰ κόσμον
λαμπρὸν ἄγων φάος ἁγνόν, ἀφ' οὗ σε Φάνητα κικλήσκω
ἠδὲ Πρίηπον ἄνακτα καὶ Ἀνταύγην ἑλίκωπον.
ἀλλά, μάκαρ, πολύμητι, πολύσπορε, βαῖνε γεγηθὼς
ἐς τελετὴν ἁγνήν πολυποίκιλον ὀργιοφάνταις.

(Ορφικός Ύμνος, Πρωτογόνου, 8ος – 6ος αιώνας π.Χ.)

«Kάθαρσις δὲ εἶναι ἆρα οὐ τοῦτο συμβαίνει, ὅπερ πάλαι ἐν τῷ λόγῳ λέγεται, τὸ χωρίζειν ὅτι μάλιστα ἀπὸ τοῦ σώματος τὴν ψυχὴν καὶ ἐθίσαι αὐτὴν καθ᾽ αὑτὴν πανταχόθεν ἐκ τοῦ σώματος συναγείρεσθαί τε καὶ ἁθροίζεσθαι, καὶ οἰκεῖν κατὰ τὸ δυνατὸν καὶ ἐν τῷ νῦν παρόντι καὶ ἐν τῷ  ἔπειτα μόνην καθ᾽ αὑτήν, ἐκλυομένην ὥσπερ [ἐκ] δεσμῶν ἐκ τοῦ σώματος;»

(Πλάτωνας, Φαίδων, 67,c,d, 4ος αιώνας π.Χ.)

~~~~~

ΑΝΤΒΑΪΤΑ ΒΕΔΑΝΤΑ

«Αυτό (το Βράχμαν) είναι η βαθύτερη ουσία. Αυτό είναι η ψυχή όλου του κόσμου. Αυτό είναι η πραγματικότητα. Αυτό είναι το Άτμαν. Αυτό είσαι εσύ»

(Τσαντόγια Ουπανισάδ, 8ος – 4ος  αιώνας π.Χ.).

«Αυτό δεν έχει συνείδηση ούτε του υποκειμένου, ούτε του αντικειμένου, ούτε και των δύο. Αυτό δεν είναι ούτε απλή συνείδηση, ούτε αμέτοχη αίσθηση, ούτε σκοτάδι. Είναι αόρατο, χωρίς σχέσεις, ακατανόητο χωρίς αναφορές, χωρίς δυνατότητα περιγραφής – είναι η ουσία της Αυτοσυνείδησης, το τέλος της μάγια»

(Μαντουκία Ουπανισάδ, 8ος - 4ος  αιώνας π.Χ.)

~~~~~

ΒΟΥΔΙΣΜΟΣ

"Υπάρχει, ω αδελφοί, μία σφαίρα ζωής όπου δεν υπάρχει ούτε γη, ούτε νερό, ούτε φωτιά, ούτε αέρας, ούτε η σφαίρα του ατέλειωτου χώρου, ούτε καν η σφαίρα της συνείδησης. Εκεί που σας λέω δεν υπάρχει πραγματικά ούτε αυτός εδώ ο κόσμος, ούτε ο άλλος κόσμος, ούτε η σφαίρα του απείρου διαστήματος, ούτε η σφαίρα της άπειρης συνείδησης, ούτε η σφαίρα της ανυπαρξίας του οτιδήποτε, ούτε η σφαίρα όπου δεν υπάρχει ούτε αντίληψη, ούτε μη αντίληψη. Μιά τέτοια κατάσταση , ω αδελφοί, εγώ θα την περιέγραφα έτσι: ούτε να έρχεσαι, ούτε να πηγαίνεις, ούτε να στέκεσαι, ούτε να γυρίζεις πίσω, ούτε να κατεβαίνεις, μα ούτε και να ανεβαίνεις. Είναι κάτι σαν μη γεννημένο, μη γινόμενο, μη δημιουργημένο, μη συνθεμένο: είναι το τέλος της οδύνης".

