OM

ΣΠΟΥΔΕΣ ΕΣΩΤΕΡΙΣΜΟΥ

Κυριακή, 15 Οκτωβρίου 2017


 
Ο ΕΣΩΤΕΡΙΣΜΟΣ
Η ΑΚΑΔΗΜΙΑ ΕΣΩΤΕΡΙΣΜΟΥ
ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ ΔΙΑΛΟΓΙΣΜΟΣ
Η ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ
Η ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ

~~~~~~~~~~

Ο ΕΣΩΤΕΡΙΣΜΟΣ

Ο Εσωτερισμός δεν είναι ούτε θεωρία, ούτε διδασκαλία, ούτε νοοτροπία, ούτε εξωτερικές δραστηριότητες, δεν είναι ούτε ιστορία (που περιγράφει εξωτερικές εμπειρίες και γεγονότα). Είναι στην ουσία του Πραγματική Κατανόηση που εκφράζεται σαν ολοκληρωτική παραίτηση από όλες τις εξωτερικές δραστηριότητες της συνείδησης, μια απέραντη ησυχία, μια βαθιά σιωπή, μια απόλυτη αίσθηση ελευθερίας. Είναι η Εμπειρία του Ανοιχτού Βάθους της Ύπαρξης, της Αληθινής Ουσίας που είναι χωρίς αναγνωρίσιμες ιδιότητες.
Η Κατανόηση είναι άμεση όραση, δράση, απελευθέρωση. Απόλυτη ακινησία που αποκαλύπτει την Απεραντοσύνη της Ύπαρξης. Είναι η αυτόματη μετατόπιση ακριβώς στην Αληθινή Ουσία που αποτελεί την Πραγματικότητα, το Βάθρο κάθε ύπαρξης, κάθε δραστηριότητας. Όταν βιωθεί Αυτό το Απόλυτο Υπόβαθρο της Ύπαρξης υπάρχει απόλυτη ελευθερία, πλήρης επίγνωση, και δεν υπάρχει πια κανένας διαχωρισμός ανάμεσα στην ακινησία ή την κίνηση γιατί είναι πλέον φανερό ότι κάθε κίνηση, κάθε δραστηριότητα, είναι απλά ένα φαινόμενο στο απόλυτο φόντο της ύπαρξης, που δεν διαταράζει την απόλυτη ειρήνη της Πραγματικότητας.
Αυτό είναι κάτι που πρέπει να βιωθεί. Αλλά η βίωση, η «πράξη», είναι ελευθερία και ελευθέρωση από κάθε περιορισμένη αντίληψη. Έτσι αυτό το βίωμα είναι μια αντικειμενική κατάσταση της συνείδησης κι όχι μια υποκειμενική εμπειρία. Αυτό δεν μπορεί να βιωθεί από καμία περιορισμένη αντίληψη, από κανένα εγώ. Ο Ιερός Χώρος του Έσω είναι απόλυτα απροσπέλαστος από όλα τα εγώ.
Το Πέρασμα Πέραν είναι μια εμπειρία τελείως άγνωστη στους ανθρώπους-εγώ, που αντιλαμβάνονται μέσα από την διανοητική αντίληψη. Αυτός που βιώνει αυτή την κατάσταση είναι απόλυτα απρόσιτος στους ανθρώπους. Είναι ο αληθινός δάσκαλος που ελευθερώνει το ανθρώπινο πνεύμα από όλους τους περιορισμούς, ακόμα κι από τον ανόητο διαχωρισμό δασκάλου-μαθητή.
Αντίθετα ο άνθρωπος-εγώ που δεν βιώνει πραγματικά αυτή την κατάσταση, αλλά μιμείται την κατάσταση της ελευθερίας είναι ο προσιτός δάσκαλος των ανθρώπων αλλά ούτε ο ίδιος έχει ξεφύγει από τον κόσμο της σκιάς ούτε κανέναν άλλο μπορεί να οδηγήσει έξω. Η φαντασία μιμείται απόλυτα σχεδόν την πραγματικότητα αλλά το έξω που συλλαμβάνει, η ελευθερία, η φώτιση, είναι φανταστικά.

