OM

ΑΚΑΔΗΜΙΑ ΕΣΩΤΕΡΙΣΜΟΥ

ΔΙΔΑΣΚΑΛΙΑ

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΜΑΣ

ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΜΑΣ

ΜΕΤΑΦΙΛΟΣΟΦΙΑ















Η Διανόηση, που αναπτύσσεται στην Βάση της Πρωτογενούς Αντίληψης, Εννόησης, της Εμπειρίας της Πραγματικότητας, είναι μια «υπερδομή», μια κατασκευή. Δημιουργεί την εικόνα της πραγματικότητας με βάση την «αποκρυσταλλωμένη αντίληψη της πραγματικότητας» (που έχει αποθηκεύσει στην μνήμη), με επιλογές και προσανατολισμούς, προς κάποιο υποτιθέμενο στόχο. Σαν «υπερδομή» και σαν εργαλείο αντίληψης και δράσης μπορεί να είναι χρήσιμο ως ένα σημείο, για πρακτικούς σκοπούς, αλλά δεν είναι η Ζωντανή Πραγματικότητα. Χώρια που, πολλές φορές, αυτή η «προσωπική οπτική» δεν έχει στέρεες βάσεις και παραπλανά. Ολόκληρη η ιστορία του ανθρώπου, ολόκληρος ο ανθρώπινος πολιτισμός, μέχρι σήμερα, βασίζεται σε αυτήν την διανόηση.

Καθώς η διανόηση (σαν λειτουργία) πηγάζει από την ύπαρξη ενός αντιληπτικού κέντρου (που δημιούργησε η «άγνοια», σε κάποιο μεταφυσικό πεδίο) και λειτουργεί μέσα στην δυαδική σύλληψη της πραγματικότητας (εγώ-κόσμος) δεν μπορεί παρά να είναι «μεροληπτική». Στον χώρο της διανόησης δεν υπάρχει σωστό ή λάθος. Υπάρχουν απλά διαφορετικές θεωρήσεις, από διαφορετικά αντιληπτικά κέντρα. Ανάλογα την θέση, τις υπάρχουσες καταστάσεις και συνθήκες, όλες οι απόψεις είναι «σωστές» και ταυτόχρονα, σαν μεροληπτικές θεωρήσεις, όλες οι απόψεις της πραγματικότητας είναι «λάθος». Κι ασφαλώς, εννοείται, από μεταφυσική άποψη είναι όλα λάθος.

Οι άνθρωποι προσπαθούν χιλιάδες χρόνια να ερμηνεύσουν την πραγματικότητα μέσω της διανόησης. Και πάντα οι άνθρωποι αντιλαμβάνονταν και λειτουργούσαν στο πλαίσιο μιας «γενικής αντίληψης της πραγματικότητας» στην οποία εντάσσονται με την «κοινωνικοποίησή» τους κι η οποία εκφράζεται μέσα από την κουλτούρα της κοινωνίας στην οποία ανήκουν, την γλώσσα (που ερμηνεύει την πραγματικότητα), την εκπαίδευση (που «διαμορφώνει» νοοτροπίες), τα ήθη, τα έθιμα και τις κοινωνικές συμπεριφορές. Αλλά η επίσημη κοινωνική κοσμοθεωρία είναι πάντα πολύ επιφανειακή και προσανατολισμένη προς τον εξωτερικό κόσμο και τις πρακτικές ανάγκες της κοινωνίας και των ανθρώπων. Είναι χρήσιμη για την ζωή στην κοινωνία αλλά δεν δίνει πραγματικές απαντήσεις στα ερωτήματα του ανθρώπου για το «τι είναι η πραγματικότητα», η ύπαρξη, η ζωή, τι είναι πραγματικά ο άνθρωπος και προς τα που προσανατολίζεται κι ολοκληρώνεται. Ακόμα  όλες οι μεταφυσικές θεωρήσεις, των θρησκειών, των φιλοσοφιών, είναι διανοητικές προσεγγίσεις (θεωρητικές) της πραγματικότητες κι οι θρησκευτικές ή παραθρησκευτικές πρακτικές τους λειτουργούν πάντα μέσα στην περιορισμένη δυαδική αντίληψη και δεν έχουν κανένα βιωματικό πραγματικό αποτέλεσμα.

