OM

ΑΚΑΔΗΜΙΑ ΕΣΩΤΕΡΙΣΜΟΥ

ΔΙΔΑΣΚΑΛΙΑ

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΜΑΣ

ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΜΑΣ

Κυριακή, 6 Αυγούστου 2017

Εσωτερισμός

Ο Εσωτερισμός αποτελεί το υπόστρωμα όλων των θρησκειών, όλων των θρησκευτικών αντιλήψεων…
Ο Εσωτερισμός είναι παράδοση, χωρίς όμως σαφή ιστορικό (χρονικό, τοπικό, ιδεολογικό) προσδιορισμό, που χάνεται μέσα στους αιώνες. Ο Εσωτερισμός αποτελεί μία αρχαϊκή αντίληψη που «συλλαμβάνει» την αντίθεση Συνείδηση-Αντικειμενικό, κι αποτελεί το υπόβαθρο για κάθε περαιτέρω θρησκευτική αντίληψη. Αποτελεί δηλαδή μία κατηγορία αντίληψης κι όχι ένα συγκεκριμένο σύστημα σαφώς προσδιορισμένο. Παραμένοντας στο επίπεδο της διαισθητικής αντίληψης χαρακτηρίζεται σαν Εσωτερισμός. Όταν συγκεκριμενοποιείται, μετουσιώνεται σε θρησκευτικό σύστημα. Οι ιδρυτές θρησκειών ή φιλοσοφικών συστημάτων πάντα προχωρούσαν σε συγκεκριμένες αντιλήψεις με σαφείς προσδιορισμένους όρους... Με άλλα λόγια ο Εσωτερισμός ταυτίζεται, ως ένα σημείο, με την Θρησκεία, στην γενική, αφηρημένη, μορφή της.
Ο Εσωτερισμός σαν στάση ζωής εμφανίζεται από την αρχή της ανθρώπινης ιστορίας και γίνεται η δεξαμενή όλων των θρησκευτικών συστημάτων... Συγκεκριμένη ιστορική εξέλιξη δεν μπορεί να καταγραφεί. Ο Εσωτερισμός, σαν αντίληψη, εξελίσσεται μαζί με την ανθρώπινη συνείδηση...
Στην πάροδο του χρόνου (από την αρχή της ανθρώπινης ιστορίας μέχρι σήμερα) η Ανθρώπινη Συνείδηση υιοθετεί όλο και πιο ολοκληρωμένες αντιλήψεις. Στην κατάσταση του Προσυνειδητού επικρατεί μία χαοτική αντίληψη. Καθώς η Συνείδηση ξεφεύγει από το χαοτικό προσυνειδητό κι αναδύεται στο Συνειδητό διατηρεί την αντίληψη του Χάους σαν υπόβαθρο από το οποίο δημιουργείται ο κόσμος, η τάξη. Σε αυτή την περίοδο υιοθετούνται διαδοχικά διάφορες αντιλήψεις. Αυτό που η Συνείδηση ξεχωρίζει προσπαθεί να το γνωρίσει, να το αφομοιώσει. Ό,τι δεν μπορεί να καταλάβει είναι λόγω του αγνώστου κάτοχος μίας άλλης δύναμης –είναι ταμπού-, άγιο ή καταραμένο. Έτσι η Συνείδηση «ξεκινά» με τον κόσμο άγνωστο. Καθώς η Συνείδηση γνωρίζει το περιβάλλον το Άγνωστο (και συνεπώς το Ιερό) μετατίθεται σε «ανώτερες» σφαίρες. Έτσι η Συνείδηση υιοθετεί διαδοχικά, μέσα στην ιστορία, τις ακόλουθες πέντε κοσμοθεωρητικές αντιλήψεις:
1. Η Συνείδηση αντιλαμβάνεται την Κοσμική Απεραντοσύνη στο σύνολό της (που τα περιλαμβάνει όλα), με χαώδη μορφή.
2. Η Συνείδηση διακρίνει το Κοσμικό από τον Ουρανό (που περιλαμβάνει ακόμα το Άπειρο, το Υπερβατικό και το Πραγματικό).
3. Η Συνείδηση διακρίνει το Κοσμικό, τον Ουρανό, από την Θεότητα του Ουρανού(που περιλαμβάνει ακόμα το Υπερβατικό και το Πραγματικό).
4. Η Συνείδηση διακρίνει το Κοσμικό, τον Ουρανό, τον Ανώτερο Ουρανό, από το Υπερβατικό (που περιλαμβάνει ακόμα το Πραγματικό).
5. Η Συνείδηση διακκρίνει το Κοσμικό, τον Ουρανό, τον Ανώτερο Ουρανό, το Υπερβατικό από το Πραγματικό.
Το Ιερό, το Θείο, εξελίσσεται μέσα στην ιστορία και παίρνει μέσα στις διάφορες κοσμοθεωρητικές αντιλήψεις, μία διαφορετική έννοια:
1. Υπαρξιακή
2. «Τοπική» (γη, Ουρανός)
3. Λειτουργική
4. Υπερβατική
5. Πραγματική.