~~~~~~~~~~

Η ΑΚΑΔΗΜΙΑ ΕΣΩΤΕΡΙΣΜΟΥ

~~~~~~~~~~
 
ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ ΔΙΑΛΟΓΙΣΜΟΣ

Διαλογισμός είναι η δράση που αποκαλύπτει την Πραγματικότητα. Αυτό που έχει πρωτεύουσα σημασία στον Διαλογισμό είναι Αυτός που διαλογίζεται, η Συνείδηση, η Συνείδηση στην παρούσα κατάστασή της. Ανάλογα με την κατάσταση στην οποία βρίσκεται μια συνείδηση διαφοροποιείται και η δράση του Διαλογισμού.
Υπάρχουν αντικειμενικά τρεις καταστάσεις στις οποίες μπορεί να βρίσκεται μια συνείδηση. Τυπολογικά υπάρχουν τρία είδη Διαλογισμού, ο παραδοσιακός εξωτερικός διαλογισμός, ο αληθινός άμεσος διαλογισμός κι ο πραγματικός διαλογισμός χωρίς διαλογισμό.
 Όταν η συνείδηση βιώνει τον διαχωρισμό (αισθάνεται ότι είναι ένα εγώ) κι απορροφιέται στις διάφορες εξωτερικές δραστηριότητες θα πρέπει ακριβώς να διαχειριστούμε την ψυχική ενέργεια που διοχετεύεται προς τα έξω. Αντικειμενικός στόχος είναι η επίτευξη του σαμάντι, η επίτευξη της ενότητας της συνείδησης, η υπέρβαση της δυαδικότητας, της ψευδαίσθησης του εγώ.
Όταν η συνείδηση κατανοεί, με προσοχή, την παρουσία της εδώ, τον υπαρξιακό πυρήνα της, που δημιουργεί τον διαχωρισμό, την δυαδικότητα, μπορεί να δει την ψευδαίσθηση του διαχωρισμού. Είναι ακριβώς ζήτημα θέλησης κι απόφασης να είμαστε εδώ διαχωρισμένοι ή να είμαστε ελεύθεροι. Αντικειμενικός στόχος εδώ είναι η διάλυση της εμμονής του διαχωρισμού, η διάλυση της ψευδαίσθησης του διαχωρισμού, της ψευδαίσθησης της ατομικότητας.
Όταν η συνείδηση στηρίζεται στο Βάθος της ύπαρξή της, στην αληθινή ουσία της, κατανοεί ότι είναι μη-τοπική και τοπική ταυτόχρονα, με διάφορες εξωτερικές δραστηριότητες κι εμπειρίες. Αντικειμενικός στόχος εδώ είναι η λειτουργία χωρίς εμπόδια, στην κατάσταση της ελευθερίας, της τοπικής παρουσίας, της εξωτερικής εμπειρίας.
Είναι φανερό ότι η συνείδηση λειτουργεί σε κάποια από τις τρεις αντικειμενικές καταστάσεις, την υποκειμενική κατάσταση της διαχωρισμένης συνείδησης (τοπική παρουσία απορροφημένη στην εξωτερική δραστηριότητα), την αντικειμενική κατάσταση της συνείδησης χωρίς εγώ (τοπική παρουσία με εξωτερική δραστηριότητα χωρίς δεσμεύσεις),  και την κατάσταση της πλήρους ελευθερίας (μη-τοπική παρουσία, τοπική παρουσία, εξωτερική δραστηριότητα, χωρίς εμπόδια) και θα πρέπει να προσαρμόσει την δράση του ανάλογα. Όταν κάποιος ξεκινά από το κατώτερο επίπεδο θα έχει προοδευτικά εμπειρία των διαφόρων καταστάσεων και των διαφορετικών δράσεων, των διαφορετικών ειδών Διαλογισμού.
Είναι επίσης κατανοητό ότι στις διάφορες αντικειμενικές καταστάσεις της συνείδησης  ενεργοποιείται το Εσωτερικό Κέντρο Αντίληψης, το «Κέντρο της Καρδιάς», με τρεις διαφορετικούς τρόπους. Κι είναι φανερό ότι η αντίληψη διαφοροποιείται και συνεπώς και η δράση μας. Έτσι μπορεί να περιγράφεται η πραγματικότητα από διαφορετικά κέντρα θέασης. Δε υπάρχει καμιά αντίφαση σε αυτό. Η αντίφαση είναι εξωτερική, λεκτική. Μιλώντας γενικά η Αληθινή Αφύπνιση είναι Βίωση της Πραγματικότητας. Αυτό μπορεί να γίνει Άμεσα ή έμμεσα. Όλα ισχύουν.
Τελικά η όλη δράση του Διαλογισμού, που δεν είναι διαδικασία ή προσπάθεια, αλλά απελευθέρωση από περιορισμούς, αυταπάτες κι αδιέξοδες δραστηριότητες, «οδηγεί» στην Αντικειμενική Παγκόσμια Συνείδηση. Η Αντικειμενική Συνείδηση είναι Μη-Τοπική. Η Μη-Τοπικότητα έχει Τρία Βάθη που σηματοδοτούν την Μετάβαση από το Παγκόσμιο στο Χωρίς Ιδιότητες, Απόλυτη Αντανάκλαση της Πραγματικότητας στον Χώρο της Αντίληψης. Πέρα από κάθε αντίληψη είναι η Απόλυτη Πραγματικότητα.
~~~
Η Εσωτερική Άμεση Οδός
1. Η Συνείδηση, η Μη-Τοπικότητα της Αντίληψης, η τοπική παρουσία, οι εξωτερικές εμπειρίες
2. Αφύπνιση της Επίγνωσης στην εδώ παρουσία
3. Πραγματικός διαλογισμός χωρίς διαλογισμό, Αληθινός άμεσος διαλογισμός, Εξωτερικός διαλογισμός
4. Η χωρίς προσπάθεια μετάβαση στην Αντικειμενική Παγκόσμια Συνείδηση, Υπέρβαση της τοπικής παρουσίας, Μη-τοπικότητα, Ελευθερία
5. Η Τελική Αφύπνιση

~~~~~~~~~~

Η ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ

~~~~~~~~~~

Η ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ

~~~~~~~~~~
 

ΤΑ ΜΥΣΤΗΡΙΑ ΤΗΣ ΒΑΣΙΛΕΙΑΣ ΤΩΝ ΟΥΡΑΝΩΝ 1


1. Οντολογία της Ψυχής

2. Φαινομενολογία της Ψυχής

3. Τα Μυστήρια, η Εσωτερική Παράδοση κι η εξωτερική διδασκαλία

4. Η Διδασκαλία, ο Νόμος, η Εντολή κι ο άνθρωπος

5. Το Μυστικό Κέντρο της Καρδιάς, τα Τρία Εσωτερικά Κέντρα κι άλλες παραδόσεις

6. Η Είσοδος στη Βασιλεία των Ουρανών, κι η Άνοδος στους Τρεις Ουρανούς

7. Η Άβυσσος, (η Ένωση με τον Πατέρα)



~~~
1. Οντολογία της Ψυχής

Ο Αληθινός Ιησούς, Αυτός που περπάτησε στην γη, υπήρξε μια Ψυχή που ενσαρκώθηκε σε ένα ανθρώπινο σώμα (σαν κάθε Ψυχή που ενσαρκώνεται σε ένα σώμα) και μέσα από την Εσωτερική Κατανόηση και τη Πνευματική Ανάπτυξη Έφτασε να Ενωθεί με τον Πατέρα, την Πηγή του Παντός. Τι σημαίνει πραγματικά αυτό, πέρα από μια διανοητική διατύπωση και μια λεκτική έκφραση που εκφράζει μια αλήθεια, είναι ακριβώς αυτό που πρέπει να διερευνήσουμε. Να δούμε το ίδιο τογεγονός”.