Οι Πραγματικοί Σοφοί της ανθρωπότητας, εδώ και κάποιες χιλιάδες χρόνια, έχουν διαπιστώσει ότι η διανόηση έχει περιορισμένο χώρο δράσης και δεν μπορεί να απαντήσει στο τι είναι πραγματικότητα, πως βιώνουμε την πραγματικότητα, πως ζούμε αληθινά. Ο λόγος είναι απλός. Η διανόηση δεν μπορεί (σαν μέρος) να συλλάβει το Όλο μέσα στο οποίο εντάσσεται και λειτουργεί, γιατί υπάρχουν «περιοχές» της ύπαρξης που δεν «αγγίζει». Οι περισσότεροι άνθρωποι περνούν από την ζωή και ξοδεύουν τον χρόνο τους μέσα στον διανοητικό λήθαργο, που τους πληροφορεί επίσης (παραπλανώντας τους) ότι ζουν πραγματικά, ότι ζουν την αληθινή ζωή. Αυτή είναι η δύναμη της Μάγια, της ψευδαίσθησης, του ονείρου, να σε πείθει ότι όλο αυτό είναι αληθινό. Για να Δούμε όμως την Αλήθεια, ή αλλιώς για να Αφυπνιστούμε στην Πραγματικότητα, πρέπει να «ξυπνήσουμε» από τον διανοητικό λήθαργο. Η διανόηση, η σκέψη, δεν μπορεί να σε πάει πέρα από τον εαυτό της κι ό,τι βρεις με την σκέψη, τον Θεό, την Αλήθεια, την Πραγματικότητα, την Ζωή, θα είναι όχι το Πραγματικό αλλά αυτό που έφτιαξε η σκέψη, αυτό που σκέφτηκες. Η Αντίληψη της Πραγματικότητας ανατέλλει εκεί που τελειώνει η σκέψη.

Μεταφιλοσοφία είναι να Αντιλαμβάνεσαι με ένα Τρόπο Ευρύτερο της διανόησης. Με ένα Τρόπο Άμεσο και Ανόθευτο, όπου δεν εισχωρεί η σκέψη. Είναι ακριβώς η Απελευθέρωση της Αντίληψης από όλες τις περιοριστικές λειτουργίες της σκέψης, της αίσθησης. Αυτή η Αντίληψη έχει ήδη την Ωριμότητα της εμπειρίας της σκέψης και των περιορισμών της. Την έχει δοκιμάσει κι έχει δει τα όριά της. Και την εγκαταλείπει γιατί είναι πολύ περιορισμένη και δεν μπορεί να της δείξει το Πραγματικό, την Αλήθεια. Είναι μια Θεώρηση Ανώτερη της διανόησης, πέρα από την σκέψη, τις αντιλήψεις μέσα από ένα αντιληπτικό κέντρο, πέρα από την δυαδικότητα, πέρα από την μνήμη, πέρα από τον χρόνο.

Η Μεταφιλοσοφία ξεκινάει εκεί που τελειώνει η σκέψη. Η Εμπειρία της «διάλυσης» του αντιληπτικού κέντρου, του εγώ, το οποίο κατασκευάζει η σκέψη και στο οποίο «αναφέρει» και συγκεντρώνει» όλες τις δυαδικές εμπειρίες, γίνεται αντιληπτή σαν Ανάδυση σε Μια Νέα Αντίληψη, σε Ένα Χώρο Ελευθερίας, Απεραντοσύνης, Αιωνιότητας, σε Μια Κατάσταση Ενότητας Όλης της Ύπαρξης κι όλων των πραγμάτων. Περιγράφεται συχνά στην Εσωτερική Παράδοση σαν Παγκόσμια Συνείδηση του Ανθρώπου. Είναι Γέννηση σε Μια Άλλη Διάσταση της Ύπαρξης, η Αληθινή Πνευματική Γέννηση του Αγιογραφικού Συμβολισμού, η Άνωθεν Γέννηση. Είναι η Αληθινή Ζωή, η Αιώνια Ζωή.

