V

Κυριακή, 15 Μαΐου 2016

Η Μία και Μοναδική Πραγματικότητα




(Ψυχολογία της Συνειδητότητας)

Υπάρχει ΜΙΑ ΚΑΙ ΜΟΝΑΔΙΚΗ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ. Αυτό Μαρτυρείται από την ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ που Βιώνει Αυτή την Πραγματικότητα (τον ΖΩΝΤΑΝΟ ΘΕΟ) και από τις «Συνειδήσεις» που Υψώνονται Ως Αυτή την «Κατάσταση» κι έχουν Αυτή την «Εμπειρία» (έχοντας ξεπεράσει κάθε αντίληψη «προσωπικής» ύπαρξης). Η «ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ» που Βιώνει Αυτή την Κατάσταση έχει Μια Αίσθηση Συμπαγούς Ενότητας και Μοναδικότητας, έχει την Εμπειρία του «Ενός Χωρίς Δεύτερο». Σε μια Τέτοια Συνείδηση δεν υπάρχει κανένας διαχωρισμός, τίποτα πέρα από την Απεραντοσύνη Αυτής της Αιωνιότητας.
Οτιδήποτε «Εμφανίζεται» Πέρα από την ΜΙΑ ΚΑΙ ΜΟΝΑΔΙΚΗ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ, «υποκειμενική αντίληψη» (αίσθηση προσωπικής ύπαρξης), ή «αντικειμενική εμπειρία», δεν είναι παρά Αντιληπτική Δραστηριότητα, Νοητική Δραστηριότητα (με την έννοια του ΝΟΕΙΝ που έδιναν οι Αρχαίοι Έλληνες Φιλόσοφοι όπως ο Παρμενίδης, ή ο Χέγκελ), Νοητική Ενέργεια που αντανακλάται σε κατώτερα επίπεδα σαν Ενέργεια και σαν «Ύλη» (που δεν είναι παρά «στερεοποιημένη» ενέργεια). Όλα αυτά δεν είναι «ψεύτικα», «μη πραγματικά». Υπάρχουν σαν «φαινόμενα». Υπάρχουν δηλαδή σαν δραστηριότητες, σαν «γεγονότα», «φαινόμενα», την στιγμή που συμβαίνουν. Προέρχονται από προηγούμενα φαινόμενα κι αποτελούν αιτίες για επερχόμενα φαινόμενα. Έτσι το μόνο πραγματικό είναι αυτό που συμβαίνει εδώ, τώρα στο απόλυτο παρόν, μια «ροή φαινομένων». Αυτό το «Εδώ, Τώρα» συμπεριλαμβάνει τα πάντα, αόρατα και ορατά, μη-υλικά και υλικά. Κι όλα είναι φαινόμενα.
Μια «ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ» που βιώνει αυτά τα φαινόμενα έχει αναγκαστικά αντίληψη προσωπικής ύπαρξης και «αντικειμενική» εμπειρία όλων αυτών που ζει. Είναι μια Συνείδηση «διαχωρισμένη». Η Διαχωρισμένη Συνείδηση είναι πιο πλατιά ή πιο στενή ανάλογα με το πόσο απελευθερώνεται ή πόσο απορροφάται στο κόσμο των φαινομένων. Αλλά και η Ίδια η Συνείδηση δεν είναι παρά ένα «φαινόμενο». Η ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ Αποκαλύπτεται όταν  εξαλείφεται κάθε προσωπική συνείδηση.
Τελικά ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΥΠΑΡΧΕΙ Είναι η ΜΙΑ ΚΑΙ ΜΟΝΑΔΙΚΗ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ και κάθε άλλη μορφή ύπαρξης δεν είναι παρά μια αυταπάτη, ένα φαινόμενο, μια δραστηριότητα που έχει αρχή και τέλος. Ό,τι Απομένει στο Τέλος Είναι η ΜΙΑ ΚΑΙ ΜΟΝΑΔΙΚΗ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ, ΤΟ ΕΝΑ ΧΩΡΙΣ ΔΕΥΤΕΡΟ.