Όταν ο Ιησούς, σταδιακά, συνειδητοποίησεαυτό που ήταν (πάντα) πραγματικά,” την Ίδια του τη Φύση, σαν Ψυχή που ενσαρκώθηκε, σαν Άνθρωπος (σαν κάθε άνθρωπο), μέσα στη Πνευματική Περισυλλογή της Ερήμου, στο Άνοιγμα προς τον Εσωτερικό Κόσμο της Ψυχής, ένοιωσε ότι η Ψυχή δεν έχει κανένα λόγο (καμιά λογική αιτία) να σκορπίζεται σε εξωτερικές δραστηριότητες, στην ψευδαίσθηση ενός χωριστού εγώ, στην ανούσια δυαδικότητα και στις χωρίς (πνευματικό) νόημα εξωτερικές πράξεις. Η Ψυχή που Είναι Εδώ (σαν κάθε Ψυχή που Είναι Εδώ), Τώρα, στο σώμα, στις παρούσες συγκεκριμένες συνθήκες, δεν είναι δεσμευμένη να είναι εδώ παρούσα παρά μόνο από την δική της θέληση. Είναι αποκλειστικά δική της απόφαση πως θαδράσει”. Οπωσδήποτε δεν είναι υποχρεωμένη να εμμένει στην εδώ παρουσία, σε μια φανταστική (κατασκευασμένη) προσωπικότητα και σε παροδικές δραστηριότητες. Η Ψυχή Είναι Ελεύθερη (εγκαταλείποντας τις αυταπάτες) να Απλωθεί και να Αγκαλιάσει τα Πάντα, μέσα σε μια Αίσθηση Ενότητας της Ύπαρξης, σε μια Χωρίς Όρια Αγάπη, που διαλύει όλους τους διαχωρισμούς. Εδώ μιλάμε για μια πραγματική απελευθέρωση της Ψυχής, η οποία Ψυχήαποδεσμευμένηαπό το σώμα αποκτά, αναπτύσσει και βιώνει μια άλλη αντίληψη, μια άλλη αίσθηση της πραγματικότητας. Προφανώς πρόκειται για μια Αντικειμενική Κατάσταση (που βιώνεται με τη διάλυση της αυταπάτης του εγώ) κι όχι για ένα υποκειμενικό αίσθημα κάποιας προσωπικότητας. Είναι η απόλυτη ταπείνωση (διάλυση) του εγώ μέσα στη πραγματικότητα.

