OM

ΑΚΑΔΗΜΙΑ ΕΣΩΤΕΡΙΣΜΟΥ

ΔΙΔΑΣΚΑΛΙΑ

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΜΑΣ

ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΜΑΣ

Κυριακή, 18 Μαρτίου 2018

ΟΡΦΙΣΜΟΣ (ΒΑΣΙΚΕΣ ΕΝΝΟΙΕΣ): Ο "Ιερός Χρόνος"

Προ-Κοσμική Νύχτα, κοσμικό και ετήσιο ημερονύκτιο

Προ-Κοσμική Νύχτα (Νυξ, και μελανόπτερος Νυξ) είναι ο «Χώρος» (Άχρονος Χώρος), όπου όλες οι μορφές διαλύονται, χάνοντας το «περίγραμμά» τους, κι ενώνονται με τον Όλο Χώρο…
Με μία δεύτερη έννοια, που σχετίζει την Νύχτα με την δημιουργία,  τον Κοσμικό Κύκλο, «Νύχτα» είναι το Υπερκόσμιο, (το Αόρατο, το μη-υλικό), από το Οποίο προέρχεται και στο Οποίο απορροφάται το κοσμικό… Μέρα, με αυτή την έννοια, είναι το ορατό, ο φυσικός υλικός κόσμος…
Από την άλλη μεριά ο Κοσμικός Κύκλος, η κοσμική δημιουργία συμβολίζεται, αποτυπώνεται κι αντιστοιχεί στον Ετήσιο Κύκλο (που αναπαριστάνει έτσι τον κοσμικό κύκλο στην εναλλαγή του έτους, των εποχών, σε μία ετήσια επανάληψη της κοσμογονίας)… όπου η Νύχτα ταυτίζεται με την περίοδο από την φθινοπωρινή ισημερία μέχρι την εαρινή ισημερία (και παριστάνεται συμβολικά στην εκλειπτική με το άνω μέρος της εκλειπτικής από ισημερία σε ισημερία και περιλαμβάνει το χειμερινό ηλιοστάσιο)… και η Μέρα ταυτίζεται με την περίοδο από την εαρινή ισημερία μέχρι την φθινοπωρινή ισημερία (και παριστάνεται συμβολικά στην εκλειπτική με το κάτω μέρος της εκλειπτικής από ισημερία σε ισημερία και περιλαμβάνει το θερινό ηλιοστάσιο)…
Ο Θεός ταυτίζεται με τον Προ-Κοσμικό Ήλιο (τον Ωογέννητο Έρωτα,  τον Πρωτόγονο, τον Φάνη…)… Ταυτίζεται με τον Κοσμικό Ήλιο (τον Ζαγρέα)… Ταυτίζεται με τον Ετήσιο Ήλιο, στην διπλή του Όψη (Διόνυσος, Απόλλωνας)… αλλά και με τον κοσμικό ήλιο, το άστρο, (που εμπλουτίζεται με ένα μυστικιστικό περιεχόμενο), και τις κινήσεις του στην διάρκεια του έτους, που παριστάνονται από τις διάφορες θέσεις του στην εκλειπτική… Όλα αυτά είναι σύμβολα που αναφέρονται και μας αναγάγουν στην Πραγματικότητα…
Ειδικότερα:
Ο Ζαγρέας είναι ο «Ήλιος του μεσονυκτίου», που στο χειμερινό ηλιοστάσιο, στις 22 Δεκεμβρίου «χάνεται» και «ξαναφανερώνεται», στα πλαίσια του Κοσμικού Κύκλου και της Αιώνιας Επαναγέννησης που αποτυπώνεται (και) στον Ετήσιο Κύκλο. Ορατό σύμβολο της κοσμικής διαδικασίας στην διάρκεια του έτους είναι ο «ήλιος του μεσονυκτίου» που το Χειμώνα, στο Βόρειο Ημισφαίριο, πάνω από τον αρκτικό κύκλο, στο γεωγραφικό πλάτος 66,33 μοίρες «αδυνατίζει», για να «δυναμώσει» στην συνέχεια… Αυτό το κοσμικό (και ετήσιο) γεγονός συμβολίζεται ακόμα (όταν ο κοσμικός χρόνος ταυτίζεται με το «έτος») στο τελετουργικό σβήσιμο της «Φωτιάς» (στις «εστίες» των ναών και των σπιτιών) και το «ξανάναμά» της, ακριβώς στην εναλλαγή του χρόνου, στις 22 Δεκεμβρίου, στην αστρική πρωτοχρονιά…