Ασφαλώς, Πρώτη Υποχρέωση της Μεταφιλοσοφίας είναι να Υποδείξει τι «είναι» η Πραγματικότητα, πως «λειτουργεί» η ζωή, τι είναι σκέψη, τι είναι απελευθέρωση από την σκέψη σε μια νέα ελεύθερη αντίληψη, ανοιχτή, ολική. Αυτή η Ανώτερη Αντίληψη, που είναι μια φυσιολογική εξέλιξη του ανθρώπου, της ανθρώπινης συνειδητότητας, κηρύχτηκε σαν Ανώτερη Σοφία, σαν Θρησκεία, σαν κάτι Μυστικό (άσχετα από τις κοινωνικές διαστρεβλώσεις του Αρχικού Θρησκευτικού Μηνύματος). Στην πραγματικότητα είναι απλά η Αλήθεια. Η Αλήθεια που πρέπει να φανερωθεί στους ανθρώπους, που όταν γίνεται κατανοητή απελευθερώνει τους ανθρώπους. Αλλά οι άνθρωποι από το Αρχικό Κήρυγμα των Σοφών, του Ορφέα, του Λάο Τσε, του Βούδα, του Ιησού, μέχρι τον Κρισμαμούρτι, δημιουργούν διανοητικές θεωρίες, θεολογίες, διδασκαλίες. Καταλαβαίνουν ξανά την Ζωή, την Ζωντανή Αλήθεια, μέσα από την διανόηση κι αποκοιμίζονται με την σκέψη και τις ψευτοθρησκευτικές πρακτικές και πράξεις τους. Αλλά η Αλήθεια Είναι Πάντα Εδώ κι ο καθένας μπορεί να την Δει, αυτός ο ίδιος, άμεσα, τώρα, εδώ. Όλα τα άλλα είναι απλά διανοητικές φλυαρίες, σαν το μουρμούρισμα του αέρα στα φύλλα των δένδρων.

Το Αληθινό Μήνυμα, όλης της Εσωτερικής Παράδοσης, Όλων των Σοφών και των θρησκειών, είναι απλά να Δούμε την Ολοφάνερη Αλήθεια «Βλέποντας» αυτό που συμβαίνει, αυτό που συμβαίνει σε μας, έξω από εμάς. Να Δούμε πως εκδηλώνεται ή επηρεάζεται η αντίληψή μας και να μείνουμε  Ξύπνιοι στην Αληθινή Ζωή, σε αυτό που πραγματικά συμβαίνει στον πραγματικό χρόνο κι όχι να ονειρευόμαστε μέσα στις κατασκευές της σκέψης. Το Αληθινό Μήνυμα είναι η Άμεση Υπόδειξη κι Εφαρμογή της Αληθινής Ζωής, της Αληθινής Αντίληψης, της Αληθινής Δράσης. Η Υπόδειξη απλά υποβοηθά. Το σημαντικό είναι να Δει κάποιος. Να Αρχίσει να Ζει στην Πραγματική Ζωή, βγαίνοντας από τον διανοητικό λήθαργο. Βέβαια, αυτό σημαίνει ότι πρέπει να εγκαταλείψουμε όλες τις αγαπημένες αυταπάτες μας κι όλα όσα θεωρούσαμε χρήσιμα κι είχαμε στην κατοχή μας. Η Αληθινή Οδός είναι η Πλήρης Ελευθερία. Η Ίδια η Ουσία της Πραγματικότητας είναι η Ελευθερία, η Απόλυτη Βαθιά κι Ολοκληρωτική Ελευθερία, η Ελευθερία από όλα, μέσα στην Απεραντοσύνη του Αγνώστου όπου χτυπά η Καρδιά της Αληθινής Ύπαρξης.