Αυτό που Ένοιωσε ο Ιησούς δεν ήταν απλά κατανόηση τηςΦύσης της Ψυχήςήταν μια πραγματική συνειδησιακή κατάσταση ενότητας που εκφραζόταν έμπρακτα και στηναίσθησητης πραγματικότητας και στην νέα σχέση της Ψυχής με το σώμα που αποκαλυπτόταν μέσα ακριβώς από αυτό το σώμα. Η Ψυχή Είναι Ελεύθερη και δεν ταυτίζεται με το σώμα και τις δραστηριότητες μέσα στο σώμα και τις δραστηριότητες του σώματος (σκέψη, συναισθήματα, σωματικές αισθήσεις). Ήταν απλά Ελεύθερη (να δράσει όπως θέλει) και ταυτόχρονα παρούσα κι εδώ, στο σώμα. Αυτή ακριβώς η Κατανόηση (το Εσωτερικό Βίωμα Αυτού που Είμαστε) όχι μόνο διαφωτίζει τη σχέση με το σώμα αλλά και καθοδηγεί στη ορθή σχέση με το σώμα, στο Ορθό Πνευματικό Προσανατολισμό και στην Ορθή Εξωτερική Συμπεριφορά. Το σώμα είναι (κι ο Ιησούς το ένοιωσε απόλυτα) ο ιερός ναός της Φωτισμένης Ψυχής και πρέπει ακριβώς να χρησιμοποιείται σαν ναός, όσο περπατάμε στη γη. Πρέπει να νοιώθουμε την ιερότητα της παρουσίας μας εδώ και στον τόπο που χρησιμοποιούμε το σώμα και στον απέραντο σεβασμό προς όλα, επιβάλλοντας ακριβώς το εσωτερικό φως που αναβλύζει μέσα μας στο εξωτερικό σκοτάδι του κόσμου. Δεν είμαστε (όταν βιώνουμε μια τέτοια κατάσταση) παρά εκφραστές του Θείου Πνεύματος και του Φωτός της Αλήθειας. Αυτή η Κατάσταση στον Εσωτερικό Κοσμολογικό Συμβολισμό αντιστοιχεί στον Πρώτο Εσωτερικό Ουρανό (του Τρίτου Λόγου ή του “υιού του ανθρώπου”) για τον οποίο μιλά η θεολογία και οι γραφές. Λειτουργικά μέσα στην Θρησκευτική Πρακτική, της Θρησκείας του Βιώματος, αυτή η Κατάσταση αντιστοιχεί στο Αληθινό Πνευματικό Βάπτισμα.





Πολύ Βαθύτερα ο Ιησούς ένοιωσε, εγκαταλείποντας τη εδώ παρουσία και κάθε “σχέση” με το σώμα (με το “σβήσιμο” όλων των εξωτερικών πληροφοριών) ότι η Ψυχή Είναι Ελεύθερη από κάθε “περιεχόμενο”, κάθε αντίληψη εξωτερικής εξέλιξης και κάθε έννοια εσωτερικού χώρου. Ο Ιησούς βίωσε, συνειδητοποίησε, κατανόησε ότι η Ίδια η Ψυχή είναι μόνο Χώρος εντός του Οποίου συμβαίνουν όλα. Κι όταν όλες οι εξωτερικές δραστηριότητες “σβήνουν” η Ψυχή αποκαλύπτεται σαν Άμορφος Χώρος . Η Ίδια η Ψυχή Είναι ο Χώρος. Αυτή η Κατάσταση όπου η Ψυχή Μένει Μόνη, στον Εαυτό της, στην Ίδια τη Φύση της, Χωρίς Διακρίσεις είναι ο Δεύτερος Εσωτερικός Ουρανός, (του Δεύτερου Λόγου ή του “Υιού του Θεού”). Είναι το Αληθινό Χρίσμα.

Ακόμα πιο Βαθιά ο Ιησούς ένοιωσε ότι η Ψυχή, στην Απόλυτη “Ακινησία” της είναι Χωρίς Ιδιότητες, Χωρίς Δραστηριότητες, Ένας Τέλειος Καθρέφτης της Πραγματικότητας. Αντανακλά απλά Αυτό που Υπάρχει, το Όλο. Το Όλο σαν την Απόλυτη Αίσθηση της Ενότητας, Χωρίς Διακρίσεις (κι όχι ο Όλο σαν το Πλαίσιο των Πάντων ή σαν το Σύνολο των Πραγμάτων). Αυτή η “Αίσθηση” είναι Πολύ Βαθύτερη από οποιαδήποτε εξωτερική αντίληψη του Όλου. Είναι η Τέλεια Εικόνα της Πραγματικότητας, η Κατάσταση της Ολότητας όπου δεν χωρά κανένας διαχωρισμός (καμιά ψευδαίσθηση, ούτε καν σαν ψευδαίσθηση), μια Κατάσταση Πανταχού Παρουσίας που είναι Πέρα από όλα, όπου όλα σβήνουν μέσα στη Απόλυτη Ενότητα. Με άλλα λόγια Αυτή η Κατάσταση Αντανακλά Αυτό που Είναι Άνωθεν, όχι αυτό που είναι κάτω, σαν “περιεχόμενο”. Αυτός είναι ο Τρίτος Εσωτερικός Ουρανός (του Πρώτου Λόγου, του “Αληθινού Λόγου” που Είναι κοντά στο Θεό) Αυτή είναι η Αληθινή Θεία Κοινωνία, χωρίς να είναι ακόμα η Τέλεια Ένωση.