Ο Διόνυσος είναι ο «Ήλιος της Νύχτας», (της περιόδου από την φθινοπωρινή ισημερία μέχρι την εαρινή ισημερία, κατά την διάρκεια της οποίας ο ήλιος (στο Βόρειο ημισφαίριο, όπου βρίσκεται η Ελλάδα…), «αδυνατίζει» και δεν μπορεί να ζωοποιήσει την φύση, με τον ερχομό του χειμώνα, και «ξαναδυναμώνει» την άνοιξη, για να «ξαναναστήσει»  την φύση. Σε αυτή την περίοδο ο ήλιος στην εκλειπτική παίρνει το δρόμο του «Νότου»… Αυτός είναι ο λόγος που «καθιερώθηκαν» τα «Αναγώγια» του Θεού Διονύσου, κι η «αναχώρηση» του Απόλλωνα για την «χώρα των υπερβορείων»… καθώς και τα «Καταγώγια» του Θεού Διονύσου, κι ο «ερχομός» του Απόλλωνα από την «χώρα των υπερβορείων»… (αν και στην κλασσική εποχή, στα Μεγάλα Διονύσια, «Αναγώγια», «Καταγώγια», γιορτάζονταν την ίδια μέρα, σε μία «επανάληψη» και της «κανονικής γιορτής» που γινόταν το χειμώνα (στους Δελφούς, κι αλλού…)…
Ο Απόλλωνας είναι ο «Ήλιος της Μέρας», (της περιόδου από την εαρινή ισημερία ως την φθινοπωρινή ισημερία, κατά την διάρκεια της οποίας ο ήλιος (στο Βόρειο ημισφαίριο) κυριαρχεί, στην φύση, που ανθίζει και καρπίζει. Σε αυτή την περίοδο ο ήλιος στην εκλειπτική παίρνει τον δρόμο του «Βορά»… Στην διάρκεια αυτής της περιόδου γίνονται διάφορες γιορτές που σχετίζονται με την φύση, την παραγωγή, και ιδιαίτερα την αγροτική παραγωγή…
Γίνεται κατανοητό ότι, το Άχρονο (το Προκοσμικό), το Αόρατο (στην Κοσμική Δημιουργία), η Νύχτα (στην Ετήσια Επανάληψη της Κοσμογονίας), ο Χειμώνας (στον Ετήσιο Κύκλο των εποχών), ο Θεός, Διόνυσος κι Απόλλωνας (σαν Γενουσιουργός και Ζωοποιός Δύναμη), ο Ήλιος (σαν Δύναμη του φυσικού κόσμου), ο ήλιος (το άστρο, σαν ορατό σύμβολο κι όργανο του Θεού, που δίνει ζωή στη γη)… όλα «ταυτίζονται», όχι από την άποψη του «περιεχομένου» (αφού ανήκουν σε διαφορετικά επίπεδα ύπαρξης), αλλά σημασιολογικά και αναλογικά στα διάφορα επίπεδα της ύπαρξης… Ό, τι είναι ο Θεός για την Ύπαρξη, είναι (αναλογικά) ο ήλιος για την ζωή στη γη… Έτσι σε όποιο επίπεδο ύπαρξης κι αν «λειτουργούμε», κατανοούμε πως αναλογικά, το ίδιο συμβαίνει και στα άλλα επίπεδα ύπαρξης… Από το μεταφυσικό επίπεδο μπορούμε να κατέβουμε επαγωγικά στο υλικό επίπεδο… η από το υλικό επίπεδο να ανέβουμε αναγωγικά στο μεταφυσικό επίπεδο… Με άλλα λόγια δεν ταυτίζουμε σαν ουσίες το Άχρονο, το Θεό, τον Ήλιο, τον ήλιο (άστρο)… αυτό πρέπει να είναι ξεκάθαρο…
.