Έτσι μέσα στην «ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ», Μέσα σε Κάθε Συνείδηση, μέσα στον άνθρωπο, στον καθένα, Υπάρχει η Αιώνια Βάση της Πραγματικότητας, πάνω στην οποία εδράζεται οποιαδήποτε αντίληψη προσωπικής ύπαρξης, προσωπικής εμπειρίας, προσωπικής ζωής. Μέσα σε Κάθε Συνείδηση Υπάρχει η Ίδια η Φύση της, συνειδητοποιημένη ή όχι, καθώς και οι επιφανειακή δραστηριότητα μιας προσωπικής ύπαρξης με όλες τις «εμπειρίες» της. Μέσα σε Κάθε Συνείδηση υπάρχει μια τάση προς την Συνιδητοποίηση, προς την Κατανόηση της Πραγματικότητας και μια τάση για απορρόφηση στις επιφανειακές δραστηριότητες, στην προσωπική ύπαρξη και στις προσωπικές εμπειρίες.
Υπάρχει μια Παγκόσμια Ροή της Ύπαρξης προς τα έξω, προς την φαινομενική ύπαρξη και μια Παγκόσμια Επιστροφή πίσω στην Πηγή. Τα «όντα» ακολουθούν αυτή την παγκόσμια ροή και έτσι ενοικούν στους κόσμους της φαινομενικής ύπαρξης. Στο υλικό σύμπαν υπάρχουν εκατομμύρια κατοικημένοι πλανήτες. Η γη δεν είναι παρά ένας ασήμαντος πλανήτης κι  εδώ οι άνθρωποι είναι ακόμα πρωτόγονοι, απολίτιστοι. Κι ασφαλώς αυτοί που θεωρούν ότι μόνο η γη κατοικείται κι ότι εδώ μόνο εμφανίστηκε ο «Βούδας» ή ο «Υιός του Θεού», είναι απλά ανόητοι. Η Αλήθεια είναι διαφορετική.
Αλλά η Συνείδηση που Ακολουθώντας το Παγκόσμιο Ρεύμα βρίσκεται ήδη σε Ανοδική Πορεία προς το ΑΛΗΘΙΝΟ δεν μπορεί να προχωρήσει παρά μόνο εγκαταλείποντας τις αυταπάτες μιας προσωπικής ύπαρξης και όλων των προσωπικών εμπειριών. Η Φώτιση στον Βουδισμό ή η Ένωση με τον Θεό στον Χριστιανισμό ή το Φανά Φι ΄λάχ στο Ισλάμ σημαίνει ακριβώς την εγκατάλειψη κάθε προσωπικής ύπαρξης, την Βίωση της ΜΙΑΣ ΚΑΙ ΜΟΝΑΔΙΚΗΣ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑΣ.
Ο ΑΛΗΘΙΝΟΣ ΔΙΑΛΟΓΙΣΜΟΣ αρχίζει όταν εγκαταλείπεται η σκέψη, κάθε προσωπική παρέμβαση στην αντίληψη, όταν εγκαταλείπονται όλα τα φαινόμενα κι Αναδύεται η ΜΙΑ ΚΑΙ ΜΟΝΑΔΙΚΗ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ. Η Αληθινή Προσευχή αρχίζει όταν εγκαταλείπεται κάθε εγώ Μπροστά στην Παρουσία του Θεού. Το Αληθινό Πνεύμα Αρχίζει να Ζει όταν η Συνείδηση απελευθερώνεται από τους προσωπικούς περιορισμούς στην ΑΠΕΡΑΝΤΟΣΥΝΗ ΤΗΣ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑΣ.
Ο Ιησούς το είπε πιο απλά, με μια παραβολή, (στο Κατά Λουκάν, ΙΗ΄ 10-14). Αλλά για να καταλάβει κάποιος θα πρέπει να προβληματιστεί πολύ κι ίσως βρει το πραγματικό βάθος των λόγων του «Θεού». Διαβάστε την «Παραβολή του τελώνου και του φαρισαίου».  Κάθε Συνείδηση, κάθε άνθρωπος, ο καθένας, είναι και φαρισαίος και τελώνης, και τα δύο, ή το ένα ή το άλλο. Ο φαρισαίος είναι ο ανόητος που απορροφάται στις εξωτερικές δραστηριότητες. Ο τελώνης είναι ο άνθρωπος που αρχίζει να κατανοεί την αληθινή φύση του, την μηδενικότητά του πάνω στο ΑΙΩΝΙΟ ΦΟΝΤΟ ΤΗΣ ΘΕΙΑΣ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣ. Εδώ δεν μιλάμε για μια υποκριτική ταπείνωση του εγώ μπροστά στο Μεγαλείο του Θεού. Μιλάμε για μια πλήρη, ολοκληρωτική και τελειωτική εξάλειψη του εγώ. Μονάχα όταν σβήσουν όλα τα «ψέματα» Υπάρχει ΑΛΗΘΕΙΑ.
Ο Μόνος Δρόμος Προς την ΑΛΗΘΕΙΑ είναι ο Δρόμος της ΑΛΗΘΙΝΗΣ ΤΑΠΕΙΝΟΤΗΤΑΣ. Αυτή είναι η Στενή Πύλη, αυτή είναι η Τεθλιμμένη Οδός, Αυτή είναι η Αλήθεια, Αυτή είναι η Ζωή, η ΑΛΗΘΙΝΗ ΖΩΗ.