Αλλά όλα αυτά παραμένουν ακόμα “εξωτερικά” ως προς τον Θεό. Δεν είναι παρά καταστάσεις της Ψυχής (της Συνείδησης) που Προσεγγίζει το Θεό. Πέρα από όλα αυτά γεννιέται η Απόλυτη και Χωρίς Όρια Αίσθηση Αγάπης προς το Θεό. Η Απόλυτη Εγκατάλειψη στον Θεό (η Παράδοση του “Πνεύματος” στα Χέρια του Θεού), μια Κατάσταση που Βιώνεται σαν Άβυσσος, σαν Διάλυση Μέσα στην Ακατάληπτη Φοβερή Ιερή Ενέργεια που Δημιουργεί τα Πάντα, Είναι η Συγχώνευση με την Πηγή , με τον Πατέρα Θεό. Η Ψυχή που Προσεγγίζει την Άβυσσο (αφού Υψώθηκε στη Κατάσταση του Λόγου) “Χάνεται” Μέσα στη Άβυσσο. Εδώ ο Λόγος κι ο Θεός Είναι Ένα. Είναι ο Αιώνιος Λόγος που Γεννάται Συνεχώς από τον Πατέρα Μέσα στο Πνεύμα της Απόλυτης Ενότητας, της Ουσίας που Είναι Αγάπη. Αυτή η Υπέρτατη Κατάσταση, το Αληθινό Μυστικό Βίωμα είναι το Μεγάλο Μυστήριο της Αληθινής Φύσης της Ψυχής. Η Ψυχή Είναι Ένα με τον Θεό. Εξαρχής και Διαπαντός. Η Ψυχή Είναι Άκτιστη Ενέργεια. Μπροστά σε αυτή την Τρομερή Αποκάλυψη όλη η Δημιουργία (οι αόρατοι ουρανοί του Είναι κι οι εξωτερικοί κόσμοι του γίγνεσθαι και της παροδικότητας) δεν φαντάζουν παρά σαν όνειρο.

Η Αλήθεια είναι Εδώ, όχι εκεί έξω. Ανεβαίνοντας σε αυτά τα Δυσθεώρητα Ύψη η Ψυχή Ιησούς έχασε κάθε “προσωπικό” χαρακτήρα. Δεν ήταν πια ούτε ένας απλός άνθρωπος, ούτε ο “υιός του ανθρώπου”, ούτε ο “Χριστός”, ο “Υιός του Θεού, ούτε ο “Λόγος” που ήταν εξαρχής κοντά στον Πατέρα, (Θεός αλλά όχι ο Θεός). Εδώ ο Ιησούς, μέσα στην Απόλυτη Ταύτισή του με τον Πατέρα ένοιωσε να είναι ο Προαιώνιος Λόγος Μέσα στους Κόλπους του Πατέρα. Ένοιωσε να Είναι Αυτό που δεν Περιγράφεται, το Χωρίς Ιδιότητες, η Ζωή από Όπου Ξεπηδούν Όλα, η Άβυσσος. Αυτό ακριβώς το Υπέρτατο Βίωμα, της Ψυχής αυτή την Υπέρτατη Κατάσταση της Συνείδησης, προσπαθεί να εκφράσει ο Ιησούς με τον λόγο του “εγώ και ο πατήρ εν εσμέν”. Αυτό που Βίωσε, Συνειδητοποίησε και Κατανόησε ο Ιησούς είναι το Αληθινό Μυστήριο του Θεου που είναι ταυτόχρονα και Μυστήριο της Ψυχής, το Μυστήριο που Αποκαλύπτει την Αληθινή Σχέση μας με τον Πατέρα, την Πηγή, την Άβυσσο. Η Ψυχή Έχει την Φύση της Αβύσσου. Είναι η Άβυσσος. Η Ψυχή Είναι Άκτιστη (και μόνο οι εμπειρίες της μέσα στο Κτιστό είναι κτιστές, δημιουργημένες και παροδικές).