Όσο εξελίσσεται η Συνείδηση υπερβαίνει την παλιά αντίληψη για τον κόσμο και την υποκαθιστά με μία πιο ολοκληρωμένη αντίληψη. Η παλιά αντίληψη περνά σε δεύτερο επίπεδο αλλά δεν εξαφανίζεται, συνυπάρχει με την νέα αντίληψη. Σιγά-σιγά συσσωρεύονται οι αντιλήψεις. Αυτή η εξέλιξη των αντιλήψεων, ερμηνεύεται σαν «εξέλιξη» του Θείου (Θεογονία), σε κάποιες θρησκείες.
Ο Εσωτερισμός παραμένει πάντα σαν υπόστρωμα όλων των θρησκευτικών αντιλήψεων. Στο πέρασμα των αιώνων αυτή η στάση ζωής υιοθετείται από πολλούς ανθρώπους και οι γενικές αρχές του Εσωτερισμού αντανακλούν ξανά και ξανά, είτε αυθόρμητα, είτε με την βοήθεια της συσσωρευμένης γνώσης, στην ζωή του ανθρώπου. Ποτέ δεν έπαψαν αυτές οι αρχές να εμπνέουν και να γεννούν νέες αντιλήψεις (πάνω στο παλιό). Σήμερα μιλώντας για Εσωτερισμό αναφερόμαστε απλά στις γενικές αρχές αυτού του τρόπου αντίληψης.
Αυτό που χαρακτηρίζει τον Εσωτερισμό είναι η αντίληψη του Έσω (Συνείδηση) – Έξω (αντικειμενικότητα) σε μία σχέση αλληλεξάρτησης, μεταβαλλόμενη, στην οποία οι όροι Έσω-Έξω μπορούν να αποσαφηνισθούν, μόνο όταν θεωρούμε ποια σχέση υφίσταται μεταξύ τους. Πιο συγκεκριμένα: Το Έσω, η Συνείδηση, τίθεται σαν Αρχή από την Οποία προέρχεται το Αντικειμενικό (με όλη την ποικιλία του). Υπάρχουν Πέντε Πεδία Ύπαρξης της Συνείδησης, στα οποία εκδηλώνεται διαφορετικά το Αντικειμενικό: Συνεπώς Πέντε Πεδία, στα οποία η Σχέση Συνείδηση-Αντικειμενικό είναι διαφορετική. Πιο συγκεκριμένα:
1. Συνείδηση.
2. Συνείδηση και Τρεις ποικιλίες του Παγκόσμιου Πνεύματος.
3. Συνείδηση, Παγκόσμιο και Τρεις ποικιλίες της νοητικής ζωής.
4. Συνείδηση, Παγκόσμιο, Νόηση και Τρεις ποικιλίες του δυναμούχου αόρατου.
5. Συνείδηση, Παγκόσμιο, Νόηση, Δυναμισμός και Τρεις ποικιλίες του ορατού κόσμου (όργανο συνείδησης, ζωή, ύλη).
Η οντότητα, εκδηλώνεται μία δεδομένη στιγμή, σε κάποιο συγκεκριμένο πεδίο ύπαρξης, με ένα φορέα που συντίθεται από «στοιχεία» του συγκεκριμένου πεδίου. Στον φυσικό κόσμο η οντότητα εκδηλώνεται σαν Συνείδηση (που περιλαμβάνει όλες τις ανώτερες πνευματικές, νοητικές και δυναμικές λειτουργίες) που συνδέεται με ένα όργανο συνείδησης (εγκέφαλος, νευρικό σύστημα), που είναι το κέντρο ελέγχου ενός ζωντανού οργανισμού, που είναι οργανωμένη ύλη.
Η Συνείδηση αντιλαμβάνεται τον Εαυτό της, την Ουσία της, σαν Έσω, άμεσα, χωρίς διαδικασία, σαν Άχρονη Ουσία, που ταυτίζεται (ή είναι της Ίδιας Ουσίας) με το Απόλυτο, το Θείο, κλπ., σαν Κάτι που δεν Προσδιορίζεται... όταν υπερβαίνει όλες τις εξωστρεφείς λειτουργίες που την κατευθύνουν προς το εξωτερικό, το αντικειμενικό...
Με αυτή την έννοια (που περιγράψαμε), ο Εσωτερισμός, σαν Καθαρή Θεώρηση, δεν πρέπει να «συγχέεται» με τον «θρησκευτικό εσωτερισμό»: Σε όλες τις θρησκείες (που άλλωστε εμπνέονται από τις Γενικές Αρχές του Εσωτερισμού), υπάρχει μία «εσωτερική αντίληψη» της Πραγματικότητας (το Απόλυτο, ο Θεός, ανακαλύπτεται Έσω), υπάρχει μία εσωτερική διδασκαλία, σε αντιπαράθεση με την εξωτερική, διανοητική προσέγγιση της θρησκείας, της θρησκείας σαν κοινωνικού θεσμού, «ηθικής» και λατρευτικών συνηθειών. Με αυτή την έννοια υπάρχει ένας «βουδιστικός εσωτερισμός», ένας «χριστιανικός εσωτερισμός», ένας «ισλαμικός εσωτερισμός», κλπ. Αυτού του είδους τους «θρησκευτικούς εσωτερισμούς» μπορούμε απλά να τους θεωρούμε σαν ιδιαίτερες περιπτώσεις του Γενικού Εσωτερισμού.