Κυριακή, 8 Μαΐου 2016

Η Οδός των Μυστικών




Η Πραγματικότητα Είναι Πέρα από οποιαδήποτε αντίληψη, πέρα από την αντίληψη των ανθρώπων. Είναι (για την αντίληψη) το Απόλυτο Κενό, που Αποτελεί την ΥΠΑΡΞΙΑΚΗ ΒΑΣΗ οποιασδήποτε μορφής ύπαρξης. Από Εδώ Πηγάζουν όλες οι υποκειμενικές διαφοροποιήσεις κι όλες οι αντικειμενικές εμπειρίες ύπαρξης. Όχι σαν Ουσία από Ουσία (σαν «διαφοροποιήσεις» κάποιας ουσίας) αλλά μονάχα σαν «δραστηριότητες», σαν φαινόμενα. Και σαν τέτοια («δραστηριότητες», «φαινόμενα») υπάρχουν μονάχα την στιγμή που συμβαίνουν, στο απόλυτο παρόν που ρέει. Έτσι η μόνη πραγματικότητα που μπορεί να συλλάβει η αντίληψη είναι η ροή των φαινομένων. Καμιά σταθερή ουσία δεν υπάρχει, καμιά σταθερή πραγματικότητα, παρά μόνο η αέναη εναλλαγή των φαινομένων, η ροή των φαινομένων, εδώ, τώρα (μέχρι την «εξάντληση» των αιτιών και των ίδιων των φαινομένων).
Από την Μία ΥΠΑΡΞΙΑΚΗ ΒΑΣΗ αναδύεται κάθε περιορισμένη αντίληψη, κάθε αντίληψη προσωπικής ύπαρξης, στην οποία «αναφέρονται» όλες οι προσωπικές αντιλήψεις κι εμπειρίες ζωής και γνώση και γνώσεις. Η Συνείδηση που Βιώνει το ΒΑΘΟΣ της Ύπαρξης βιώνει την Ενότητα της ΒΑΣΗΣ, πέρα από δραστηριότητες και φαινόμενα. Η Συνείδηση που δομείται γύρω από μια προσωπική αντίληψη ύπαρξης, είτε μιλάμε για την Παγκόσμια Συνείδηση, είτε για το «εγώ» του ανθρώπου, είτε για την ζωώδη συνείδηση, αποτελεί πάντα μια δραστηριότητα, ένα φαινόμενο, που έχει τις αιτίες του, την «εξέλιξή» του, τους νόμους της εξέλιξής του και την τελική του ολοκλήρωση, στο τέλος του κύκλου του, μέσα στην Απόλυτη Σιωπή της Πραγματικότητας.
Είτε έτσι είτε αλλιώς η ΥΠΑΡΞΙΑΚΗ ΒΑΣΗ των πάντων Είναι Μία. Από Αυτή την ΥΠΑΡΞΙΑΚΗ ΒΑΣΗ ο άνθρωπος «απομονώνει» την αντίληψη της προσωπικής ύπαρξής του, χτίζει το εγώ με την σκέψη (με την παγίωση πληροφοριών, την συνεχή αναπροσαρμογή τους και την διαρκή αλληλεπίδραση με το υπαρξιακό περιβάλλον) και χαράζει τον δικό του βιωματικό δρόμο στην ζωή με τις δραστηριότητές του.
Στην πραγματικότητα ο άνθρωπος (σαν κάθε ύπαρξη) ποτέ δεν αποκόπτεται από την ΥΠΑΡΞΙΑΚΗ ΒΑΣΗ του. Κι αυτό που ο άνθρωπος αντιλαμβάνεται σαν Ύπαρξή του, Ουσία του, Ψυχή του, δεν είναι κάτι Σταθερό αλλά δραστηριότητα που επικάθεται στην ΥΠΑΡΞΙΑΚΗ ΒΑΣΗ, ένα φαινόμενο ύπαρξης μόνο, που υπάρχει μόνο στο απόλυτο παρόν. Συνήθως οι άνθρωποι δεν αντιλαμβάνονται την ΥΠΑΡΞΙΑΚΗ ΒΑΣΗ τους αλλά αποροφιούνται στον προσωπικό χαρακτήρα της φαινομενικής ύπαρξής τους. Και μέσα από την αντίληψη που έχουν, σαν προσωπικές υπάρξεις, νοιώθουν ότι είναι «χωρισμένοι» από την Πραγματικότητα και φτιάχνουν θεωρίες για την Πραγματικότητα, σχεδιάζουν Προσεγγίσεις της Πραγματικότητας και ακολουθούν μια πορεία εξέλιξης προς την Πραγματικότητα, μέχρι να φτάσουν στην Ολοκλήρωση, στην Φώτιση, στην Ένωση με την Πραγματικότητα (ή τον Θεό όπως αποκαλούν πολλοί την Πραγματικότητα). Στην πραγματικότητα όμως όλη αυτή η ύπαρξη κι η πορεία της ύπαρξης κι η ολοκλήρωσή της κι επιστροφή της στην Πηγή της δεν είναι κάτι πραγματικό (που ανήκει στο Χώρο του Είναι). Συμβαίνει μόνο στον Χώρο των Φαινομένων. Είναι πορεία Συνειδητοποίησης της Ύπαρξής μας, Κατανόηση της ΑΛΗΘΙΝΗΣ ΦΥΣΗΣ μας.
Οι άνθρωποι δεν μπορούν να Κατανοήσουν ότι  Υπάρχει Μία και Μόνο Πραγματικότητα, ούτε μπορούν να νοιώσουν την Ενότητα της Ύπαρξης. Δεν «αναγνωρίζουν» άμεσα τον ψεύτικο χαρακτήρα κάθε προσωπικής ύπαρξης που υφίσταται μόνο μέσα στην Παγκόσμια Ροή των Φαινομένων, σαν ροή, σαν κάτι προσωρινό, στο απόλυτο παρόν που ρέει. Χτίζουν με τον «νου» μια Σταθερή Πραγματικότητα, πιστεύουν στην αιωνιότητα της προσωπικής ύπαρξής τους (με τον ένα ή τον άλλο τρόπο). Κι έτσι παγιδευμένοι μέσα σε μια ψεύτικη αντίληψη της πραγματικότητας επιζητούν μια σωτηρία, την φώτιση ή την Ένωση με τον Θεό.