(Ουντάνα, VIII, I, 1ος  αιώνας π.Χ.).

~~~~~

ΤΑΟΪΣΜΟΣ

«Το Τάο γιά το οποίο μπορούμε να μιλήσουμε (να το ονομάσουμε Τάο) δεν είναι το «Αμετάβλητο Τάο» (Τσ’ανγκ Τάο).
Το όνομα που μπορούμε να του δώσουμε δεν είναι «Αμετάβλητο Όνομα» (τσ’ανγκ μίνγ).
Αόρατο (Γου) είναι το όνομα που δίνω στο Γεννήτορα του Γιάνγκ και του Γιν.
Ορατό (Γιέου) είναι το όνομα που δίνω στη Μητέρα των δέκα χιλιάδων όντων.
Αληθινά, στο Γου («μη είναι», «μη έχειν προσδιορισμούς», αόρατο) θα θαυμάσουμε το μυστήριο.
Στο Γιέου («είναι», «έχειν προσδιορισμούς», ορατό) θα δούμε τα εξωτερικά φαινόμενα.
Αυτά τα δύο (Γου και Γιέου) πηγάζουν από το ίδιο (Τάο), αλλά οι τρόποι τους είναι διαφορετικοί.
Τούτο το «ίδιο» (Τάο) το ονομάζω το Σκοτεινό (Σιουάν).
Το πιό σκοτεινό αυτού του σκότους είναι η «Πύλη όλων των Μυστηρίων» (Τσ’ανγκ Τάο).

(Τάο Τε Κίνγκ, κεφάλαιο 1, 9ος - 3ος αιώνας π.Χ.).

~~~~~

ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΣ

«Άκουε, Ισραήλ· Κύριος ο Θεός ημών είναι εις Κύριος.
Και θέλεις αγαπά Κύριον τον Θεόν σου εξ όλης της καρδίας σου και εξ όλης της ψυχής σου και εξ όλης της δυνάμεώς σου.
Και ούτοι οι λόγοι, τους οποίους εγώ σε προστάζω σήμερον, θέλουσι είσθαι εν τη καρδία σου·
και θέλεις διδάσκει αυτούς επιμελώς εις τα τέκνα σου, και περί αυτών θέλεις ομιλεί καθήμενος εν τη οικία σου και περιπατών εν τη οδώ και πλαγιάζων και εγειρόμενος.
Και θέλεις δέσει αυτούς διά σημείον επί της χειρός σου και θέλουσιν είσθαι ως προμετωπίδια μεταξύ των οφθαλμών σου.
Και θέλεις γράψει αυτούς επί τους παραστάτας της οικίας σου και επί τας πύλας σου».

(Δευτερονόμιο, κεφάλαιο 6, 4-9, 9ος – 6ος αιώνας π.Χ.)


Διδάσκαλε, ποία εντολή είναι μεγάλη εν το νόμω;
Και ο Ιησούς είπε προς αυτόν· Θέλεις αγαπά Κύριον τον Θεόν σου εξ όλης της καρδίας σου και εξ όλης της ψυχής σου και εξ όλης της διανοίας σου.
Αύτη είναι πρώτη και μεγάλη εντολή.
Δευτέρα δε ομοία αυτής· Θέλεις αγαπά τον πλησίον σου ως σεαυτόν.
Εν ταύταις ταις δύο εντολαίς όλος ο νόμος και οι προφήται κρέμανται.

(Ματθαίος, κεφάλαιο 22, 36-40, 1ος αιώνας μ.Χ.)


Διδάσκαλε, τι πράξας θέλω κληρονομήσει ζωήν αιώνιον;
Ο δε είπε προς αυτόν· Εν τω νόμω τι είναι γεγραμμένον; πως αναγινώσκεις;
Ο δε αποκριθείς είπε· Θέλεις αγαπά Κύριον τον Θεόν σου εξ όλης της καρδίας σου και εξ όλης της ψυχής σου και εξ όλης της δυνάμεώς σου και εξ όλης της διανοίας σου, και τον πλησίον σου ως σεαυτόν.
Είπε δε προς αυτόν· Ορθώς απεκρίθης· τούτο κάμνε και θέλεις ζήσει.

(Λουκάς, κεφάλαιο 10, 25-28, 1ος αιώνας μ.Χ.)


«Ο λυχνος του σωματος εστιν ο οφθαλμος. εαν ουν ο οφθαλμος σου απλους η, ολον το σωμα σου φωτεινον εσται·
 εαν δε ο οφθαλμος σου πονηρος η, ολον το σωμα σου σκοτεινον εσται. ει ουν το φως το εν σοι σκοτος εστιν το σκοτος ποσον;»

(Ματθαίος, κεφάλαιο 6, 22-23, 1ος αιώνας μ.Χ.)


~~~~~

ΣΟΥΦΙΣΜΟΣ

«Χτύπησε, Κι Αυτός θα σου ανοίξει την πόρτα
Εξαφανίσου, Κι Αυτός θα σε κάνει να λάμψεις σαν τον ήλιο
Πέσε, Κι Αυτός θα σε ανυψώσει στους ουρανούς
Γίνε ένα τίποτα, Κι Αυτός θα σε μεταμορφώσει στο παν».

(Τζάλαλ Άντ-Ντιν Ρούμι, 13ος αιώνας μ.Χ.)

~~~~~



~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~