~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Η ΟΔΟΣ - ΣΤΟΧΑΣΜΟΙ ΚΑΙ ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ

23 – Σεπτέμβριος – 2018

Ενδιαφέρεται κάποιος για τις Θρησκευτικές Πρακτικές, για τον Διαλογισμό κλπ. όταν νοιώθει βαθιά μέσα του, την εσωτερική ανάγκη να Βιώσει την Πραγματικότητα, να Βρει την Αλήθεια για την Ύπαρξή του, την Ζωή, την Πραγματική Ζωή. Αυτό σημαίνει ότι εκπληρώνει μια φυσική ανάγκη της ζωής, ένα βαθύτερο σκοπό της ύπαρξης. Δεν επιβάλει στον εαυτό του μια αυθαίρετη πειθαρχία της οποίας δεν γνωρίζει τον σκοπό, τους στόχους και τους μηχανισμούς της.

Ο Αληθινός Διαλογισμός είναι μια Φυσική Εκπλήρωση, μια Άνθιση της Ζωής, μια Ωρίμανση της Κατανόησης και μια Αληθινή Πραγμάτωση της Ύπαρξης. Είναι το Εσωτερικό Φως που Ανατέλλει, η Νέα Ζωή που Γεννιέται, το Χρυσό Λουλούδι που Ανθίζει. Είναι ο Αληθινός Εαυτός.

 

09 - Σεπτέμβριος - 2018

Χιλιάδες χρόνια τώρα οι άνθρωποι χρησιμοποιούν θρησκευτικές πρακτικές, διαλογισμό, γιόγκα, σαντάνα, προσευχή, ενατένιση, συγκέντρωση κι άλλες παρόμοιες πνευματικές τεχνικές με σκοπό να Βιώσουν την Ανώτερη Πραγματικότητα, να Προσεγγίσουν τον Θεό, να Ζήσουν μια Ανώτερη Κατάσταση της Συνείδησης ή να Πραγματοποιήσουν μια Διεύρυνση της Συνείδησης.