Το «Κοσμικό Ωόν

Το Πρώτο Ον (ο Πρωτόγονος, ο Προκοσμικός) «αναδύθηκε» μέσα από ένα «Μυθικό Αυγό» (σύμβολο του Απεριόριστου Χώρου που με την Θεϊκή Δύναμη, «μεταβάλλεται» σε «Δημιουργικό Χώρο», εντός του Οποίου θα «εκδηλωθούν» όλα)…
Η τελετουργική χρήση του αυγού (όχι μόνο στην Αρχαία Ελλάδα αλλά και σε άλλα μέρη του πλανήτη), αποτελεί μία «θεοφάνεια» της δημιουργίας, μία επανάληψη της κοσμικής δημιουργίας…
Από αυτό το πανάρχαιο έθιμο (που το επαναλάμβαναν οι αρχαίοι σε εορτές της άνοιξης) πηγάζει και το έθιμο των χριστιανών να βάφουν κόκκινα αυγά το Πάσχα, (κατ’ εξοχήν ανοιξιάτικη γιορτή, που είναι απομίμηση της εορτής των «Αναγωγίων» - «Καταγωγίων» που γιόρταζαν οι Αρχαίοι Έλληνες στα Μεγάλα Διονύσια…)…
.

Το Άχρονο κι ο χρόνος

Το Άχρονο (σαν μεταφυσική κατάσταση ύπαρξης) δεν είναι (όπως λανθασμένα μπορεί να νομίσουμε, αν μείνουμε στην γραμματική κι ετυμολογική έκφραση) το αντίθετο (της δημιουργίας και) του χρόνου…
Ο χρόνος όπως γίνεται αντιληπτός από τον άνθρωπο είναι «διάρκεια», διαδοχή γεγονότων (και κατ’ επέκταση, παρελθόν-παρόν-μέλλον)…
Ο Άνθρωπος (ο Αρχαίος Έλληνας μέσα από την Μύηση), δεν επιζητεί να «βγει έξω» από την διάρκεια και την διαδοχή (τον χρόνο με την κοινή έννοια), σε κάποιο φανταστικό άχρονο, πλασματικό αιώνιο… Αντίθετα επιζητεί να «εντάξει» μέσα στο Άχρονο, (το Αιώνιο), την διάρκεια… Ζητά, μέσα στην Ιερή Στιγμή του Τώρα να εντάξει την διάρκεια, τον ιστορικό χρόνο… Μέσα στο Αιώνιο Τώρα που Ρέει χωρίς να αλλοιώνεται πραγματικά εντάσσει όλα τα συμβάντα, προϊστορικά, ιστορικά, και μεταϊστορικά, δηλαδή όλο το χρόνο…
Αυτό βέβαια «γίνεται» μέσα από την Μυητική Διαδικασία, την Εσωτερική Προσπάθεια, την Οντολογική Μεταμόρφωση… Ανεβαίνοντας τις Πέντε Βαθμίδες της Μύησης (των Μυστηρίων) ο Αρχαίος Μύστης έφθανε στην Πλήρη Αντίληψη της Πραγματικότητας, στο Άχρονο που Αγκαλιάζει τα πάντα, γινόταν «αθάνατος» σαν τον Θεό… Αυτή είναι η πραγματική έννοια της «αθανασίας» στην Αρχαία Ελλάδα…
Το Άχρονο, η Αιωνιότητα που Ρέει ( «ο Ζευς που ήταν, ο Ζευς που είναι, ο Ζευς που θα είναι»… κατά την αρχαία έκφραση…), είναι Αυτό που Συμπεριλαμβάνει Τώρα, Εδώ, τα πάντα, και την διάρκεια (τον ιστορικό χρόνο), δεν είναι το «αντίθετο» της διάρκειας… Σε Αυτό το Αιώνιο που Ρέει ήθελε ο Αρχαίος Μύστης να «αναδυθεί», να Ομοιωθεί με τον Θεό, να κατακτήσει την «αθανασία»… Αυτός ήταν ο Σκοπός των Μυστηρίων, και το βαθύτερο νόημα της Φιλοσοφίας, όπως την αντιλαμβάνονταν οι Αρχαίοι Σοφοί, ο Πλάτωνας, κι οι άλλοι…
Το Αληθινό Άχρονο (όπως το Αντιλαμβάνονταν οι Αρχαίοι Μύστες) είναι Βίωμα του Αιώνιου Τώρα που Ρέει και τα συμπεριλαμβάνει όλα, δεν είναι μία έννοια, μία ανθρώπινη σύλληψη…
Είναι η ανθρώπινη σκέψη που (προφανώς αγνοεί την Αρχαία Γνώση κι) εργάζεται με έννοιες (κι όχι βιώματα) που αντιπαραθέτει στην έννοια της διάρκειας ένα αντίθετο, (φανταστικό) άχρονο…
.

