OM

ΑΚΑΔΗΜΙΑ ΕΣΩΤΕΡΙΣΜΟΥ

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ
Η Πραγματικότητα που Βιώνουμε όταν Είμαστε Πλήρως Αφυπνισμένοι είναι Χωρίς Ιδιότητες, πέρα από τον χρόνο, πέρα από τον Χώρο, πέρα από κάθε Αντίληψη. Όσο όμως βιώνουμε την Ύπαρξη "τοπικά" πρέπει να λαβαίνουμε υπόψη μας τις τοπικές συνθήκες. Για την γη το Ηλιακό Έτος απεικονίζει σε εξωτερικό, συμβολικό, επίπεδο την ίδια την "Δημιουργία". Το ΧΕΙΜΕΡΙΝΟ ΗΛΙΟΣΤΑΣΙΟ, είναι για εμάς (με την έννοια που εξηγήσαμε πιο πάνω) η πιο Ιερή Περίοδος του Έτους. Συμβολίζει το Σημείο Μηδέν, την Αρχή και το Τέλος, την Δημιουργία και την Αναγέννησή της κάθε έτος. Την Περίοδο αυτή, στην Ακαδημία, δεν υπάρχουν ούτε εξωτερικές δραστηριότητες ούτε δημοσιεύσεις. Αυτές οι Ιερές Μέρες είναι αφιερωμένες σε Εσωτερική Περισυλλογή , στην "Διαμονή" μας στην Ουράνια Κατοικία μας. Θα είμαστε πάλι μαζί στις 7 Ιανουαρίου του 2018. Καλές Γιορτές!

Κυριακή, 28 Μαΐου 2017

Η εξέλιξη της «έννοιας» του Θεού


Η «Αντίληψη του Θεού» αναδύθηκε αυθόρμητα μέσα στην συνείδηση του παλαιολιθικού ανθρώπου, μέσα από την ίδια τη φύση της συνείδησης: Πρόκειται για σύλληψη της πραγματικής συνείδησης του ανθρώπου, κι όχι για μία «προβολή» (στο χώρο του αντικειμενικού) «αυτού που οι άνθρωποι αντιλαμβάνονται ότι είναι η συνείδηση» (που οδηγεί σε τελείως λανθασμένα συμπεράσματα).

Για να το εξηγήσουμε: Η πραγματική συνείδηση του ανθρώπου είναι ανοιχτή διευρυνόμενη επίγνωση (αντίληψη), δηλαδή μία δυναμική εξελισσόμενη διαδικασία, που εξελίσσεται κι αλλάζει η ίδια κι αντιλαμβάνεται από την διευρυμένη κατάσταση, (κι όχι μία «στατική» και «περιορισμένη» λειτουργία που συλλαμβάνει μόνο νοητικά ιδέες καταστάσεις – που μπορεί και να μην ανταποκρίνονται στην Πραγματικότητα).

Καθώς η πραγματική συνείδηση του ανθρώπου (κι όχι η «ψευδοσυνείδηση» που έχει υπόψη του ο κοινός άνθρωπος) αναδύεται από το άλογο παρελθόν αντιλαμβάνεται ότι η Συνείδηση Είναι Υπερβατική, Απεριόριστη, Άχρονη, Μία Δύναμη πίσω από το άμεσα αντιληπτό (το εξωτερικό, το υλικό), η Αληθινή Φύση, ή η Εσώτερη Φύση από την οποία πηγάζει ο φυσικός κόσμος… και με την Οποία Συνείδηση συνδέεται η ανθρώπινη συνείδηση, έχει σχέσεις, κι εξελίσσεται προς Αυτή την Συνείδηση, (όλες οι συνειδήσεις, και κάθε συνείδηση ξεχωριστά)…

Στην μετέπειτα εξέλιξή της (μέχρι σήμερα) η ανθρώπινη συνείδηση «προσπαθεί», «διερευνώντας» ακριβώς την «ίδια την φύση» της, να ανυψωθεί, να αναδυθεί, (διευρυνόμενη, διευρύνοντας την επίγνωσή της), στην Καθαρή Άχρονη Συνείδηση…

Με αυτή την έννοια, είναι η Συνείδηση (που εκδηλώνεται μέσα σε όλα τα όντα) που «Συνειδητοποιεί την «Φύση» της, ξεπερνώντας μέσα στα όντα (και στον καθένα ξεχωριστά), την περιορισμένη χωριστική αντίληψη, το «εγώ», διευρυνόμενη προς μία πλατύτερη, κοσμική, Μοναδική, Αντίληψη της Πραγματικότητας…

Είναι η  Μία Μοναδική Συνείδηση που Εκδηλώνεται μέσα στους αρχαϊκούς ανθρώπους, μέσα στους παλαιολιθικούς ανθρώπους, μέσα στους νεολιθικούς ανθρώπους, μέσα στους ανθρώπους της  ιστορικής εποχής, μέσα στους σύγχρονους ανθρώπους… Υπάρχει Μία Μοναδική Συνείδηση που «λειτουργεί χωριστικά» μέσα στα όντα και που σιγά-σιγά «διευρύνεται» ξεπερνώντας τους περιορισμούς της μέχρι να Ανυψωθεί ως την Καθαρή Απόλυτη Συνείδηση…

Ήδη μέσα στην συνείδηση του παλαιολιθικού ανθρώπου αναδύεται αυθόρμητα η Αντίληψη της Υπέρτερης Συνείδησης (του Θεού) που εκδηλώνεται μέσα σε όλα τα όντα, σαν «συνειδητή δύναμη»…

Στην νεολιθική εποχή (στην εποχή του «πολυθεϊσμού»), η Αντίληψη Μίας Παγκόσμιας Πηγής της Ύπαρξης διατηρείται, αλλά προβάλλονται έντονα διάφορες «λειτουργικές όψεις» της, σαν θεότητες της φύσης, της γονιμότητας, κλπ…