Εντούτοις ελάχιστοι άνθρωποι αντιλαμβάνονται ορθά την θρησκευτική δράση κι ασκούν ορθά την πνευματική πρακτική (όποια πρακτική κι αν εφαρμόζουν). Συνήθως οι άνθρωποι, που είτε δεν εμβαθύνουν στο πνευματικό θέμα είτε πληροφορούνται ανεπαρκώς από ανθρώπους που δεν έχουν πραγματική εμπειρία αυτών των θεμάτων (αλλά έχουν απλώς συσσωρεύσει διανοητικές πληροφορίες περί παντός επιστητού), κάνουν ένα βασικό λάθος.

Στην πρακτική εξάσκησή τους δεν ενεργούν με ορθό τρόπο, πράγμα που θα φανέρωνε μια πραγματική κατανόηση, (και μόνο κάποιοι που έχουν εμπειρία μπορούν να υποδείξουν εδώ το ορθό και το λάθος), αλλά ενεργοποιούν ή δραστηριοποιούν κατώτερα κέντα λειτουργίας που εκ των πραγμάτων δεν μπορούν να τους οδηγήσουν πέρα από τα όρια της φυσικής λειτουργίας τους.

Στην πραγματικότητα όλες αυτές οι άστοχες δράσεις που οι άνθρωποι ονομάζουν διαλογισμό, συγκέντρωση, κάθε είδους πνευματική δράση, έχουν πραγματικό στόχο (είτε το αντιλαμβάνεται ο ασκούμενος, είτε όχι) την υπέρβαση της ίδιας της διαδικασίας που επιτελεί ο ασκούμενος. Ο Πανταζάλι το ξεκαθαρίζει απόλυτα ήδη στους πρώτους αφορισμούς στο «Γιόγκα Σούτρας». Η Συγκέντρωση πρέπει να τελειωθεί, να οδηγηθεί σε Μη-Συγκέντρωση. Το Σαμάντι (στην «περιοχή» του Διαλογισμού) «πραγματώνεται» (και μόνο τότε) όταν ακριβώς καταλύεται το «κέντρο δράσης» και διαλύεται η διάκριση Διαλογιζόμενου-διαλογισμού-αντικειμένου του διαλογισμού σε μια Ενότητα Επίγνωσης που περιλαμβάνει τα πάντα. Είναι η Μη-Δυαδική  Συνείδηση για την οποία μιλούν όλοι αυτοί που φτάνουν στην Εξωτερική Φώτιση που είναι στο Κατώφλι του Εσωτερικού Χώρου και της Πραγματικής Εμπειρίας στα Βαθύτερα Πεδία της Συνείδησης Όπου Ανατέλλει το Εσωτερικό Φως της Ύπαρξης.

Αυτός ο δρόμος είναι ένας δύσκολος και συχνά προβληματικός κι επώδυνος τρόπος για να φτάσουμε να Βιώσουμε την Αλήθεια. Παραμένει όμως ο κλασσικός δρόμος για τους πιο πολλούς ανθρώπους που ζουν μέσα στην δυαδικότητα (στον διαχωρισμό υποκειμένου-αντικειμένου) και δεν αντιλαμβάνονται επαρκώς τους μηχανισμούς της ύπαρξής τους, ή δεν τους έχει υποδειχθεί η ορθή αντιμετώπιση του προβλήματος (από κάποιους που γνωρίζουν, που γνωρίζουν απλά γιατί έχουν εμπειρία).

Ασφαλώς υπάρχει πιο άμεσος τρόπος δράσης, ακόμα και στιγμιαία μετάβαση στην Αφυπνισμένη Κατάσταση της Μη-Δυαδικής Συνείδησης. Αλλά για τους πιο πολλούς ανθρώπους φαίνεται δρόμος απόκρημνος ή δύσβατος.