Ο καθαγιασμένος χρόνος

Οποιαδήποτε στιγμή της χρονικής διάρκειας, μπορούμε να υπερβούμε το χρόνο και να «Ανυψωθούμε» (μέσω των Μυστηρίων, της εσωτερικής προσπάθειας, και της οντολογικής μεταμόρφωσης) Ως το Άχρονο.
Η καθιέρωση ενός ιερού ημερολογίου, ιερών στιγμών του χρόνου (ηλιοστάσια, ισημερίες, νέα σελήνη, πανσέληνος, μήνες, γιορτές…) δεν καταργούν την ελευθερία του ανθρώπου, αλλά του δίνουν την δυνατότητα να συμμετέχει μαζί με άλλους, στην κοινή αντίληψη, στην κοινή πίστη, στην κοινή δράση, στην κοινή ζωή…
Οι Αρχαίοι Έλληνες της Δημοκρατίας, είχαν καθιερώσει (πολύ σοφά) ένα σεληνιακό ημερολόγιο (με ηλιακά στοιχεία, που λάβαινε υπόψη ηλιοστάσια, ισημερίες, κλπ…) στο οποίο προσάρμοσαν, τελετές πανάρχαιες, νέες γιορτές, υπάρχουσες γιορτές στις οποίες έδωσαν άλλο νόημα…



~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Η ΟΔΟΣ - ΣΤΟΧΑΣΜΟΙ ΚΑΙ ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ

23 – Σεπτέμβριος – 2018

Ενδιαφέρεται κάποιος για τις Θρησκευτικές Πρακτικές, για τον Διαλογισμό κλπ. όταν νοιώθει βαθιά μέσα του, την εσωτερική ανάγκη να Βιώσει την Πραγματικότητα, να Βρει την Αλήθεια για την Ύπαρξή του, την Ζωή, την Πραγματική Ζωή. Αυτό σημαίνει ότι εκπληρώνει μια φυσική ανάγκη της ζωής, ένα βαθύτερο σκοπό της ύπαρξης. Δεν επιβάλει στον εαυτό του μια αυθαίρετη πειθαρχία της οποίας δεν γνωρίζει τον σκοπό, τους στόχους και τους μηχανισμούς της.

Ο Αληθινός Διαλογισμός είναι μια Φυσική Εκπλήρωση, μια Άνθιση της Ζωής, μια Ωρίμανση της Κατανόησης και μια Αληθινή Πραγμάτωση της Ύπαρξης. Είναι το Εσωτερικό Φως που Ανατέλλει, η Νέα Ζωή που Γεννιέται, το Χρυσό Λουλούδι που Ανθίζει. Είναι ο Αληθινός Εαυτός.

 

09 - Σεπτέμβριος - 2018

Χιλιάδες χρόνια τώρα οι άνθρωποι χρησιμοποιούν θρησκευτικές πρακτικές, διαλογισμό, γιόγκα, σαντάνα, προσευχή, ενατένιση, συγκέντρωση κι άλλες παρόμοιες πνευματικές τεχνικές με σκοπό να Βιώσουν την Ανώτερη Πραγματικότητα, να Προσεγγίσουν τον Θεό, να Ζήσουν μια Ανώτερη Κατάσταση της Συνείδησης ή να Πραγματοποιήσουν μια Διεύρυνση της Συνείδησης.