Στην εποχή του χαλκού, ξεκινάει μια διαδικασία «ενοθεϊσμού» που θα οδηγήσει στο τέλος της εποχής στις μονοθεϊστικές αντιλήψεις…

Ήδη από την αρχή της καθαρά ιστορικής εποχής (3.000 χρόνια πριν) αναδύεται η Αντίληψη της Υπερβατικής Άχρονης Θεότητας με την Οποία έχουμε, τα όντα, την Ίδια Φύση και με την Οποία πρέπει να «ενωθούμε», να «ταυτιστούμε», κλπ. Είναι η εποχή των ιστορικών θρησκειών…

Στην σύγχρονη εποχή, αρχίζει να επικρατεί η (θρησκευτική) αντίληψη, Μίας και Μοναδικής Πραγματικότητας (που οι άνθρωποι αρχίζουν να συνειδητοποιούν)…


Η εξέλιξη της πραγματικής συνείδησης του ανθρώπου, περιγράφηκε πιο πάνω… Εν τούτοις το μεγαλύτερο μέρος του ανθρώπινου πληθυσμού δεν ακολουθεί αυτή εξέλιξη, εξελίσσεται με πολύ πιο αργούς ρυθμούς…

Καταρχήν οι περισσότεροι άνθρωποι δεν βιώνουν την «αυτοσυνειδησία» τους σαν μία ανοιχτή δυναμική και εξελισσόμενη επίγνωση, αλλά σαν μία επίγνωση στατική που δομεί την αντίληψη μέσα από το συνειδησιακό σύμπλεγμα ενός «σταθερού εγώ» (που είναι απέναντι στον κόσμο) και μέσα από αποκρυσταλλωμένες αντιληπτικές δομές και λειτουργίες: Έτσι η συνείδηση (αποκομμένη από την Πραγματική Υπαρξιακή Βάση της, που Βρίσκεται στην Βάση όλων των όντων) αντιλαμβάνεται ψευδώς ότι είναι μόνη, ριγμένη μέσα σε ένα αντικειμενικό κόσμο. Μία τέτοια συνείδηση (εγκλωβισμένη σε μία «στατική» επίγνωση) «θεωρεί» οποιαδήποτε σύλληψη του «υπερβατικού» σαν μία αντανάκλαση του εαυτού της (της ίδιας της συνείδησης), σαν μία προβολή στο χώρο του αντικειμενικού της αντίληψής της, της σκέψης της, των πεποιθήσεών της. Ο «Θεός» που συλλαμβάνει μία τέτοια συνείδηση, είναι ένα «αντικείμενο απέναντί της», στην πραγματικότητα μία ιδέα, ένα «είδωλο»…

Εδώ και 30.000 χρόνια, που άρχισε να «διαμορφώνεται» η θρησκευτική αντίληψη του κόσμου, πλάι στους λίγους φωτισμένους ανθρώπους, που «ανοίγουν» τον δρόμο στον άνθρωπο και τον πολιτισμό… «βαδίζει» η πλειονότητα των ανθρώπων (που εξελίσσεται πιο αργά) που βιώνει όχι μία πραγματική επίγνωση αλλά μία «μηχανική» , «αυτόματη», ψευδοσυνείδηση, που αντιλαμβάνεται (λόγω της δομής και της λειτουργίας της) λανθασμένα την ύπαρξη, τον κόσμο, την ζωή…

Κι έτσι πλάι στην αληθινή θρησκεία  (που συλλαμβάνει) η πραγματική συνείδηση «δημιουργείται», μία «ψευδής θρησκεία», που επικρατεί, αφού απευθύνεται στην περιορισμένη νοημοσύνη των ανθρώπων (μιλά την γλώσσα των απλοϊκών ανθρώπων) και τους προσφέρει «απλές» εξηγήσεις του κόσμου, και τους κατευθύνει, με «απλές» ηθικές εντολές… Μάλιστα αυτή η «θρησκευτική» εξουσία (που είναι ενδοκοσμική, προσανατολισμένη στα γήινα και στα ανθρώπινα) θα σταθεί πλάι στην «κοσμική» εξουσία αυτών που κυβερνούν τις ανθρώπινες κοινότητες (οργανωμένα) ήδη από την νεολιθική εποχή. Έτσι η «ψευτοθρησκεία» (στα χέρια των ιερατείων) θα αποβεί εχθρική για τον άνθρωπο και τον πολιτισμό…

Μάταια, οι εκπρόσωποι  της ζωντανής συνείδησης και της αληθινής θρησκείας, προσπαθούν όλες τις εποχές, να μιλήσουν για την Ζωντανή Πραγματικότητα. Οι περισσότεροι άνθρωποι ζουν σαν υπνωτισμένοι, δεν μπορούν να οργανώσουν υγιείς κοινωνίες κι αφήνουν, μέχρι σήμερα, την πολιτική, θρησκευτική κι οικονομική εξουσία να τους καταδυναστεύουν και να τους χειραγωγούν σαν αγέλες ζώων…

Ποιος είναι ο ανθρώπινος πολιτισμός σήμερα; Υπάρχει πουθενά στον πλανήτη μία ανθρώπινη, δίκαιη και ευημερούσα κοινωνία; Ζούγκλες υπάρχουν.