Στην πραγματικότητα ο πιο Απλός Εύκολος Φυσικός Δρόμος είναι ο Δρόμος της Ζωής, ο Δρόμος της Φύσης μας, που Ξεκινά από την Ορθή Παρατήρηση του Εαυτού κι Οδηγεί μέσα από την Αληθινή Αυτογνωσία (αυτού που Συμβαίνει, Εδώ, Τώρα) στην Πραγματική Απελευθέρωση, στην Πραγματικότητα, στην Αλήθεια, σε Αυτό που οι άνθρωποι ονομάζουν και θεωρούν το πιο Ιερό Βίωμα, στην Καρδιά των Πάντων, στην Βίωση του Όλου.

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

ΑΙΩΝΙΕΣ ΑΛΗΘΕΙΕΣ

ΟΡΦΙΣΜΟΣ – ΕΛΕΥΣΙΝΙΑ ΜΥΣΤΗΡΙΑ – ΠΛΑΤΩΝΙΣΜΟΣ

«Χάος ἦν καὶ Νὺξ Ἔρεβός τε μέλαν πρῶτον καὶ Τάρταρος εὐρύς·
γῆ δ᾽ οὐδ᾽ ἀὴρ οὐδ᾽ οὐρανὸς ἦν· Ἐρέβους δ᾽ ἐν ἀπείροσι κόλποις
τίκτει πρώτιστον ὑπηνέμιον Νὺξ ἡ μελανόπτερος ᾠόν,
ἐξ οὗ περιτελλομέναις ὥραις ἔβλαστεν Ἔρως ὁ ποθεινός,
στίλβων νῶτον πτερύγοιν χρυσαῖν, εἰκὼς ἀνεμώκεσι δίναις.
Οὗτος δὲ Χάει πτερόεντι μιγεὶς νύχιος κατὰ Τάρταρον εὐρὺν
ἐνεόττευσεν γένος ἡμέτερον, καὶ πρῶτον ἀνήγαγεν εἰς φῶς.
Πρότερον δ᾽ οὐκ ἦν γένος ἀθανάτων, πρὶν Ἔρως
ξυνέμειξεν ἅπαντα·
ξυμμειγνυμένων δ᾽ ἑτέρων ἑτέροις γένετ᾽ οὐρανὸς ὠκεανός τε
καὶ γῆ πάντων τε θεῶν μακάρων γένος ἄφθιτον». 

(Ορφικός Ύμνος, διασώθηκε από τον Αριστοφάνη, «Όρνιθες, 693 – 702», 8ος – 5ος αιώνας π.Χ.)


Πρωτόγονον καλέω διφυῆ, μέγαν, αἰθερόπλαγκτον,
ᾠογενῆ, χρυσέῃσιν ἀγαλλόμενον πτερύγεσσιν,
ταυρωπόν, γένεσιν μακάρων θνητῶν τ' ἀνθρώπων,
σπέρμα πολύμνηστον, πολυόργιον, Ἠρικεπαῖον,
ἄρρητον, κρύφιον ῥοιζήτορα, παμφαὲς ἔρνος,
ὄσσων ὃς σκοτόεσσαν ἀπημαύρωσας ὁμίχλην
πάντῃ δινηθεὶς πτερύγων ῥιπαῖς κατὰ κόσμον
λαμπρὸν ἄγων φάος ἁγνόν, ἀφ' οὗ σε Φάνητα κικλήσκω
ἠδὲ Πρίηπον ἄνακτα καὶ Ἀνταύγην ἑλίκωπον.
ἀλλά, μάκαρ, πολύμητι, πολύσπορε, βαῖνε γεγηθὼς
ἐς τελετὴν ἁγνήν πολυποίκιλον ὀργιοφάνταις.

(Ορφικός Ύμνος, Πρωτογόνου, 8ος – 6ος αιώνας π.Χ.)