Εντούτοις ελάχιστοι άνθρωποι αντιλαμβάνονται ορθά την θρησκευτική δράση κι ασκούν ορθά την πνευματική πρακτική (όποια πρακτική κι αν εφαρμόζουν). Συνήθως οι άνθρωποι, που είτε δεν εμβαθύνουν στο πνευματικό θέμα είτε πληροφορούνται ανεπαρκώς από ανθρώπους που δεν έχουν πραγματική εμπειρία αυτών των θεμάτων (αλλά έχουν απλώς συσσωρεύσει διανοητικές πληροφορίες περί παντός επιστητού), κάνουν ένα βασικό λάθος.

Στην πρακτική εξάσκησή τους δεν ενεργούν με ορθό τρόπο, πράγμα που θα φανέρωνε μια πραγματική κατανόηση, (και μόνο κάποιοι που έχουν εμπειρία μπορούν να υποδείξουν εδώ το ορθό και το λάθος), αλλά ενεργοποιούν ή δραστηριοποιούν κατώτερα κέντα λειτουργίας που εκ των πραγμάτων δεν μπορούν να τους οδηγήσουν πέρα από τα όρια της φυσικής λειτουργίας τους.

Στην πραγματικότητα όλες αυτές οι άστοχες δράσεις που οι άνθρωποι ονομάζουν διαλογισμό, συγκέντρωση, κάθε είδους πνευματική δράση, έχουν πραγματικό στόχο (είτε το αντιλαμβάνεται ο ασκούμενος, είτε όχι) την υπέρβαση της ίδιας της διαδικασίας που επιτελεί ο ασκούμενος. Ο Πανταζάλι το ξεκαθαρίζει απόλυτα ήδη στους πρώτους αφορισμούς στο «Γιόγκα Σούτρας». Η Συγκέντρωση πρέπει να τελειωθεί, να οδηγηθεί σε Μη-Συγκέντρωση. Το Σαμάντι (στην «περιοχή» του Διαλογισμού) «πραγματώνεται» (και μόνο τότε) όταν ακριβώς καταλύεται το «κέντρο δράσης» και διαλύεται η διάκριση Διαλογιζόμενου-διαλογισμού-αντικειμένου του διαλογισμού σε μια Ενότητα Επίγνωσης που περιλαμβάνει τα πάντα. Είναι η Μη-Δυαδική  Συνείδηση για την οποία μιλούν όλοι αυτοί που φτάνουν στην Εξωτερική Φώτιση που είναι στο Κατώφλι του Εσωτερικού Χώρου και της Πραγματικής Εμπειρίας στα Βαθύτερα Πεδία της Συνείδησης Όπου Ανατέλλει το Εσωτερικό Φως της Ύπαρξης.

Αυτός ο δρόμος είναι ένας δύσκολος και συχνά προβληματικός κι επώδυνος τρόπος για να φτάσουμε να Βιώσουμε την Αλήθεια. Παραμένει όμως ο κλασσικός δρόμος για τους πιο πολλούς ανθρώπους που ζουν μέσα στην δυαδικότητα (στον διαχωρισμό υποκειμένου-αντικειμένου) και δεν αντιλαμβάνονται επαρκώς τους μηχανισμούς της ύπαρξής τους, ή δεν τους έχει υποδειχθεί η ορθή αντιμετώπιση του προβλήματος (από κάποιους που γνωρίζουν, που γνωρίζουν απλά γιατί έχουν εμπειρία).

Ασφαλώς υπάρχει πιο άμεσος τρόπος δράσης, ακόμα και στιγμιαία μετάβαση στην Αφυπνισμένη Κατάσταση της Μη-Δυαδικής Συνείδησης. Αλλά για τους πιο πολλούς ανθρώπους φαίνεται δρόμος απόκρημνος ή δύσβατος.