Η Μεταφιλοσοφία είναι στην πραγματικότητα η «Φιλοσοφία της Αληθινής Ζωής» και το μόνο που έχει να πει, να μεταδώσει, είναι ζωή, να αρχίσουμε να ζούμε αληθινά. Κι αυτό γίνεται ζωντανά, μέσα στην Παράδοση, όπως ένα αναμμένο κερί μεταδίδει την φλόγα του σε άλλα κεριά. Η Ζωή είναι κάτι που ζούμε, όχι κάτι που σκεφτόμαστε ή θεωρητικολογούμε περί αυτού. Είναι Δράση, Ροή, Αλλαγή, Διάρκεια, Αιώνια Παρουσία πέρα από όλα τα φαινόμενα, Ελευθερία, Απόλυτη Βαθιά κι Ολοκληρωτική Ελευθερία, Θεία Ουσία, ο Θεός. Έτσι, μιλώντας για την Ζωή, Πως να Ζούμε, είναι κάτι Πρακτικό. Δεν είναι θεωρία, δεν είναι διδασκαλία. Δεν υπάρχει διδασκαλία για την ζωή, την Ζωή την Ζεις. Δεν υπάρχει διδασκαλία για την αναπνοή, απλά αναπνέεις κι όλοι αναπνέουν. Δεν υπάρχει διδασκαλία για την όραση, απλά βλέπεις κι όλοι βλέπουν (εφόσον δεν υπάρχει σωματική βλάβη). Δεν υπάρχει διδασκαλία για το περπάτημα, απλά περπατάς κι όλοι οι σωματικά ακέραιοι περπατούν. Δεν υπάρχει διδασκαλία για την ζωή, απλά ζεις κι όλοι ζουν όσοι βρίσκονται εδώ. Αφήνεις την Ζωή Ελεύθερη να Εκδηλωθεί μέσα σου κι Ακολουθείς την Ροή της, Ισορροπείς στο Απόλυτο Παρόν και Ρέεις Μαζί του. Αφήνεις την Ζωή την Ίδια να σε Οδηγήσει στην Αλήθεια της. Τώρα, αν εξαιτίας της «κοινωνικοποίησής» σου, ή της «προσαρμογής» σου στην κοινωνία έχεις μια λανθασμένη αντίληψη, ή αν βρίσκεις πιο βολικό να ζεις όχι στην πραγματική ζωή αλλά μέσα στις ονειροπολήσεις σου, ασφαλώς είσαι ελεύθερος να το κάνεις. Η Ζωή περιλαμβάνει και το όνειρο. Η Ζωή δεν αδικεί κανέναν. Μόνοι τους οι άνθρωποι αποφασίζουν και μόνοι τους χαράζουν τον δρόμο τους και γίνονται αυτό ακριβώς που σκέφτονται. Αλλά αν θέλεις να αλλάξεις δρόμο μπορείς να το κάνεις, τώρα, εδώ, και να εισέλθεις στην πραγματική ζωή.

Για την Μεταφιλοσοφία η Ζωή η Ίδια Περιέχει από Μόνη της Όλη την Αλήθεια. Και την Αποκαλύπτει Ολόκληρη όταν ζεις αληθινά. Αυτή είναι η Αλήθεια, να Ζεις Αληθινά, χωρίς να παραπλανάσαι και χωρίς να περιπλανιέσαι στην χώρα του ονείρου. Ζωή Αληθινή είναι η Αφυπνισμένη Ζωή. Οι άνθρωποι μπορούν να ονειρεύονται όσο θέλουν, χιλιάδες ζωές, από ζωή σε ζωή και να ονειρεύονται ότι ζουν την αληθινή ζωή. Αλλά το όνειρο όσο κι αν πείθει ότι είναι αληθινό, είναι μονάχα όνειρο. Κι όσο και να το παρατείνεις όνειρο μένει. Η Αλήθεια Είναι Έξω από όλο αυτό, έξω από την ζωή του διανοητικού λήθαργου, έξω από την ιστορία των ανθρώπων, τον πολιτισμό τους, τις κοινωνίες τους και την καθημερινή ζωή τους, στον Απέραντο Χώρο της Ελευθερίας. Εκεί που ο Ήλιος της Αλήθειας δεν Δύει Ποτέ., στην Αιώνια Παρουσία, που Χωρίς Ιδιότητες, δεν εξαρτάται από Τίποτα, σε Αυτό που οι αμαθείς ονομάζουν Θεό αλλά δεν το έχουν αγγίξει ποτέ, γιατί μόνο οι Αληθινοί Άνθρωποι μπορούν να το βιώσουν, στον Ιερό Χώρο Όπου Εισέρχεσαι αφήνοντάς τα όλα απέξω, στον Αληθινό Ναό της Ύπαρξης, στην Ίδια την Ύπαρξη.