«Kάθαρσις δὲ εἶναι ἆρα οὐ τοῦτο συμβαίνει, ὅπερ πάλαι ἐν τῷ λόγῳ λέγεται, τὸ χωρίζειν ὅτι μάλιστα ἀπὸ τοῦ σώματος τὴν ψυχὴν καὶ ἐθίσαι αὐτὴν καθ᾽ αὑτὴν πανταχόθεν ἐκ τοῦ σώματος συναγείρεσθαί τε καὶ ἁθροίζεσθαι, καὶ οἰκεῖν κατὰ τὸ δυνατὸν καὶ ἐν τῷ νῦν παρόντι καὶ ἐν τῷ  ἔπειτα μόνην καθ᾽ αὑτήν, ἐκλυομένην ὥσπερ [ἐκ] δεσμῶν ἐκ τοῦ σώματος;»

(Πλάτωνας, Φαίδων, 67,c,d, 4ος αιώνας π.Χ.)

~~~~~

ΑΝΤΒΑΪΤΑ ΒΕΔΑΝΤΑ

«Αυτό (το Βράχμαν) είναι η βαθύτερη ουσία. Αυτό είναι η ψυχή όλου του κόσμου. Αυτό είναι η πραγματικότητα. Αυτό είναι το Άτμαν. Αυτό είσαι εσύ»

(Τσαντόγια Ουπανισάδ, 8ος – 4ος  αιώνας π.Χ.).

«Αυτό δεν έχει συνείδηση ούτε του υποκειμένου, ούτε του αντικειμένου, ούτε και των δύο. Αυτό δεν είναι ούτε απλή συνείδηση, ούτε αμέτοχη αίσθηση, ούτε σκοτάδι. Είναι αόρατο, χωρίς σχέσεις, ακατανόητο χωρίς αναφορές, χωρίς δυνατότητα περιγραφής – είναι η ουσία της Αυτοσυνείδησης, το τέλος της μάγια»

(Μαντουκία Ουπανισάδ, 8ος - 4ος  αιώνας π.Χ.)

~~~~~

ΒΟΥΔΙΣΜΟΣ

"Υπάρχει, ω αδελφοί, μία σφαίρα ζωής όπου δεν υπάρχει ούτε γη, ούτε νερό, ούτε φωτιά, ούτε αέρας, ούτε η σφαίρα του ατέλειωτου χώρου, ούτε καν η σφαίρα της συνείδησης. Εκεί που σας λέω δεν υπάρχει πραγματικά ούτε αυτός εδώ ο κόσμος, ούτε ο άλλος κόσμος, ούτε η σφαίρα του απείρου διαστήματος, ούτε η σφαίρα της άπειρης συνείδησης, ούτε η σφαίρα της ανυπαρξίας του οτιδήποτε, ούτε η σφαίρα όπου δεν υπάρχει ούτε αντίληψη, ούτε μη αντίληψη. Μιά τέτοια κατάσταση , ω αδελφοί, εγώ θα την περιέγραφα έτσι: ούτε να έρχεσαι, ούτε να πηγαίνεις, ούτε να στέκεσαι, ούτε να γυρίζεις πίσω, ούτε να κατεβαίνεις, μα ούτε και να ανεβαίνεις. Είναι κάτι σαν μη γεννημένο, μη γινόμενο, μη δημιουργημένο, μη συνθεμένο: είναι το τέλος της οδύνης".

(Ουντάνα, VIII, I, 1ος  αιώνας π.Χ.).

~~~~~

ΤΑΟΪΣΜΟΣ

«Το Τάο γιά το οποίο μπορούμε να μιλήσουμε (να το ονομάσουμε Τάο) δεν είναι το «Αμετάβλητο Τάο» (Τσ’ανγκ Τάο).
Το όνομα που μπορούμε να του δώσουμε δεν είναι «Αμετάβλητο Όνομα» (τσ’ανγκ μίνγ).
Αόρατο (Γου) είναι το όνομα που δίνω στο Γεννήτορα του Γιάνγκ και του Γιν.
Ορατό (Γιέου) είναι το όνομα που δίνω στη Μητέρα των δέκα χιλιάδων όντων.
Αληθινά, στο Γου («μη είναι», «μη έχειν προσδιορισμούς», αόρατο) θα θαυμάσουμε το μυστήριο.
Στο Γιέου («είναι», «έχειν προσδιορισμούς», ορατό) θα δούμε τα εξωτερικά φαινόμενα.
Αυτά τα δύο (Γου και Γιέου) πηγάζουν από το ίδιο (Τάο), αλλά οι τρόποι τους είναι διαφορετικοί.
Τούτο το «ίδιο» (Τάο) το ονομάζω το Σκοτεινό (Σιουάν).
Το πιό σκοτεινό αυτού του σκότους είναι η «Πύλη όλων των Μυστηρίων» (Τσ’ανγκ Τάο).

(Τάο Τε Κίνγκ, κεφάλαιο 1, 9ος - 3ος αιώνας π.Χ.).