Σε ένα φανταστικό κόσμο (σαν αυτόν που χτίζουν οι άνθρωποι με το «νου» τους, με την σκέψη τους) τα προβλήματα είναι φανταστικά κι οι λύσεις των προβλημάτων είναι επίσης φανταστικές. Όσες φωτίσεις ή απελευθερώσεις ή σωτηρίες ή ενώσεις με τον Θεό κι αν πραγματοποιήσει ο άνθρωπος, σαν εγώ, είναι μόνο στην φαντασία του.
Η Οδός των Μυστικών είναι διαφορετική. Οι Μυστικοί, χιλιάδες χρόνια τώρα (τουλάχιστον τέσσερις χιλιάδες χρόνια), «διαισθάνονται» την Πραγματικότητα της ΜΙΑΣ ΥΠΑΡΞΗΣ. Δεν φτιάχνουν φανταστικές θεωρίες για την Πραγματικότητα, ούτε Διδασκαλίες για την Πραγματικότητα (όπως την συλλαμβάνει η περιορισμένη αντίληψη), ούτε προσπαθούν να φτάσουν στη φώτιση ή να ενωθούν με τον Θεό. Όλα αυτά τα πιστεύουν και τα κηρύττουν οι άνθρωποι με την διαχωρισμένη συνείδηση που ζουν στον φανταστικό κόσμο τους. Οι Αληθινοί Μυστικοί, είτε «μόνοι» τους, είτε με την «υπόδειξη» κάποιου πραγματικού διδασκάλου, αναγνωρίζουν την πηγή κάθε δραστηριότητας και τον πλασματικό χαρακτήρα κάθε προσωπικής ύπαρξης και το ανώφελο κάθε εμπειρίας της εξωτερικής ζωής κι έτσι δεν παρασύρονται μέσα στην φαντασία και στο όνειρο του κόσμου. Κατανοούν ότι όλα όσα βιώνουν είναι δραστηριότητες, φαινόμενα που υπάρχουν μόνο στο απόλυτο παρόν. Δεν υπάρχει άλλη πραγματικότητα από αυτό που συμβαίνει εδώ, τώρα. Το να «δημιουργούμε» την αντίληψη μιας σταθερής πραγματικότητας κι ενός χρόνου που ρέει ανεξάρτητα από την συνείδηση είναι πολύ όμορφο όνειρο αλλά είναι μονάχα όνειρο.
Για όλους τους Αληθινούς Μυστικούς το μόνο πραγματικό (που μπορούμε να έχουμε) είναι η ροή των φαινομένων, η συνεχής αλλαγή. Η Μόνη Πύλη προς την Πραγματικότητα, η Πύλη της Αλήθειας, είναι Εδώ, Τώρα, στο Απόλυτο Παρόν. Κι επειδή απαιτεί μονάχα την Προσοχή και την Αναγνώριση αυτού που συμβαίνει, χωρίς παρέμβαση του ανθρώπου, χωρίς «προσπάθεια» δική του, χαρακτηρίζεται Άπυλη. Γιατί χαρακτηρίζεται Άπυλη Πύλη; Μπορούμε να μείνουμε «ακίνητοι», ήσυχοι; Όπως όταν κρατάμε την αναπνοή μας; Να Δούμε; Μονάχα τότε Ανοίγει η Πύλη. Βλέπουμε. Κατανοούμε. Βιώνουμε το ΒΑΘΟΣ ΤΗΣ ΥΠΑΡΞΗΣ, την Πραγματικότητα, την Αλήθεια. Αυτό που είναι ΑΥΘΟΡΜΗΤΟ, που Ρέει από ΜΕΣΑ μας.
Βλέποντας, Κατανοώντας, και Αναγνωρίζοντας τον ψεύτικο χαρακτήρα όλων των δραστηριοτήτων, των προσωπικών υπάρξεων, των «εμπειριών», όλων των φαινομένων, μπορούμε να τα αφήσουμε όλα αυτά και να Βιώσουμε το ΑΚΙΝΗΤΟ ΒΑΘΟΣ ΤΗΣ ΥΠΑΡΞΗΣ. Αυτή η Πραγματικότητα, επειδή ακριβώς εδώ η ΖΩΗ Ρέει, Ανασαίνει, αλλά η αντίληψη είναι «ακίνητη» είναι Ασύλληπτη, Ακατανόητη, Θαυμαστή. ΕΝΑ ΑΠΕΡΑΝΤΟ ΚΕΝΟ ΓΕΜΑΤΟ ΖΩΗ. Η ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ. Ο ΘΕΟΣ.
ΑΥΤΟ, ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΥΠΑΡΧΕΙ, ΜΙΑ ΟΛΟΖΩΝΤΑΝΗ ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ, Στέκεται Πάνω από την ΑΚΙΝΗΣΙΑ ΤΟΥ ΒΑΘΟΥΣ, Πέρα από την Φαντασμαγορία των Φαινομένων, ΖΕΙ την ΔΙΚΗ ΤΟΥ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ.
Το πιο «μυστικό σάστρα» δόθηκε από τον Κρίσνα στον Αρζούνα, στο Δέκατο Πέμπτο Κεφάλαιο της Μπαγκαβάτ Γκίτα, ενός από τα πιο ιερά βιβλία των ανθρώπων. Ελάχιστοι άνθρωποι καταλαβαίνουν. Γιατί εδώ το πρόβλημα δεν είναι να συλλάβουμε νοητικά μια θεωρία αλλά να βιώσουμε την πραγματικότητα. Να αναγνωρίσουμε τον πραγματικό χαρακτήρα των φαινομένων, να Νοιώσουμε το Ακίνητο Βάθος της Ύπαρξης, να ΕΙΜΑΣΤΕ ΑΥΤΟ. Εδώ που κάθε αντίληψη «πεθαίνει» ακόμα και να πεις «Αχάμ Μπράχμασμι» («Είμαι Μπράχμαν») είναι βλασφημία. Όταν Φτάνεις Μπροστά σε ΑΥΤΟ παύεις να «υπάρχεις». Υπάρχει μόνον ΑΥΤΟ. ΟΛΟΖΩΝΤΑΝΗ ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ, «ΚΕΝΟ» ΧΩΡΙΣ ΤΕΛΟΣ, ΑΠΟΛΥΤΗ ΕΝΟΤΗΤΑ.