Στην πραγματικότητα ο πιο Απλός Εύκολος Φυσικός Δρόμος είναι ο Δρόμος της Ζωής, ο Δρόμος της Φύσης μας, που Ξεκινά από την Ορθή Παρατήρηση του Εαυτού κι Οδηγεί μέσα από την Αληθινή Αυτογνωσία (αυτού που Συμβαίνει, Εδώ, Τώρα) στην Πραγματική Απελευθέρωση, στην Πραγματικότητα, στην Αλήθεια, σε Αυτό που οι άνθρωποι ονομάζουν και θεωρούν το πιο Ιερό Βίωμα, στην Καρδιά των Πάντων, στην Βίωση του Όλου.

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

ΑΙΩΝΙΕΣ ΑΛΗΘΕΙΕΣ

ΟΡΦΙΣΜΟΣ – ΕΛΕΥΣΙΝΙΑ ΜΥΣΤΗΡΙΑ – ΠΛΑΤΩΝΙΣΜΟΣ

«Χάος ἦν καὶ Νὺξ Ἔρεβός τε μέλαν πρῶτον καὶ Τάρταρος εὐρύς·
γῆ δ᾽ οὐδ᾽ ἀὴρ οὐδ᾽ οὐρανὸς ἦν· Ἐρέβους δ᾽ ἐν ἀπείροσι κόλποις
τίκτει πρώτιστον ὑπηνέμιον Νὺξ ἡ μελανόπτερος ᾠόν,
ἐξ οὗ περιτελλομέναις ὥραις ἔβλαστεν Ἔρως ὁ ποθεινός,
στίλβων νῶτον πτερύγοιν χρυσαῖν, εἰκὼς ἀνεμώκεσι δίναις.
Οὗτος δὲ Χάει πτερόεντι μιγεὶς νύχιος κατὰ Τάρταρον εὐρὺν
ἐνεόττευσεν γένος ἡμέτερον, καὶ πρῶτον ἀνήγαγεν εἰς φῶς.
Πρότερον δ᾽ οὐκ ἦν γένος ἀθανάτων, πρὶν Ἔρως
ξυνέμειξεν ἅπαντα·
ξυμμειγνυμένων δ᾽ ἑτέρων ἑτέροις γένετ᾽ οὐρανὸς ὠκεανός τε
καὶ γῆ πάντων τε θεῶν μακάρων γένος ἄφθιτον». 

(Ορφικός Ύμνος, διασώθηκε από τον Αριστοφάνη, «Όρνιθες, 693 – 702», 8ος – 5ος αιώνας π.Χ.)


Πρωτόγονον καλέω διφυῆ, μέγαν, αἰθερόπλαγκτον,
ᾠογενῆ, χρυσέῃσιν ἀγαλλόμενον πτερύγεσσιν,
ταυρωπόν, γένεσιν μακάρων θνητῶν τ' ἀνθρώπων,
σπέρμα πολύμνηστον, πολυόργιον, Ἠρικεπαῖον,
ἄρρητον, κρύφιον ῥοιζήτορα, παμφαὲς ἔρνος,
ὄσσων ὃς σκοτόεσσαν ἀπημαύρωσας ὁμίχλην
πάντῃ δινηθεὶς πτερύγων ῥιπαῖς κατὰ κόσμον
λαμπρὸν ἄγων φάος ἁγνόν, ἀφ' οὗ σε Φάνητα κικλήσκω
ἠδὲ Πρίηπον ἄνακτα καὶ Ἀνταύγην ἑλίκωπον.
ἀλλά, μάκαρ, πολύμητι, πολύσπορε, βαῖνε γεγηθὼς
ἐς τελετὴν ἁγνήν πολυποίκιλον ὀργιοφάνταις.

(Ορφικός Ύμνος, Πρωτογόνου, 8ος – 6ος αιώνας π.Χ.)