~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Η ΟΔΟΣ - ΣΤΟΧΑΣΜΟΙ ΚΑΙ ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ

23 – Σεπτέμβριος – 2018

Ενδιαφέρεται κάποιος για τις Θρησκευτικές Πρακτικές, για τον Διαλογισμό κλπ. όταν νοιώθει βαθιά μέσα του, την εσωτερική ανάγκη να Βιώσει την Πραγματικότητα, να Βρει την Αλήθεια για την Ύπαρξή του, την Ζωή, την Πραγματική Ζωή. Αυτό σημαίνει ότι εκπληρώνει μια φυσική ανάγκη της ζωής, ένα βαθύτερο σκοπό της ύπαρξης. Δεν επιβάλει στον εαυτό του μια αυθαίρετη πειθαρχία της οποίας δεν γνωρίζει τον σκοπό, τους στόχους και τους μηχανισμούς της.

Ο Αληθινός Διαλογισμός είναι μια Φυσική Εκπλήρωση, μια Άνθιση της Ζωής, μια Ωρίμανση της Κατανόησης και μια Αληθινή Πραγμάτωση της Ύπαρξης. Είναι το Εσωτερικό Φως που Ανατέλλει, η Νέα Ζωή που Γεννιέται, το Χρυσό Λουλούδι που Ανθίζει. Είναι ο Αληθινός Εαυτός.

 

09 - Σεπτέμβριος - 2018

Χιλιάδες χρόνια τώρα οι άνθρωποι χρησιμοποιούν θρησκευτικές πρακτικές, διαλογισμό, γιόγκα, σαντάνα, προσευχή, ενατένιση, συγκέντρωση κι άλλες παρόμοιες πνευματικές τεχνικές με σκοπό να Βιώσουν την Ανώτερη Πραγματικότητα, να Προσεγγίσουν τον Θεό, να Ζήσουν μια Ανώτερη Κατάσταση της Συνείδησης ή να Πραγματοποιήσουν μια Διεύρυνση της Συνείδησης.

Εντούτοις ελάχιστοι άνθρωποι αντιλαμβάνονται ορθά την θρησκευτική δράση κι ασκούν ορθά την πνευματική πρακτική (όποια πρακτική κι αν εφαρμόζουν). Συνήθως οι άνθρωποι, που είτε δεν εμβαθύνουν στο πνευματικό θέμα είτε πληροφορούνται ανεπαρκώς από ανθρώπους που δεν έχουν πραγματική εμπειρία αυτών των θεμάτων (αλλά έχουν απλώς συσσωρεύσει διανοητικές πληροφορίες περί παντός επιστητού), κάνουν ένα βασικό λάθος.

Στην πρακτική εξάσκησή τους δεν ενεργούν με ορθό τρόπο, πράγμα που θα φανέρωνε μια πραγματική κατανόηση, (και μόνο κάποιοι που έχουν εμπειρία μπορούν να υποδείξουν εδώ το ορθό και το λάθος), αλλά ενεργοποιούν ή δραστηριοποιούν κατώτερα κέντα λειτουργίας που εκ των πραγμάτων δεν μπορούν να τους οδηγήσουν πέρα από τα όρια της φυσικής λειτουργίας τους.