ΕΠΟΜΕΝΑ ΑΡΘΡΑ

Ποιός Ήταν Πραγματικά ο Ιησούς;

ΤΑ ΑΡΘΡΑ ΜΑΣ

ΜΥΗΣΗ ΣΤΗΝ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ

__________________________________________________________________

__________________________________________________________________
__________________________________________________________________

ΕΡΜΗΤΙΣΜΟΣ

ΕΡΜΗΤΙΣΜΟΣ, ΛΟΓΟΙ & ΣΧΟΛΙΑ
...

ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΟΣ ΕΡΜΗΤΙΣΜΟΣ

ΝΑΪΤΕΣ - ΤΕΚΤΟΝΕΣ - ΡΟΔΟΣΤΑΥΡΟΙ

1. ΤΟ ΤΑΓΜΑ ΤΩΝ ΝΑΪΤΩΝ ΤΟΥ "ΚΟΣΜΙΚΟΥ ΝΑΟΥ"
2.  ΤΟ ΤΑΓΜΑ ΤΩΝ "ΑΡΧΑΙΩΝ" ΤΕΚΤΟΝΩΝ
3. ΤΟ ΤΑΓΜΑ ΤΟΥ "ΛΕΥΚΟΥ ΡΟΔΟΥ"


ΚΑΤΑΝΟΩΝΤΑΣ ΤΙΣ ΘΡΗΣΚΕΙΕΣ

ΓΕΝΙΚΗ ΕΙΣΑΓΩΓΗ

(ΕΣΩΤΕΡΙΚΗ ΑΝΘΡΩΠΟΛΟΓΙΑ)

ΕΡΜΗΤΙΣΜΟΣ

ΚΑΤΑΝΟΩΝΤΑΣ ΤΗΝ ΕΣΩΤΕΡΙΚΗ ΑΜΕΣΗ ΑΤΡΑΠΟ

(Η ΑΡΧΑΙΑ ΑΧΡΟΝΗ ΟΔΟΣ - Η ΟΔΟΣ ΤΩΝ ΑΡΧΑΙΩΝ)

1. ΘΕΩΡΙΑ ΤΗΣ ΓΝΩΣΗΣ ΤΟΥ «ΕΡΜΗ», ΤΟ ΦΩΣ, ΤΟ ΑΙΘΕΡΙΟ ΠΝΕΥΜΑ, Η ΣΚΙΑ (ΤΟΥ ΕΡΕΒΟΥΣ)

2. Η ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ ΤΗΣ ΔΙΑΠΥΡΗΣ ΑΙΘΕΡΙΑΣ ΨΥΧΗΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΤΗΣ ΣΚΙΑΣ

3. Η ΑΜΕΣΗ ΑΤΡΑΠΟΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΙΣΟΔΟ ΣΤΟΝ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟ ΚΟΣΜΟ (ΠΛΗΡΩΜΑ ΖΩΗΣ), ΠΑΛΙΓΓΕΝΕΣΙΑ

4. Η ΑΝΑΒΑΣΗ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ ΣΤΟ ΟΥΡΑΝΟ ΤΟΥ ΠΝΕΥΜΑΤΟΣ 

5. Η  ΕΚΣΤΑΣΗ ΣΤΟ ΦΩΣ

ΟΡΦΙΣΜΟΣ

ΚΑΤΑΝΟΩΝΤΑΣ ΤΗΝ ΟΡΦΙΚΗ ΜΥΗΣΗ

1. Η ΟΡΦΙΚΗ ΜΥΗΣΗ

2. ΤΑ ΜΙΚΡΑ ΜΥΣΤΗΡΙΑ (ΤΗΣ ΥΛΙΚΗΣ ΨΥΧΗΣ) ΚΑΙ ΤΑ ΜΕΓΑΛΑ ΜΥΣΤΗΡΙΑ (ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ ΣΤΟ ΣΩΜΑ)