Αυτό το Μυστήριο της Ένωσης με τον Πατέρα πρέπει κάποιος να το Βιώσει για να το Κατανοήσει. Ο Ιησούς το Βίωσε στη Έρημο, κοντά στους Εσσαίους, τα Τέκνα του Φωτός. Όλοι οι Μυστικοί το Βιώνουν και το Ομολογούν. Κι όλοι αυτοί που το βιώνουν διώκονται από τη εξωτερική εκκλησία που δεν κατανοεί τα Εσωτερικά Μυστήρια της Βασιλείας των Ουρανών. Αντιμετωπίζοντας εξωτερικά μέσα από τη διανοητική θεολογία και τη εξωτερική λατρευτική παράδοση τη Αλήθεια, τις αλήθειες που πηγάζουν από το Μυστικό Βίωμα της Ένωσης με τον Πατέρα, αφορίζουν και καταδικάζουν και σταυρώνουν τη Αλήθεια. Αλλά η Αλήθεια πάντα Ανασταίνεται. Όχι μόνο οι Μυστικοί της Ανατολικής εκκλησίας καταδιώχτηκαν από αμόρφωτους αυτοκράτορες και παθιασμένους ιεράρχες αλλά και Σοφοί στη Δυτική εκκλησία, είχαν την ίδια μοίρα, όπως ο Μάιστερ Έκκαρτ. Όταν ο Έκκαρτ τόλμησε να πει πως η Ψυχή Έχει Άκτιστη Φύση (πράγμα που ο ίδιος βίωσε, τρομάζοντας κι αυτός ο ίδιος από την αποκάλυψη του Μυστηρίου) τον έσυρα στα δικαστήρια και τον καταδίκασαν μετά θάνατον.

Αυτό που πρέπει να γίνει κατανοητό, αν θέλουμε να δούμε την Αλήθεια, είναι ότι όλα αυτά, οι Εσωτερικές Καταστάσεις της Ψυχής, που περιγράφουμε, που λέμε ότι Βίωσε ο Ιησούς, κι Ανυψώθηκε Ως το Πατέρα, είναι Αντικειμενικές Καταστάσεις της Συνείδησης κι όχι προσωπικές εμπειρίες κάποιου όντος. Πρέπει να γίνει επιτέλους κατανοητό ότι όταν λέμε, άνθρωπος, “υιός ανθρώπου”, “Χριστός ή Υιός Θεού’, “Λόγος”, “Προαιώνιος Λόγος” εννοούμε Αντικειμενικές Καταστάσεις που Βιώνει η Ψυχή, Εσωτερικές Καταστάσεις της Ψυχής. Όταν ο Ιησούς Βίωσε αυτές τις Καταστάσεις Βίωσε τη Αντικειμενική Φύση της Ψυχής του, δεν βίωσε προσωπικές εμπειρίες. Όλα αυτά δεν ήτα εμπειρίες κάποιου προσώπου. Το “εγώ” του Ιησού είχε ήδη διαλυθεί στη Περισυλλογή της Ερήμου όταν Ανυψώθηκε στη Αντικειμενική Πραγματικότητα της Ψυχής. Αυτό που Κατανόησε ο Ιησούς και Δήλωσε και Δίδαξε είναι ότι η Αληθινή Φύση της Ψυχής είναι πέρα από προσωπικές εμπειρίες σε Αντικειμενικές Συνειδησιακές Καταστάσεις. Αυτό σημαίνει πως η Ψυχή, Κάθε Ψυχή, Έχει Αυτή την Φύση. Κάθε Ψυχή μπορεί να Βιώσει Αυτές τις Καταστάσεις. Ο Ιησούς Είναι ο Πρότυπος Άνθρωπος που Βίωσε την Αλήθεια. Έλεγε είμαι Υιός Θεού και πάντα έλεγε πως όλοι οι άνθρωποι είναι “υιοί θεού” Αυτό που υποστήριζε ο Ιησούς και αρνούνται να δεχτούν οι άνθρωποι της σκιάς και του ψέματος είναι ότι η Ψυχή έχει μια Άκτιστη Ουσία, μια Αντικειμενική Φύση (που Βιώνεται Εσωτερικά) και εξωτερικές προσωπικές εμπειρίες μέσα στη παροδική δημιουργία. Τελικά αυτό που δίδασκε ο Ιησούς είναι ότι ΄πως Αυτός ο ϊδιος έτσι Κάθε Άνθρωπος μπορεί α Ανυψωθεί Ως τον Πατέρα, να Βιώσει το Μυστήριο της Ένωσης με τον Πατέρα.