Οι σύγχρονοι άνθρωποι αφελώς πιστεύουν ότι είναι πολιτισμένοι, ότι ζουν σε μία δίκαιη και σταθερή κοινωνία (όσοι δεν έχουν σοβαρά προβλήματα, γιατί οι περισσότερες κοινωνίες είναι σε αναβρασμό), κι ότι έχουν σύγχρονες αντιλήψεις… Τίποτα από αυτά δεν ισχύει…

Οι άνθρωποι σήμερα, ούτε πολιτισμό έχουν, ούτε πολιτική φιλοσοφία, ούτε οικονομική δικαιοσύνη, ούτε ιστορική γνώση… ενώ οι «αντιλήψεις» τους για τον κόσμο, όχι μόνο έχουν τις ρίζες τους στην παλαιολιθική και νεολιθική εποχή, αλλά πολλές φορές δεν έχουν «διαφοροποιηθεί» καθόλου…

Πολλές θρησκευτικές αντιλήψεις, συνήθειες, έθιμα, ριζωμένες στον άνθρωπο από την νέο-παλαιολιθική και νεολιθική εποχή πέρασαν και μέσα στις σύγχρονες ψευτοθρησκείες, μέχρι σήμερα… Οι πανάρχαιοι μύθοι, του «δημιουργού θεού», του «οργανωμένου κόσμου», της «κοινωνίας των ανθρώπων» υπνωτίζουν τους ανθρώπους ακόμα… Θρησκευτικές πρακτικές κι έθιμα, (όπως η θυσία, η προσευχή, κλπ) έχουν ελάχιστα διαφοροποιηθεί από την νεολιθική εποχή… Γιορτές όπως, η «ετήσια γέννηση του Θεού», ( τα «θεούγεννα»), η «πρωτοχρονιά» ο «μάης», κι «αγροτικές γιορτές» που πέρασαν στις σύγχρονες ψευτοθρησκείες είναι πανάρχαιες και παγκόσμιες… Θρησκευτικές συνήθειες, όπως για παράδειγμα ο οικιακός βωμός (το εικονοστάσι) έχει μία ιστορία 30.000 χρόνων… Ταφικά έθιμα και συνήθειες (όπως το να βάλουμε κοντά στο νεκρό κάποια αγαπημένα πράγματά του) έχουν χιλιάδες χρόνια παρελθόν… Τελικά οι «σύγχρονοι πολιτισμένοι άνθρωποι» εξακολουθούν να ζουν σαν υπνωτισμένοι, όπως και οι «αρχαϊκοί απολίτιστοι άνθρωποι της νεολιθικής εποχής» μέσα σε μία εικονική πραγματικότητα  που «δημιουργούν» και «συντηρούν» κάποια «ανθρώπινα θηρία» για να χειραγωγούν, να παραπλανούν και να εκμεταλλεύονται τους συνανθρώπους τους… Όλοι αυτοί που «υπηρετούν» αυτό το βρώμικο σύστημα δεν έχουν περισσότερη νοημοσύνη από αυτούς που εκμεταλλεύονται, αλλά η ανήθικη συμπεριφορά τους δημιουργεί χάος και δυστυχία…

Κυριακή, 21 Μαΐου 2017

Η εξέλιξη της «επιστήμης της θρησκείας»



Για μεγάλο χρονικό διάστημα είχε επικρατήσει στους κόλπους της θρησκειολογίας μία εξελικτική θεωρία περί εξελίξεως της θρησκευτικότητας , από κατώτερους θρησκευτικούς τύπους ως τον ανώτερο πολυθεϊσμό, και τελικά ως τον μονοθεϊσμό, και την «υπερβατική θεώρηση Μίας Μοναδικής αλλά Απροσδιόριστης Πραγματικότητας».

Σύμφωνα με αυτή την θεωρία, η ανθρωπότητα πέρασε (χονδρικά και τυπολογικά), τα τελευταία 30.000 χρόνια, από διάφορες βαθμίδες θρησκευτικότητας, που αναφέρονται πιο κάτω:

1) Μία ολική αλλά «συγκεχυμένη» αντίληψη της Πραγματικότητας

2) Πανδυναμισμός και πανζωισμός – (θειοδυναμισμός)

3) Πολυθεϊσμός (κυρίαρχες δυνάμεις) – Παμψυχισμός

4) Μονοθεϊσμός – Πνευματοκρατία

5) Υπερβατική Θεώρηση της Πραγματικότητας – Το Χωρίς Ιδιότητες των σύγχρονων θρησκειών

6) Μία Μοναδική Πραγματικότητα – Απόλυτος Μονισμός

Στην πραγματικότητα (για να είμαστε αντικειμενικοί), μία τέτοια εξέλιξη δεν συνέβη ποτέ, τουλάχιστον τόσο μεθοδικά και ταυτόχρονα σε ολόκληρο τον κατοικημένο κόσμο της αρχαιότητας (παλαιολιθικής, νεολιθικής, και ιστορικής εποχής). Η «θεωρία» μιας τέτοιας εξέλιξης, δείχνει απλά, πως μπορούν να αντιληφθούν οι «επιστήμονες» (με τα στοιχεία που έχουν και τις ερμηνευτικές δυνατότητές τους) την ιστορική εξέλιξη (της θρησκευτικότητας). Η πραγματικότητα είναι πιο «περίπλοκη».

Κατ’ αρχήν, ακόμα και στις πιο πρωτόγονες θρησκευτικές συλλήψεις ενυπάρχει η ανώτερη αντίληψη του «θείου»… ενώ παράλληλα, σε υψηλές θρησκευτικές συλλήψεις ενυπάρχουν υπολείμματα προηγούμενων κατώτερων αντιλήψεων. Τελικά το θρησκευτικό φαινόμενο εμφανίζεται στην ιστορική (θρησκειολογική, εθνολογική, ανθρωπολογική…) έρευνα, εξαρχής πολυσύνθετο κι ολοκληρωμένο. Τι συνέβη ακριβώς;

Εξαρχής, (εδώ και κάμποσες χιλιετηρίδες), ο άνθρωπος είχε μία «ολοκληρωτική» σύλληψη της Πραγματικότητας, μέσα στην οποία συμπεριλαμβάνεται τόσο το «αόρατο θείον», όσο και ο ορατός κόσμος… η οποία όμως αποσαφηνίστηκε σιγά σιγά στα διάφορα επίπεδά της, στις διάφορες διαβαθμίσεις της (στη διάρκεια των τελευταίων 30.000 χρόνων).

Εξαρχής δηλαδή ο άνθρωπος συνέλαβε την Πραγματικότητα σαν ένα σύνθετο φαινόμενο μέσα στο οποίο αόρατες δυνάμεις εμπλέκονται με τα παρατηρήσιμα φαινόμενα.