3. Η ΠΡΩΤΗ ΕΣΩΤΕΡΙΚΗ ΜΥΗΣΗ ΚΙ Η ΒΙΩΣΗ ΤΗΣ ΕΝΟΤΗΤΑΣ ΤΟΥ ΟΝΤΟΣ

4. Η ΔΕΥΤΕΡΗ ΜΥΗΣΗ ΚΙ Η ΑΝΥΨΩΣΗ ΣΤΟ ΑΡΧΙΚΟ ΟΝ

5. Η ΤΡΙΤΗ ΜΥΗΣΗ, Η ΕΜΠΕΙΡΙΑ ΤΟΥ ΠΑΝΤΟΣ


ΑΝΤΒΑΪΤΑ ΒΕΔΑΝΤΑ

ΚΑΤΑΝΟΩΝΤΑΣ ΤΗΝ ΑΝΤΒΑΪΤΑ

1. Η ΜΗ ΔΥΑΔΙΚΟΤΗΤΑ

2. ΒΑΣΕΙΣ ΤΗΣ ΟΥΠΑΣΑΝΑ

3. Η ΤΖΝΑΝΑ ΓΙΟΓΚΑ ΚΙ Η ΑΠΟΡΙΨΗ ΤΩΝ ΠΕΡΙΟΡΙΣΜΩΝ ΤΗΣ ΕΜΠΕΙΡΙΚΗΣ ΣΥΝΕΙΔΗΣΗΣ (ΤΖΙΒΑ), ΣΑΡΒΙΚΑΛΠΑ ΣΑΜΑΝΤΙ

4. Η ΕΜΠΕΙΡΙΑ ΤΟΥ «ΧΩΡΙΣ ΙΔΙΟΤΗΤΕΣ ΕΑΥΤΟΥ» (ΑΤΜΑΝ), ΝΙΡΒΙΚΑΛΠΑ ΣΑΜΑΝΤΙ

5. Η ΒΙΩΣΗ ΤΟΥ ΑΝΤΒΙΑΤΑΜ (ΒΡΑΧΜΑΝ), ΣΑΧΑΤΖΑ ΣΑΜΑΝΤΙ

ΓΙΟΓΚΑ

ΚΑΤΑΝΟΩΝΤΑΣ ΤΟ ΣΑΜΚΥΑ ΓΙΟΓΚΑ

(ΑΣΤΑΝΓΚΑ ΓΙΟΓΚΑ ΤΟΥ ΠΑΝΤΑΖΑΛΙ)

1. ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΓΙΟΓΚΑ

2. ΠΡΟΫΠΟΘΕΣΕΙΣ ΤΟΥ ΟΡΘΟΥ ΔΙΑΛΟΓΙΣΜΟΥ

3. Ο ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΣ ΕΞΩΤΕΡΙΚΟΣ ΔΙΑΛΟΓΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΤΟ ΣΑΜΠΡΑΤΖΝΑΤΑ ΣΑΜΑΝΤΙ

4. Ο ΕΣΩΤΕΡΙΚΟΣ ΧΩΡΟΣ ΚΑΙ ΤΟ ΑΣΑΜΠΡΑΤΖΝΑΤΑ ΣΑΜΑΝΤΙ

5. Η ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ

ΤΑΝΤΡΙΣΜΟΣ

ΚΑΤΑΝΟΩΝΤΑΣ ΤΗΝ ΤΑΝΤΡΙΚΗ ΜΥΗΣΗ

1. Ο «ΚΟΣΜΟΣ ΤΗΣ ΕΝΕΡΓΕΙΑΣ»

2. ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΕΝΕΡΓΕΙΑ ΚΑΙ «ΤΟΠΙΚΟΤΗΤΑ», ΤΑ ΕΝΕΡΓΕΙΑΚΑ ΚΕΝΤΡΑ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ

3. Η ΣΥΝΔΕΣΗ ΜΕ ΤΗΝ «ΠΗΓΗ» ΣΤΟ ΜΥΣΤΙΚΟ ΚΕΝΤΡΟ

4. Η ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΕΝΕΡΓΕΙΑ ΚΙ Η «ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗ» ΤΗΣ ΤΟΠΙΚΑ

5. Η ΤΕΛΙΚΗ ΕΝΩΣΗ (ΑΝΤΒΙΑΤΑΜ)

ΒΟΥΔΙΣΜΟΣ

ΚΑΤΑΝΟΩΝΤΑΣ ΤΟΝ ΒΟΥΔΙΣΤΙΚΟ ΔΙΑΛΟΓΙΣΜΟ

1. Η ΒΟΥΔΙΣΤΙΚΗ ΑΝΤΙΛΗΨΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΥΠΑΡΞΗ, Η ΕΣΩΤΕΡΙΚΗ ΑΝΤΙΛΗΨΗ ΤΗΣ ΥΠΑΡΞΗΣ (ΒΙΤΖΝΑΝΑ) ΚΙ Η ΕΞΩΤΕΡΙΚΗ ΔΡΑΣΤΗΡΙΟΤΗΤΑ

2. Η ΕΓΡΗΓΟΡΣΗ ΣΤΟ ΠΑΡΟΝ

3. ΤΑ ΕΞΩΤΕΡΙΚΑ ΤΖΑΝΑ, ΕΛΕΓΧΟΣ ΤΗΣ ΕΞΩΤΕΡΙΚΗΣ ΔΡΑΣΤΗΡΙΟΤΗΤΑΣ

4.ΤΑ ΕΣΩΤΕΡΙΚΑ ΣΑΜΑΠΑΤΤΙ,ΑΝΤΙΛΗΨΗ ΤΟΥ ΕΣΩΤΕΡΙΚΟΥ ΒΑΘΟΥΣ ΤΗΣ ΥΠΑΡΞΗΣ (ΒΙΤΖΝΑΝΑ), ΕΓΡΗΓΟΡΣΗ-ΔΙΑΦΩΤΙΣΗ-ΑΦΥΠΝΙΣΗ

5. Η ΥΠΕΡΤΑΤΗ ΕΠΙΤΕΥΞΗ,ΤΟ ΝΙΡΒΑΝΑ

ΤΑΟΪΣΜΟΣ

ΚΑΤΑΝΟΩΝΤΑΣ ΤΗΝ ΤΑΟΪΣΤΙΚΗ ΠΑΡΑΔΟΣΗ

(ΚΑΤΑΝΟΩΝΤΑΣ ΤΟ «ΓΟΥ ΤΑΝΓΚ ΚΟΥΝΓΚ ΦΟΥ»)