~~~~~

ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΣ

«Άκουε, Ισραήλ· Κύριος ο Θεός ημών είναι εις Κύριος.
Και θέλεις αγαπά Κύριον τον Θεόν σου εξ όλης της καρδίας σου και εξ όλης της ψυχής σου και εξ όλης της δυνάμεώς σου.
Και ούτοι οι λόγοι, τους οποίους εγώ σε προστάζω σήμερον, θέλουσι είσθαι εν τη καρδία σου·
και θέλεις διδάσκει αυτούς επιμελώς εις τα τέκνα σου, και περί αυτών θέλεις ομιλεί καθήμενος εν τη οικία σου και περιπατών εν τη οδώ και πλαγιάζων και εγειρόμενος.
Και θέλεις δέσει αυτούς διά σημείον επί της χειρός σου και θέλουσιν είσθαι ως προμετωπίδια μεταξύ των οφθαλμών σου.
Και θέλεις γράψει αυτούς επί τους παραστάτας της οικίας σου και επί τας πύλας σου».

(Δευτερονόμιο, κεφάλαιο 6, 4-9, 9ος – 6ος αιώνας π.Χ.)


Διδάσκαλε, ποία εντολή είναι μεγάλη εν το νόμω;
Και ο Ιησούς είπε προς αυτόν· Θέλεις αγαπά Κύριον τον Θεόν σου εξ όλης της καρδίας σου και εξ όλης της ψυχής σου και εξ όλης της διανοίας σου.
Αύτη είναι πρώτη και μεγάλη εντολή.
Δευτέρα δε ομοία αυτής· Θέλεις αγαπά τον πλησίον σου ως σεαυτόν.
Εν ταύταις ταις δύο εντολαίς όλος ο νόμος και οι προφήται κρέμανται.

(Ματθαίος, κεφάλαιο 22, 36-40, 1ος αιώνας μ.Χ.)


Διδάσκαλε, τι πράξας θέλω κληρονομήσει ζωήν αιώνιον;
Ο δε είπε προς αυτόν· Εν τω νόμω τι είναι γεγραμμένον; πως αναγινώσκεις;
Ο δε αποκριθείς είπε· Θέλεις αγαπά Κύριον τον Θεόν σου εξ όλης της καρδίας σου και εξ όλης της ψυχής σου και εξ όλης της δυνάμεώς σου και εξ όλης της διανοίας σου, και τον πλησίον σου ως σεαυτόν.
Είπε δε προς αυτόν· Ορθώς απεκρίθης· τούτο κάμνε και θέλεις ζήσει.

(Λουκάς, κεφάλαιο 10, 25-28, 1ος αιώνας μ.Χ.)


«Ο λυχνος του σωματος εστιν ο οφθαλμος. εαν ουν ο οφθαλμος σου απλους η, ολον το σωμα σου φωτεινον εσται·
 εαν δε ο οφθαλμος σου πονηρος η, ολον το σωμα σου σκοτεινον εσται. ει ουν το φως το εν σοι σκοτος εστιν το σκοτος ποσον;»

(Ματθαίος, κεφάλαιο 6, 22-23, 1ος αιώνας μ.Χ.)


~~~~~

ΣΟΥΦΙΣΜΟΣ

«Χτύπησε, Κι Αυτός θα σου ανοίξει την πόρτα
Εξαφανίσου, Κι Αυτός θα σε κάνει να λάμψεις σαν τον ήλιο
Πέσε, Κι Αυτός θα σε ανυψώσει στους ουρανούς
Γίνε ένα τίποτα, Κι Αυτός θα σε μεταμορφώσει στο παν».

(Τζάλαλ Άντ-Ντιν Ρούμι, 13ος αιώνας μ.Χ.)

~~~~~



~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~