Μετά, άρχισε να ξεκαθαρίζει ο άνθρωπος τον υπέρκοσμο (το αόρατο θείον, το άγιο, το ιερό, την ψυχή, κλπ…) από τον φυσικό ορατό υλικό κόσμο… Και κατά την διάρκεια όμως μιας «γενικής αντίληψης στις αόρατες δυνάμεις» (πανδυναμισμός), και σε μία ζωοποιό δύναμη (ψυχή), υπήρχε η πίστη σε κύριες δυνάμεις, και σε δημιουργό θεό…

Αλλά και αργότερα, στην διάρκεια της πολυθεϊστικής αντίληψης υπάρχουν υπολείμματα προηγούμενων αντιλήψεων (τυφλών δυνάμεων)… Από τις κυρίαρχες δυνάμεις, κάποια Δύναμη διεκδικεί (και πετυχαίνει) την πρωτοκαθεδρία…Η «έρευνα» της ψυχής διακρίνει ένα «νου» μέσα στην ψυχή (που διατηρεί τον γενικό χαρακτήρα της ζωοποιού δύναμης), ενώ παράλληλα …

Στην διάρκεια της μονοθεϊστικής αποκάλυψης (που ξεκίνησε πιθανότατα εδώ και 5.000 χρόνια) υπάρχουν επίσης, εκτός από τον Θεό, και άλλες δυνάμεις (που ερμηνεύονται σαν «εκδηλώσεις» του Θεού, «δυνάμεις», «άγγελοι», κλπ.), αλλά και υπολείμματα πανδυναμισμού και πανζωισμού… Στα «μύχια» της ψυχής, στο εσώτερο μέρος του νου, «αναδύεται», («ανατέλλει») το πνεύμα (η Συνείδηση του Εαυτού).

Στην πρώτη χιλιετηρίδα π.χ. έγιναν θρησκευτικές «επαναστάσεις», μεταρρυθμίσεις, σε όλο τον γνωστό κόσμο της αρχαιότητας, και Μεγάλοι Διδάσκαλοι (στηριζόμενοι ασφαλώς στην ομαδική θρησκευτική εμπειρία) διατύπωσαν διάφορες απόψεις περί της Απόλυτης Πραγματικότητας, οι Δάσκαλοι των Ουπανισάδ, ο Βούδας, ο Λάο Τσε, ο Ζωροάστρης, ο Ορφέας, ο Ιησούς… κι έτσι δημιουργήθηκαν οι μεγάλες ιστορικές θρησκείες… Μολονότι όμως σε όλες αυτές τις θρησκείες η Ύστατη Πραγματικότητα Ορίσθηκε σαν το Χωρίς Ιδιότητες που πρέπει να «βιώσουμε», το «αρχικό μήνυμα» γρήγορα μεταλλάχθηκε από τους οπαδούς των θρησκειών, σε «οργανωμένη θρησκεία», «θεωρία», «θεολογία» κλπ... (διατηρήθηκε μόνο μέσα στους μυστικιστικούς κύκλους που αναπτύχθηκαν στα πλαίσια όλων των θρησκειών)… Ακόμα και σήμερα πολλοί συγχέουν και ταυτίζουν την αληθινή θρησκεία  που δίδαξαν οι Διδάσκαλοι με την «οργανωμένη θρησκεία» που «χτίσθηκε» γύρω από το όνομά τους, και διαχειρίστηκαν συχνά ανάξιοι άνθρωποι, όχι προς όφελος του ανθρώπου, αλλά προς ίδιον συμφέρον…

Σχετικά πρόσφατα ο άνθρωπος (τουλάχιστον οι νοήμονες εκπρόσωποί του), αποσαφήνισαν ότι:

 Η Πραγματικότητα είναι Αντικειμενική (Χωρίς Ιδιότητες) και δεν έχει καμία σχέση με τις συλλήψεις του ανθρώπινου νου… και τις εξωτερικές θρησκευτικές δραστηριότητες, την οργανωμένη θρησκεία, και τις θρησκευτικές πράξεις…

Ο μόνος τρόπος προσέγγισης της Πραγματικότητας, είναι η υπέρβαση (μέσα στην «παρούσα συνείδηση»), του περιορισμένου υποκειμενικού πνεύματος, η «διεύρυνση» της συνείδησης, η παραίτηση από οτιδήποτε περιορισμένο και ατομικό ώστε να ΑΝΑΔΥΘΕΙ ΤΟ ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΙΚΟ.

Όλες οι προηγούμενες θρησκευτικές θεωρήσεις (ιστορικές θρησκείες), που κατάντησαν ιστορικά «νοητικά κατασκευάσματα», έχουν ξεπερασθεί από την Ζωή και την ιστορία… αποτελούν υπολείμματα προηγούμενων θρησκευτικών αντιλήψεων στα πλαίσια της ΝΕΑΣ ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΗΣ ΑΝΤΙΛΗΨΗΣ που Ανατέλλει… της ΕΣΩΤΕΡΙΚΗΣ ΘΡΗΣΚΕΙΑΣ ΤΟΥ ΒΙΩΜΑΤΟΣ, που δεν έχει καμία σχέση, με καμία οργανωμένη θρησκεία, με καμία θρησκευτική ομάδα… Μιλάμε για την ΖΩΝΤΑΝΗ ΘΡΗΣΚΕΙΑ, όχι για απολιθώματα της σκέψης, ή της ιστορίας.

Μονάχα ο «μυστικισμός» που αναπτύχθηκε στα πλαίσια των ιστορικών θρησκειών, μπορεί να «διασωθεί» κι έχει θρησκευτικό ενδιαφέρον (γιατί πολύ πιο πριν από την «φωτισμένη» εποχή μας κάποιοι είχαν ήδη βρει την Αλήθεια, που δυστυχώς «καταπνίγηκε» μέσα στις «οργανωμένες» θρησκείες, που μόνο την Αλήθεια δεν κατέχουν).