«Kάθαρσις δὲ εἶναι ἆρα οὐ τοῦτο συμβαίνει, ὅπερ πάλαι ἐν τῷ λόγῳ λέγεται, τὸ χωρίζειν ὅτι μάλιστα ἀπὸ τοῦ σώματος τὴν ψυχὴν καὶ ἐθίσαι αὐτὴν καθ᾽ αὑτὴν πανταχόθεν ἐκ τοῦ σώματος συναγείρεσθαί τε καὶ ἁθροίζεσθαι, καὶ οἰκεῖν κατὰ τὸ δυνατὸν καὶ ἐν τῷ νῦν παρόντι καὶ ἐν τῷ  ἔπειτα μόνην καθ᾽ αὑτήν, ἐκλυομένην ὥσπερ [ἐκ] δεσμῶν ἐκ τοῦ σώματος;»

(Πλάτωνας, Φαίδων, 67,c,d, 4ος αιώνας π.Χ.)

~~~~~

ΑΝΤΒΑΪΤΑ ΒΕΔΑΝΤΑ

«Αυτό (το Βράχμαν) είναι η βαθύτερη ουσία. Αυτό είναι η ψυχή όλου του κόσμου. Αυτό είναι η πραγματικότητα. Αυτό είναι το Άτμαν. Αυτό είσαι εσύ»

(Τσαντόγια Ουπανισάδ, 8ος – 4ος  αιώνας π.Χ.).

«Αυτό δεν έχει συνείδηση ούτε του υποκειμένου, ούτε του αντικειμένου, ούτε και των δύο. Αυτό δεν είναι ούτε απλή συνείδηση, ούτε αμέτοχη αίσθηση, ούτε σκοτάδι. Είναι αόρατο, χωρίς σχέσεις, ακατανόητο χωρίς αναφορές, χωρίς δυνατότητα περιγραφής – είναι η ουσία της Αυτοσυνείδησης, το τέλος της μάγια»

(Μαντουκία Ουπανισάδ, 8ος - 4ος  αιώνας π.Χ.)

~~~~~

ΒΟΥΔΙΣΜΟΣ

"Υπάρχει, ω αδελφοί, μία σφαίρα ζωής όπου δεν υπάρχει ούτε γη, ούτε νερό, ούτε φωτιά, ούτε αέρας, ούτε η σφαίρα του ατέλειωτου χώρου, ούτε καν η σφαίρα της συνείδησης. Εκεί που σας λέω δεν υπάρχει πραγματικά ούτε αυτός εδώ ο κόσμος, ούτε ο άλλος κόσμος, ούτε η σφαίρα του απείρου διαστήματος, ούτε η σφαίρα της άπειρης συνείδησης, ούτε η σφαίρα της ανυπαρξίας του οτιδήποτε, ούτε η σφαίρα όπου δεν υπάρχει ούτε αντίληψη, ούτε μη αντίληψη. Μιά τέτοια κατάσταση , ω αδελφοί, εγώ θα την περιέγραφα έτσι: ούτε να έρχεσαι, ούτε να πηγαίνεις, ούτε να στέκεσαι, ούτε να γυρίζεις πίσω, ούτε να κατεβαίνεις, μα ούτε και να ανεβαίνεις. Είναι κάτι σαν μη γεννημένο, μη γινόμενο, μη δημιουργημένο, μη συνθεμένο: είναι το τέλος της οδύνης".

(Ουντάνα, VIII, I, 1ος  αιώνας π.Χ.).

~~~~~

ΤΑΟΪΣΜΟΣ

«Το Τάο γιά το οποίο μπορούμε να μιλήσουμε (να το ονομάσουμε Τάο) δεν είναι το «Αμετάβλητο Τάο» (Τσ’ανγκ Τάο).
Το όνομα που μπορούμε να του δώσουμε δεν είναι «Αμετάβλητο Όνομα» (τσ’ανγκ μίνγ).
Αόρατο (Γου) είναι το όνομα που δίνω στο Γεννήτορα του Γιάνγκ και του Γιν.
Ορατό (Γιέου) είναι το όνομα που δίνω στη Μητέρα των δέκα χιλιάδων όντων.
Αληθινά, στο Γου («μη είναι», «μη έχειν προσδιορισμούς», αόρατο) θα θαυμάσουμε το μυστήριο.
Στο Γιέου («είναι», «έχειν προσδιορισμούς», ορατό) θα δούμε τα εξωτερικά φαινόμενα.
Αυτά τα δύο (Γου και Γιέου) πηγάζουν από το ίδιο (Τάο), αλλά οι τρόποι τους είναι διαφορετικοί.
Τούτο το «ίδιο» (Τάο) το ονομάζω το Σκοτεινό (Σιουάν).
Το πιό σκοτεινό αυτού του σκότους είναι η «Πύλη όλων των Μυστηρίων» (Τσ’ανγκ Τάο).

(Τάο Τε Κίνγκ, κεφάλαιο 1, 9ος - 3ος αιώνας π.Χ.).