Αυτή ακριβώς η Βιωματική Εμπειρία του Ιησού, πως η Ψυχή Είναι Άκτιστη Ενέργεια, με Αντικειμενική Φύση, πέρα από προσωπικές εμπειρίες τον ώθησε να αναλάβει το Έργο της Διδασκαλίας των ανθρώπων. Όταν στη Έρημο των Εσσαίων αποφασίστηκε να βγει έξω στην κοινωνία της σκιάς, ο Ιησούς γνώριζε πολύ καλά ότι αυτό που ήθελε να δείξει στους ανθρώπους είναι ο Πρακτικός Δρόμος προς την Βασιλεία των Ουρανών, μια Πράξη Ζωής, η Αληθινή Οδός της Ζωής, η Αληθινή Ζωή. Δεν έφερνε θεωρίες στους ανθρώπους, ούτε διδασκαλίες διανοητικές, ούτε λεκτικές πληροφορίες. Ο λόγος του ήταν πάντα λόγος ζωής, λόγος πρακτικός. Ιδού η Βασιλεία των Ουρανών, Απλά Εισέλθετε. Αλά ούτε τότε, ούτε τώρα, είναι εύκολο να δεχτούν οι άνθρωποι τη Αλήθεια. Η Αλήθεια Φωτίζει αυτούς που αποζητούν το Φως, τον Θεό, αλλά τυφλώνει τους ανθρώπους που έμαθαν να ζουν στην σκιά και να δικαιολογούν τα σκοτεινά έργα τους με την εξουσία του κόσμου, την σοφία της φαντασίας τους και τη αυτοσυντήρηση του εγωισμού τους. Αυτός είναι ο λόγος που ο Ιησούς μιλούσε με σύμβολα και παραβολές στους ανθρώπους αλλά εξηγούσε με κάθε λεπτομέρεια τα Μυστήρια της Βασιλείας των Ουρανών στους αγαπημένους του αδελφούς.


Αυτός ο Ιησούς είναι ο Δικός μας Αληθινός Ιησούς, κι όχι ο Ιησούς της χριστιανικής μυθολογίας που δημιούργησαν κάποιοι και επέβαλλαν με την βία.
~~~

2. Φαινομενολογία της Ψυχής

3. Τα Μυστήρια, η Εσωτερική Παράδοση κι η εξωτερική διδασκαλία

4. Η Διδασκαλία, ο Νόμος, η Εντολή κι ο άνθρωπος

5. Το Μυστικό Κέντρο της Καρδιάς, τα Τρία Εσωτερικά Κέντρα κι άλλες παραδόσεις

6. Η Είσοδος στη Βασιλεία των Ουρανών, κι η Άνοδος στους Τρεις Ουρανούς

7. Η Άβυσσος, (η Ένωση με τον Πατέρα)
~~~~~~~~~~