Οι ιστορικές θρησκείες (μολονότι επηρεάζουν ακόμα τεράστια πλήθη), πρέπει να εξετάζονται όχι από τον θρησκειολόγο πλέον (αν έχει σαν αντικείμενό του την Ζωντανή Θρησκεία, την Θρησκεία του Βιώματος) αλλά από τον ιστορικό, τον ανθρωπολόγο, τον κοινωνιολόγο. Θρησκευτικό ενδιαφέρον δεν παρουσιάζουν πλέον.

Το τελικό συμπέρασμα είναι ότι τα τελευταία 30.000 χρόνια ο άνθρωπος έχει ήδη συλλάβει μία Ολιστική αντίληψη της Πραγματικότητας.. ασαφή στην αρχή, που αποσαφηνίζεται σιγά σιγά… Όλη η εξέλιξη της θρησκευτικότητας αυτές τις χιλιετηρίδες δεν είναι τίποτα άλλο από αποσαφήνιση αυτής της αρχικής ολιστικής αντίληψης: Με άλλα λόγια στα πλαίσια της αρχικής αντίληψης, διευκρινίζονται οι όροι κι έτσι προκύπτουν, (πάντα στα πλαίσια της ολιστικής αντίληψης) πολυθεϊστικές, μονοθεϊστικές, υπερβατικές αντιλήψεις.. δεν μιλάμε για μια εξωτερική μετάβαση από μία κατώτερη σε μία ανώτερη αντίληψη, κι έτσι συνέχεια…

Στα πλαίσια αυτής της Ολιστικής Αντίληψης για την Πραγματικότητα, κι από την εποχή του πολυθεϊσμού, εδώ και 10.000 χρόνια, τουλάχιστον, (που άρχισαν να διαγράφονται καθαρά οι πολυθεϊστικές αντιλήψεις), διαμορφώνονται αντιλήψεις για την δημιουργία… από την Υπέρτατη Αρχή, μέχρι την φύση… Από εδώ ακριβώς πηγάζει ο Βασικός Μύθος της Δημιουργίας, που θα διατυπωθεί, με διάφορες παραλλαγές, σε όλους τους πολιτισμούς…

Κυριακή, 14 Μαΐου 2017

Η Εξέλιξη του ανθρώπου / Από την Νεολιθική Εποχή στην Σύγχρονη Πραγματικότητα



Πριν 10.000 χρόνια, μετά το λιώσιμο των πάγων στην περιοχή της Νότιας Ευρώπης, και μετά την γεωργική επανάσταση – που είχε ξεκινήσει, τουλάχιστον δύο χιλιετηρίδες πριν στην Εύφορη Ημισέληνο, από το Δέλτα του Νείλου μέχρι την Μεσοποταμία  και τον Περσικό Κόλπο – (μικτή γεωργία, δηλαδή αγροτική καλλιέργεια, και κτηνοτροφία), αρχίζει ουσιαστικά η νεολιθική εποχή. Ο άνθρωπος γίνεται παραγωγός της τροφής του (χωρίς να εγκαταλείπεται τελείως, το κυνήγι, το ψάρεμα, κι η συλλογή καρπών και φυτών), εγκαθίσταται μόνιμα σε περιοχές που προσφέρονται για καλλιέργεια, φτιάχνοντας μόνιμους οικισμούς (και προς το τέλος της περιόδου πόλεις)…

Στην διάρκεια της νεολιθικής εποχής (10.000 – 5.000 χρόνια πριν) αρχίζουν να σχηματίζονται οι πολυθεϊστικές αντιλήψεις (αντανακλώντας ως ένα σημείο, την κοινωνική οργάνωση της εποχής, ένα σύστημα «ομαδικής ηγεσίας», που ξεχώριζε τις ικανότητες του καθενός, αλλά υποτάσσονταν στις συλλογικές αποφάσεις… πολύ αργότερα θα αναδυθούν κεντρικές εξουσίες και η κοινωνική οργάνωση θα τροποποιηθεί, προετοιμάζοντας τον ερχομό της «βασιλείας» και την δημιουργία βασιλείων και αυτοκρατοριών…)… και ταυτόχρονα αρχίζει να ανιχνεύεται μέσα στην ψυχή (που θεωρείται αφηρημένη ζωική δύναμη) ο «νους», το «λογικό», σαν το ανώτερο μέρος της ψυχής. Τα κοσμοθεωρητικά συστήματα των ανθρώπων γίνονται πιο πολύπλοκα, κι αρχίζουν να εμφανίζονται λατρείες και έθιμα. Ο «ανώτατος θεός», ο «δημιουργός», παραχωρεί την «θέση» του σε θεούς της γονιμότητας, της συγκεκριμένης δημιουργίας, των καιρικών φαινομένων, της γης, των νερών, κλπ…

Στο τέλος της νεολιθικής εποχής (μετά από μία μακρά προετοιμασία χιλιετηρίδων), η εικονική αποτύπωση των αντικειμένων σε διάφορα υλικά διαμορφώνεται σε συγκροτημένη εικονική γραφή στην αρχή, κι αργότερα σε αφηρημένη γραφή (εικόνες, εικονογράμματα, ιδεογράμματα, σύμβολα, κι αργότερα αλφάβητα και σύγχρονη γραφή)…

Στο τέλος της νεολιθικής εποχής, ακόμα, εφευρίσκεται ο τροχός και κατασκευάζονται άμαξες, όχι μόνο για την μεταφορά ανθρώπων κι αγαθών (πράγμα που αναπτύσσει το εμπόριο πιο πολύ), αλλά και για πολεμικούς σκοπούς…

Στο τέλος της νεολιθικής εποχής, τέλος, αποσαφηνίζονται, η «κοσμική» κι η «θρησκευτική» εξουσία… Στις επόμενες χιλιετηρίδες οι  δύο «εξουσίες» άλλοτε συγχωνεύονται, άλλοτε συνεργάζονται, κι άλλοτε βρίσκονται αντιμέτωπες…