~~~~~

ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΣ

«Άκουε, Ισραήλ· Κύριος ο Θεός ημών είναι εις Κύριος.
Και θέλεις αγαπά Κύριον τον Θεόν σου εξ όλης της καρδίας σου και εξ όλης της ψυχής σου και εξ όλης της δυνάμεώς σου.
Και ούτοι οι λόγοι, τους οποίους εγώ σε προστάζω σήμερον, θέλουσι είσθαι εν τη καρδία σου·
και θέλεις διδάσκει αυτούς επιμελώς εις τα τέκνα σου, και περί αυτών θέλεις ομιλεί καθήμενος εν τη οικία σου και περιπατών εν τη οδώ και πλαγιάζων και εγειρόμενος.
Και θέλεις δέσει αυτούς διά σημείον επί της χειρός σου και θέλουσιν είσθαι ως προμετωπίδια μεταξύ των οφθαλμών σου.
Και θέλεις γράψει αυτούς επί τους παραστάτας της οικίας σου και επί τας πύλας σου».

(Δευτερονόμιο, κεφάλαιο 6, 4-9, 9ος – 6ος αιώνας π.Χ.)


Διδάσκαλε, ποία εντολή είναι μεγάλη εν το νόμω;
Και ο Ιησούς είπε προς αυτόν· Θέλεις αγαπά Κύριον τον Θεόν σου εξ όλης της καρδίας σου και εξ όλης της ψυχής σου και εξ όλης της διανοίας σου.
Αύτη είναι πρώτη και μεγάλη εντολή.
Δευτέρα δε ομοία αυτής· Θέλεις αγαπά τον πλησίον σου ως σεαυτόν.
Εν ταύταις ταις δύο εντολαίς όλος ο νόμος και οι προφήται κρέμανται.

(Ματθαίος, κεφάλαιο 22, 36-40, 1ος αιώνας μ.Χ.)


Διδάσκαλε, τι πράξας θέλω κληρονομήσει ζωήν αιώνιον;
Ο δε είπε προς αυτόν· Εν τω νόμω τι είναι γεγραμμένον; πως αναγινώσκεις;
Ο δε αποκριθείς είπε· Θέλεις αγαπά Κύριον τον Θεόν σου εξ όλης της καρδίας σου και εξ όλης της ψυχής σου και εξ όλης της δυνάμεώς σου και εξ όλης της διανοίας σου, και τον πλησίον σου ως σεαυτόν.
Είπε δε προς αυτόν· Ορθώς απεκρίθης· τούτο κάμνε και θέλεις ζήσει.

(Λουκάς, κεφάλαιο 10, 25-28, 1ος αιώνας μ.Χ.)


«Ο λυχνος του σωματος εστιν ο οφθαλμος. εαν ουν ο οφθαλμος σου απλους η, ολον το σωμα σου φωτεινον εσται·
 εαν δε ο οφθαλμος σου πονηρος η, ολον το σωμα σου σκοτεινον εσται. ει ουν το φως το εν σοι σκοτος εστιν το σκοτος ποσον;»

(Ματθαίος, κεφάλαιο 6, 22-23, 1ος αιώνας μ.Χ.)


~~~~~

ΣΟΥΦΙΣΜΟΣ

«Χτύπησε, Κι Αυτός θα σου ανοίξει την πόρτα
Εξαφανίσου, Κι Αυτός θα σε κάνει να λάμψεις σαν τον ήλιο
Πέσε, Κι Αυτός θα σε ανυψώσει στους ουρανούς
Γίνε ένα τίποτα, Κι Αυτός θα σε μεταμορφώσει στο παν».

(Τζάλαλ Άντ-Ντιν Ρούμι, 13ος αιώνας μ.Χ.)

~~~~~



~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~