(«ΓΟΥ ΤΑΝΓΚ ΤΑΪ ΤΣΙ ΤΣΟΥΑΝ»)

1. ΤΟ ΤΖΙΝΓΚ ΖΟΥΟ (ΕΣΩΤΕΡΙΚΗ ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ ΤΟΥ ΤΑΪ-ΤΣΙ, ΤΑΟΪΣΤΙΚΟΣ ΔΙΑΛΟΓΙΣΜΟΣ, «ΣΙΩΠΗΛΟ ΚΑΘΙΣΜΑ»)

2. ΤΟ ΓΟΥ-ΓΟΥΕΪ, ΝΕΪ ΚΟΥΝΓΚ (ΤΣΙ ΚΟΥΝΓΚ, ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗ ΤΟΥ ΤΣΙ ΑΠΟ ΤΟ «ΜΥΣΤΙΚΟ ΚΕΝΤΡΟ», ΣΤΑ ΕΝΕΡΓΕΙΑΚΑ ΚΕΝΤΡΑ ΤΟΥ ΣΩΜΑΤΟΣ)

3. ΤΟ ΤΕ, ΜΕΤΑΤΡΟΠΗ ΤΟΥ ΤΖΙΝΓΚ (ΤΗΣ ΕΝΕΡΓΕΙΑΣ ΣΤΟ ΣΩΜΑ) ΣΕ ΤΣΙ (ΚΑΘΑΡΗ ΕΝΕΡΓΕΙΑ)

4. ΤΟ ΥΠΕΡΤΑΤΟ ΤΕ, Η ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΣΤΟ ΤΑΟ, «ΜΕΤΟΥΣΙΩΣΗ» ΤΟΥ ΤΣΙ ΣΕ ΣΕΝ Ή ΤΑΪ-ΤΣΙ (ΜΕΓΑ ΤΕΡΜΑ)

5. Η «ΕΠΙΤΕΥΞΗ» ΤΟΥ ΤΑΟ, (Η ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΣΤΟ ΓΟΥ-ΤΣΙ, ΕΣΧΑΤΟ ΤΕΡΜΑ)

ΖΕΝ

ΚΑΤΑΝΟΩΝΤΑΣ ΤΟ ΖΕΝ

1. ΓΝΩΡΙΖΟΝΤΑΣ ΤΟ ΖΕΝ: ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΖΕΝ

2. ΚΑΤΑΝΟΩΝΤΑΣ ΤΟ ΖΕΝ: ΝΑ ΕΙΣΑΙ ΕΔΩ, ΤΩΡΑ

3. ΑΣΚΩΝΤΑΣ ΤΟ ΖΕΝ: Η ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ

4. ΒΙΩΝΟΝΤΑΣ ΤΟ ΖΕΝ: Η ΧΩΡΙΣ ΕΜΠΟΔΙΑ ΥΠΑΡΞΗ

5. ΧΩΡΙΣ ΤΟ ΖΕΝ: Η ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ ΦΩΤΙΣΗ

ΘΙΒΕΤΑΝΙΚΟΣ ΒΟΥΔΙΣΜΟΣ

ΚΑΤΑΝΟΩΝΤΑΣ ΤΟ ΜΠΑΡΝΤΟ

1. Η ΕΜΠΕΙΡΙΑ ΤΗΣ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑΣ

2. ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΗ ΤΗΣ ΨΥΧΟΦΥΣΙΚΗΣ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗΣ ΚΑΙ ΤΑ ΕΝΕΡΓΕΙΑΚΑ ΚΕΝΤΡΑ

3. Η ΗΡΕΜΙΣΗ ΤΟΥ ΝΟΥ ΚΙ Η ΥΠΕΡΒΑΣΗ ΤΗΣ ΔΥΑΔΙΚΟΤΗΤΑΣ

4. Η ΕΙΣΟΔΟΣ ΣΤΟ ΣΑΜΠΧΟΓΚΑ ΚΑΓΙΑ ΚΙ Η ΕΜΠΕΙΡΙΑ ΤΩΝ ΠΕΝΤΕ ΣΟΦΙΩΝ

5. Η ΑΠΟΛΥΤΗ ΑΦΥΠΝΙΣΗ (ΝΤΑΡΜΑ ΚΑΓΙΑ)

ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΟΣ ΜΥΣΤΙΚΙΣΜΟΣ

ΚΑΤΑΝΟΩΝΤΑΣ ΤΗΝ ΚΑΘΑΡΑ ΠΡΟΣΕΥΧΗ

1. Η ΠΑΤΕΡΙΚΗ ΘΕΟΛΟΓΙΑ

2. ΠΡΟΫΠΟΘΕΣΕΙΣ ΤΗΣ ΠΡΟΣΕΥΧΗΣ

3. Η ΟΡΘΗ ΠΡΟΣΕΥΧΗ ΚΑΙ Η ΚΑΘΑΡΣΗ ΤΟΥ ΝΟΥ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΛΟΓΙΣΜΟΥΣ

4. Ο ΚΑΘΑΡΟΣ ΝΟΥΣ ΚΙ Η ΕΜΠΕΙΡΙΑ ΤΗΣ ΑΝΟΔΟΥ ΣΤΟΥΣ ΤΡΕΙΣ ΟΥΡΑΝΟΥΣ

5. Η ΕΝΩΣΗ ΜΕ ΤΟΝ ΘΕΟ


ΚΑΜΠΑΛΑ

ΚΑΤΑΝΟΩΝΤΑΣ ΤΗΝ ΚΑΜΠΑΛΑ

1. ΤΟ ΟΝ (ΤΟ «ΑΪΝ ΣΟΦ», Ο «ΧΩΡΟΣ», ΟΙ ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΕΣ, ΤΑ ΠΕΔΙΑ ΥΠΑΡΞΗΣ ΚΙ Η ΠΡΟΒΟΛΗ ΣΤΟΝ ΕΞΩΤΕΡΙΚΟ ΦΑΙΝΟΜΕΝΙΣΜΟ ΤΟΥ ΠΕΔΙΟΥ ΑΣΙΓΙΑ)

2. ΕΛΕΓΧΟΣ ΚΑΙ ΚΥΡΙΑΡΧΙΑ ΤΟΥ ΝΕΦΕΣ ΣΤΟ ΠΕΔΙΟ ΓΙΕΤΣΙΡΑ

3. ΚΥΡΙΑΡΧΙΑ ΚΑΙ «ΔΙΑΛΥΣΗ» ΤΟΥ ΝΕΣΑΜΑΧ ΣΤΟ ΠΕΔΙΟ ΜΠΕΡΙΑ

4. ΕΙΣΟΔΟΣ ΣΤΟ ΠΕΔΙΟ ΑΤΣΙΛΟΥΤ ΚΑΙ «ΑΝΥΨΩΣΗ» ΤΟΥ ΡΟΥΑΧ ΣΤΟ ΠΡΩΤΑΡΧΙΚΟ ΦΩΣ

5. Η «ΒΙΩΣΗ» ΤΟΥ ΑΪΝ ΣΟΦ

ΜΑΓΙΚΟΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΟΣ ΣΥΜΒΟΛΙΣΜΟΣ

ΚΑΤΑΝΟΩΝΤΑΣ ΤΗΝ ΓΛΩΣΣΑ ΤΩΝ ΣΥΜΒΟΛΩΝ
ΚΑΤΑΝΟΩΝΤΑΣ ΤΗΝ  ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ

ΓΙΑΣΠΕΡΣ

 Η ΑΝΑΖΗΤΗΣΗ ΤΟΥ "ΠΕΡΙΕΧΟΝΤΟΣ"

1. ΤΟ «ΠΕΡΙΕΧΟΝ» (DAS UMGREIFENDE) ΣΑΝ ΥΠΕΡΒΑΣΗ ΤΩΝ ΠΑΝΤΩΝ ΚΑΙ ΤΗΣ «ΣΥΝΕΙΔΗΣΗΣ» (BEWUSSTSEIN UBERHAUPT)

2. ΤΙ ΕΙΝΑΙ Η «ΔΙΑΦΩΤΙΣΗ» (EXISTENZERHELLUNG)

3. Η ΥΠΕΡΒΑΣΗ ΤΟΥ «ΕΔΩ-ΕΙΝΑΙ» (DA-SEIN) ΣΕ «ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ» (BEWUSSTSEIN UBERHAUPT)

4. Η ΑΝΥΨΩΣΗ ΑΠΟ ΤΗΝ «ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ» (BEWUSSTSEIN UBERHAUPT) ΣΤΗΝ «ΚΑΘΑΡΗ ΥΠΑΡΞΗ» (EXISTENZ)

5. Η ΒΙΩΣΗ ΤΟΥ «ΠΕΡΙΕΧΟΝΤΟΣ» (DAS UMGREIFENDE)

ΧΑΪΝΤΕΓΚΕΡ

 Η ΟΝΤΟΛΟΓΙΑ ΤΟΥ "ΜΗΔΕΝΟΣ"

1. ΠΡΟΣΔΙΟΡΙΖΟΝΤΑΣ ΤΟ «ΕΔΩ-ΕΙΝΑΙ» (DA-SEIN) ΕΝΤΟΣ ΤΟΥ «ΜΗΔΕΝΟΣ» (SEYN) ΚΑΙ ΤΟΥ “ΧΡΟΝΟΥ” (ZEIT)

2. ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ «ΥΠΕΡΒΑΣΗ» (EK-SISTENZ)

3. Η ΒΙΩΣΗ ΤΟΥ «ΕΔΩ-ΕΙΝΑΙ» (DA-SEIN) ΣΑΝ ΥΠΕΡΒΑΣΗ ΤΗΣ «ΕΜΠΕΙΡΙΚΗΣ ΥΠΑΡΞΗΣ» (SEINDES)

4. Η ΑΝΥΨΩΣΗ ΤΟΥ «ΕΔΩ-ΕΙΝΑΙ» (DA-SEIN) ΣΤΟ «ΚΑΘΑΡΟ ΕΙΝΑΙ» (SEIN)

5. Η ΑΠΟΛΥΤΗ ΥΠΕΡΒΑΣΗ (EK-SISTENZ) ΣΤΟ «ΜΗΔΕΝ» (SEYN)

Copyright © fftsoe 2010-2017.All Rights Reserved