Εδώ βρίσκονται οι απαρχές του ιστορικού πολιτισμού…


Η εποχή του χαλκού (5.000 – 3.000 χρόνια πριν), είναι η εποχή των βασιλείων και των παλιών αυτοκρατοριών της Εγγύς Ανατολής, της Ινδίας και της Κίνας, και της Κρήτης του Μίνωα… είναι η εποχή που αρχίζει να διαμορφώνεται ο «ενοθεϊσμός» και ο «μονοθεϊσμός και στο τέλος της εποχής εμφανίζονται οι μονοθεϊστικές θρησκείες (όλες αυτές οι αντιλήψεις πηγαίνουν παράλληλα και με την κοινωνική οργάνωση, είναι η εποχή των βασιλέων…)… ενώ παράλληλα, μέσα στο «νου», σαν το ανώτατο σημείο της εξέλιξής του, της «διεύρυνσής» του αναδύεται η αντίληψη του «πνεύματος», (σαν «καθαρού νου», νου απαλλαγμένου από προσωπικά στοιχεία…


Η καθαρά ιστορική εποχή (3.000 πριν, μέχρι σήμερα) είναι η εποχή των βασιλείων, των νέων  αυτοκρατοριών της Μεσογείου, και των σύγχρονων εθνών, είναι η εποχή των μεγάλων ιστορικών θρησκειών, όπου η Θεότητα ανιχνεύεται πλέον σαν Κάτι Έξω από τις ανθρώπινες αντιλήψεις, Άχρονο, Αναλλοίωτο…. ενώ παράλληλα, η πηγή, η ουσία, και το όριο εξέλιξης του ανθρώπινου πνεύματος ταυτίζεται με την Ίδια την Θεότητα… Όλα Είναι Θεός, στο Βάθος της Ύπαρξής τους, Όλα Προέρχονται από τον Θεό, Αναφέρονται στο Θεό, κι Εξελίσσονται προς τον Θεό…

Παρόλο όμως που η Νέα Αποκάλυψη, το «Κήρυγμα του Βούδα», η «Διδασκαλία του Λάο Τσε», ο «Ιερός Λόγος του Ορφέα», το «Ευαγγέλιο του Ιησού», δείχνουν μία Βιωματική Προσέγγιση της Θεότητας στα Βάθη της ύπαρξής μας όλες σχεδόν οι ιστορικές θρησκείες ξέπεσαν σε απλές θεωρητικές διδασκαλίες, σε οργανωμένες θρησκευτικές λατρείες και εξωτερικές δραστηριότητες… Πρέπει να «κοπιάσει» κάποιος οπαδός, ή μελετητής μίας θρησκείας για να «ανασύρει» το αρχικό μήνυμα μέσα από τον τεράστιο όγκο των ανθρώπινων παρεμβάσεων, των ερμηνειών, των σχολίων, της «παράδοσης»… και να βιώσει  την πραγματική ουσία της θρησκείας, που είναι μία «διευρυμένη συνείδηση», η «συνειδητοποίηση της Μίας Ουσίας που Υπάρχει στο Βάθος των Πάντων», η «επίγνωση της Μίας Και Μοναδικής Πραγματικότητας», η «Αναγνώριση του Θεού σαν Ουσίας των Πάντων»…

Εδώ και κάμποσα χρόνια γίνεται κατανοητό, από φωτισμένους ανθρώπους διαφόρων ειδικοτήτων (θρησκειολόγους, φιλοσόφους, ανθρωπολόγους, κοινωνιολόγους, ιστορικούς…) ότι όλες οι ιστορικές θρησκείες (σαν θεωρίες κι οργανωμένες θρησκείες, οργανισμοί, κλπ) έχουν κλείσει τον «ιστορικό κύκλο» τους, κι αρχίζει να Αναδύεται μία Νέα Αντίληψη της Θρησκείας: Γίνεται αντιληπτό ότι:

Η Πραγματικότητα Αποτελεί το Υπόβαθρο κάθε ύπαρξης, κάθε δραστηριότητας.

Αυτή η Πραγματικότητα Προσεγγίζεται Βιωματικά σαν το Εσώτερο Είναι μας από οποιονδήποτε άνθρωπο ανεξαρτήτως πεποιθήσεων, και αντιλήψεων, και εξωτερικών δραστηριοτήτων.

Αυτή η Πραγματικότητα επειδή Είναι εξαρχής Παρούσα, δεν χρειάζεται να «πραγματοποιηθεί». Δεν έχει διδασκαλία, ή μονοπάτι. Γίνεται Αντιληπτή όταν σταματήσει ο θόρυβος της σκέψης (όχι μόνο στο εξωτερικό επίπεδο, αλλά και στα βαθύτερα στρώματα της ύπαρξης).

Η Πραγματικότητα Αποτελεί Ένα Ενιαίο (Ενοποιημένο) Πεδίο, μέσα στο Οποίο, υπάρχουμε και ζούμε και δραστηριοποιούμαστε. Πέρα και πάνω από όλες τις «επιφανειακές δραστηριότητες» το Βάθος της Ύπαρξης Παραμένει Αναλλοίωτο, Άχρονο, και Σταθερό. Ο Κύκλος της Εξέλιξής μας Κλείνει σε Αυτό το Αιώνιο Σταθερό, (η δημιουργία ακόμα κι αν διαρκεί ασύλληπτο χρόνο επιστρέφει στο Άχρονο).

Πολλοί μεγάλοι διδάσκαλοι της νέας εποχής διδάσκουν ακριβώς αυτό το πράγμα, ότι η Πραγματικότητα Είναι Ήδη Παρούσα, πέρα από την προσωπική ύπαρξη και την εξωτερική δραστηριότητα: το Ολοκληρωμένο Ον Βιώνει την Πραγματικότητα στο Σύνολό της, και το Βάθος και την εξωτερική δραστηριότητα…

Είναι αυτή η Αντίληψη που θα επικρατήσει στη Νέα Εποχή, όσο κι αν οι άνθρωποι, οι ανθρώπινες κοινότητες, εξελίσσονται πολύ αργά…

...

Κυριακή, 7 Μαΐου 2017

Η Εξέλιξη του ανθρώπου / Από τα Βάθη της Ιστορίας στην Παλαιολιθική Εποχή



Το ανθρώπινο είδος ανιχνεύεται εδώ και 2.000.000 χρόνια. Στην αρχή ο άνθρωπος δεν είχε αυτοσυνείδηση κι ελάχιστα διέφερε από τα άλλα ζώα. Σε αυτό το στάδιο εξέλιξης ο άνθρωπος είχε μία «χαώδη αντίληψη του Όλου», μέσα στην οποία λειτουργούσε σχεδόν «αντανακλαστικά» με μόνο σκοπό να επιβιώσει σαν άτομο και σαν είδος

Η χρήση εργαλείων και ο έλεγχος της φωτιάς (που ήταν απαραίτητη για την επιβίωση του ανθρώπου, όταν εγκατέλειψε την κοιτίδα του την Αφρική και μετακινήθηκε στις ψυχρότερες ζώνες της Ευρώπης και της Ασίας, 1.000.000 χρόνια πριν) βοήθησαν τον άνθρωπο όχι μόνο να επιβιώσει αλλά και να «εξελιχθεί»…

 
Εδώ και 500.000 χρόνια άρχισε από την «χωρίς συνείδηση φύση» να αναδύεται η αυτοσυνείδηση. Αν και η αρχή της αυτοσυνείδησης είναι η επίγνωση ενός εγώ μέσα στον κόσμο, απέναντι στον κόσμο, κι αυτή η αρχή ισχύει και για την αυτοσυνείδηση του σύγχρονου ανθρώπου, στον αρχαϊκό άνθρωπο η αυτοσυνείδηση είναι ακόμα ασαφής. Για εκατοντάδες χιλιάδες χρόνια ο άνθρωπος έχει μία «χαώδη αντίληψη του Όλου»… άλλοτε διακρίνει τον εαυτό του μέσα σε αυτό το «όλον», κι άλλοτε λησμονεί τον εαυτό του μέσα στις πρακτικές δραστηριότητες της ζωής.


 
Πριν 150.000 χρόνια περίπου «εμφανίστηκε» (σύμφωνα πάντα με τις επιστημονικές έρευνες, που μπορεί να αναθεωρηθούν στο μέλλον) ο «σύγχρονος άνθρωπος», στην ΚεντρικήΔυτική ΑφρικήΑυτή την εποχή η ανθρώπινη συνείδηση γίνεται πιο σαφής, η σκέψη του ανθρώπου πιο οργανωμένη, κι αρχίζει να σχηματίζεται μία οργανωμένη υποτυπώδης «κοινή» γλώσσα (που στην μετέπειτα εξέλιξη θα διαφοροποιηθεί σε πολλά γλωσσικά ιδιώματα). Είναι φανερό ότι από την στιγμή που άνθρωπος σχηματίζει σαφείς (λίγο πολύ) έννοιες που συσχετίζει με φωνήματα, λέξεις, αρχίζει ουσιαστικά ο «πολιτισμός»… Αυτή την εποχή σχηματίζονται οι «βασικές έννοιες» της ανθρώπινης σκέψης

Πριν 80.000 χρόνια ο σύγχρονος άνθρωπος, ξεκινώντας από την Αφρική, (όπως έκαναν κι οι «πρόγονοί» του), απλώνεται σε όλο τον (τότε) γνωστό κόσμο, κι έρχεται και στην Ευρώπη, φέρνοντας μαζί του, τον στοιχειώδη πολιτισμό του, κοσμολογικές και κοσμικές αντιλήψεις, μία στοιχειώδη ιδεολογία, μία γλώσσα που εξελίσσεται συνεχώς και διαφοροποιείται από την «κοινή γλώσσα» των προγόνων, ήθη και έθιμα, λατρευτικές συνήθειες και ταφικές πρακτικές, τεχνολογικό πολιτισμό, (η εξέλιξη και η βελτίωση των εργαλείων συνεχίζεται πάντα). Οι άνθρωποι ζουν από το κυνήγι και την συλλογή καρπών. Φτιάχνουν (όταν δεν καταφεύγουν σε σπηλιές) πρόχειρα καταλύματα (που δεν θα μπορούσαν βέβαια να «διασωθούν»…), για να προστατευθούν από τις αντίξοες καιρικές συνθήκες, καλύβες με διάφορα υλικά με μία «εστία» στο κέντρο, όπου η φωτιά δεν έσβηνε σχεδόν ποτέ


 
Από αυτή την μακρινή περίοδο εξέλιξης ο άνθρωπος φτάνει στο κατώφλι της «νεότερης παλαιολιθικής εποχής» (πριν 30.000 χρόνια) με μία σημαντική κληρονομιά: Μία «Βασική Αντίληψη του Όλου» (που μολονότι ασαφής στην αρχή, αποσαφηνίζεται στις επόμενες χιλιετηρίδες). Αυτή η «Βασική Αντίληψη» που κατακτήθηκε στην εξέλιξη εκατοντάδων χιλιετηρίδων αποτελεί την «βάση της αντίληψης και του σύγχρονου ανθρώπου» (από τον πιο απλοϊκό άνθρωπο μέχρι τον πιο βαθύ φιλόσοφοαφού είναι η βάση της λειτουργίας της ανθρώπινης σκέψης, ένα κοινό ανθρωπολογικό χαρακτηριστικό όλων των ανθρώπων…).

Το δεύτερο πολύ σημαντικό χαρακτηριστικό αυτής της «Πανάρχαιας Βασικής Αντίληψης» είναι ότι είναι «ολιστική», τα περικλείνει όλα, και το αόρατο και το γνωστό, και το πνευματικό και το πρακτικόΕίναι μία μοναδική αντίληψη: ταυτόχρονα θρησκευτική, ψυχολογική, βιολογική, πρακτική. Δεν υπάρχει διαχωρισμός σε διάφορες οπτικές, διαφορετικές αντιλήψεις της Πραγματικότητας. Η δραστηριότητα του ανθρώπου έχει αυτό τον ολιστικό χαρακτήρα, είναι και θρησκευτική (και μαγική,) και ψυχολογική, και βιολογική, και πρακτική

Το τρίτο πολύ σημαντικό χαρακτηριστικό αυτής της αρχαϊκής αντίληψης είναι η ανάδυση (ή καλύτερα η αποσαφήνιση) της ανθρώπινης αυτοσυνειδησίας, του υποκειμένου απέναντι στον κόσμο, το ξεχώρισμα του εγώ από τον κόσμο.

Έτσι στο κατώφλι της «νεότερης παλαιολιθικής εποχής» (πριν 30.000 χρόνια) ο άνθρωπος αρχίζει να σχηματίζει μία αντίληψη για τον κόσμο, να αποσαφηνίζει την (χαώδη στην αρχή) Βασική Αντίληψη του Όλου, σχηματίζοντας κάποιες πολύ βασικές αρχικές έννοιες της αντίληψης.

Αυτές οι βασικές αντιλήψεις, έχουν πηγές:

α) Την άμεση αντίληψη του κόσμου σαν όλου και ταυτόχρονα στα «διακριτά κομμάτια» του, την παρατήρηση, την διάκριση, των αντικειμένων του περιβάλλοντος.

β) Την επίγνωση και διάκριση του υποκειμένου από το «εξωτερικό αντικειμενικό» (δηλαδή την εσωτερικευμένη γνώση και σκέψη).

γ) Τις δραστηριότητες και τις λειτουργίες της (βιολογικής) ζωής.

δ) Τον κόσμο των υλικών αντικειμένων.

Έτσι ο νεότερος παλαιολιθικός άνθρωπος στα πλαίσια της «ολιστικής αντίληψής» του που αρχίζει να αποσαφηνίζεται σχηματίζει τις έννοιες που προέρχονται από αυτή την αντίληψη:

α) Τις έννοιες, της Πανγεννήτρας Φύσης (του Διευκρινισμένου Όλου), του «ουρανού ψηλά», της γεννήτρας γης (που δίνει τα ζώα και τα φυτά), της φωτεινής μέρας, κατά την διάρκεια της οποίας δραστηριοποιούνται τα πλάσματα, της νύχτας, του άγνωστου κι αόρατου, του γνωστού και εξερευνίσημου, κλπ

β) Την έννοια του δυναμικού εγώ (της ψυχής), που κατέχει το σώμα κι ενεργεί στο σώμα, του κόσμου των ψυχών, και του κόσμου των ζωντανών...

γ) Την έννοια της ζωής και του θανάτου, της επιβίωσης του θανάτου, κλπ

δ) Τις έννοιες των αντικειμένων

Έτσι η κοσμοαντίληψη του νεότερου παλαιολιθικού ανθρώπου (30.000 χρόνια πριν έως 10.000 χρόνια πριν, περίπου), η «αντίληψη του όλου», γεμίζει από όλες αυτές τις έννοιες που αναφέραμε πιο πάνω. Ο κόσμος είναι ταυτόχρονα ένας και κομματιασμένος σε όντα και πράγματαΑρχίζει να σχηματίζεται η αντίληψη ενός δημιουργού θεού, αόρατων δυνάμεων, της άυλης ψυχής, κι ακόμα να αποσαφηνίζονται οι έννοιες της ζωής και του θανάτου

Γύρω από την Μεσόγειο και στην Βαλκανική κατοικούν φυλές που μολονότι έχουν κοινή καταγωγή πριν εκατοντάδες χιλιετηρίδες, τώρα διαφέρουν αρκετά (λόγω της εξέλιξης). Στην πραγματικότητα, όποια θεωρία κι αν ακολουθήσουμε για τους κατοίκους του Αιγαίου (αναγνωρίζοντας ομοιότητες ή επισημαίνοντας διαφορές) η αλήθεια είναι ότι όλοι αυτοί οι λαοί στην Ηπειρωτική Ελλάδα, στην Ανατολία, στις Κυκλάδες, στην Κρήτη, προέρχονται από μία κοινή (στο πολύ μακρινό παρελθόν) καταγωγή αλλά η πολιτισμική εξέλιξή τους, και σε ιδεολογικό και πρακτικό επίπεδο, είναι «ομοιόμορφη»… Όλοι αντλούν από κοινή κληρονομιά, από τις πολύ μακρινές προγονικές αντιλήψεις, κι έτσι η κοσμοαντίληψή τους, και η αντίληψη του Θεού αργότερα δεν μπορεί παρά να «μοιάζει». Δεν είναι μόνο ότι οι άνθρωποι αποτελώντας ένα (βιολογικό) είδος έχουν κοινή καταγωγή, ότι η ανθρώπινη σκέψη λειτουργεί το ίδιο, με τις ίδιες βασικές έννοιες, είναι και το ότι ζουν στον ίδιο χώρο, κι έχουν τις ίδιες εμπειρίες από την ζωή. Οι «όποιες διαφοροποιήσεις» επιβάλλονται από τις πρακτικές ανάγκες επιβίωσης, και πάντως δεν αναιρούν το κοινό πολιτισμικό υπόβαθρο, και την ομοιομορφία της εξέλιξηςΈτσι δεν έχει νόημα, όταν φτάνουμε στην ιστορική εποχή, να προσπαθούμε να ανιχνεύσουμε αν οι «οι θεοί των Ελλήνων» έχουν «προελληνική», «ελληνική», ή «εξωελληνική» καταγωγήΌλοι αντλούν από μία «κοινή παράδοση»…
 
 
 
~~~~~~~~~~