Στην πραγματικότητα όλες αυτές οι άστοχες δράσεις που οι άνθρωποι ονομάζουν διαλογισμό, συγκέντρωση, κάθε είδους πνευματική δράση, έχουν πραγματικό στόχο (είτε το αντιλαμβάνεται ο ασκούμενος, είτε όχι) την υπέρβαση της ίδιας της διαδικασίας που επιτελεί ο ασκούμενος. Ο Πανταζάλι το ξεκαθαρίζει απόλυτα ήδη στους πρώτους αφορισμούς στο «Γιόγκα Σούτρας». Η Συγκέντρωση πρέπει να τελειωθεί, να οδηγηθεί σε Μη-Συγκέντρωση. Το Σαμάντι (στην «περιοχή» του Διαλογισμού) «πραγματώνεται» (και μόνο τότε) όταν ακριβώς καταλύεται το «κέντρο δράσης» και διαλύεται η διάκριση Διαλογιζόμενου-διαλογισμού-αντικειμένου του διαλογισμού σε μια Ενότητα Επίγνωσης που περιλαμβάνει τα πάντα. Είναι η Μη-Δυαδική  Συνείδηση για την οποία μιλούν όλοι αυτοί που φτάνουν στην Εξωτερική Φώτιση που είναι στο Κατώφλι του Εσωτερικού Χώρου και της Πραγματικής Εμπειρίας στα Βαθύτερα Πεδία της Συνείδησης Όπου Ανατέλλει το Εσωτερικό Φως της Ύπαρξης.

Αυτός ο δρόμος είναι ένας δύσκολος και συχνά προβληματικός κι επώδυνος τρόπος για να φτάσουμε να Βιώσουμε την Αλήθεια. Παραμένει όμως ο κλασσικός δρόμος για τους πιο πολλούς ανθρώπους που ζουν μέσα στην δυαδικότητα (στον διαχωρισμό υποκειμένου-αντικειμένου) και δεν αντιλαμβάνονται επαρκώς τους μηχανισμούς της ύπαρξής τους, ή δεν τους έχει υποδειχθεί η ορθή αντιμετώπιση του προβλήματος (από κάποιους που γνωρίζουν, που γνωρίζουν απλά γιατί έχουν εμπειρία).

Ασφαλώς υπάρχει πιο άμεσος τρόπος δράσης, ακόμα και στιγμιαία μετάβαση στην Αφυπνισμένη Κατάσταση της Μη-Δυαδικής Συνείδησης. Αλλά για τους πιο πολλούς ανθρώπους φαίνεται δρόμος απόκρημνος ή δύσβατος.

Στην πραγματικότητα ο πιο Απλός Εύκολος Φυσικός Δρόμος είναι ο Δρόμος της Ζωής, ο Δρόμος της Φύσης μας, που Ξεκινά από την Ορθή Παρατήρηση του Εαυτού κι Οδηγεί μέσα από την Αληθινή Αυτογνωσία (αυτού που Συμβαίνει, Εδώ, Τώρα) στην Πραγματική Απελευθέρωση, στην Πραγματικότητα, στην Αλήθεια, σε Αυτό που οι άνθρωποι ονομάζουν και θεωρούν το πιο Ιερό Βίωμα, στην Καρδιά των Πάντων, στην Βίωση του Όλου.

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

ΑΙΩΝΙΕΣ ΑΛΗΘΕΙΕΣ

ΟΡΦΙΣΜΟΣ – ΕΛΕΥΣΙΝΙΑ ΜΥΣΤΗΡΙΑ – ΠΛΑΤΩΝΙΣΜΟΣ

«Χάος ἦν καὶ Νὺξ Ἔρεβός τε μέλαν πρῶτον καὶ Τάρταρος εὐρύς·
γῆ δ᾽ οὐδ᾽ ἀὴρ οὐδ᾽ οὐρανὸς ἦν· Ἐρέβους δ᾽ ἐν ἀπείροσι κόλποις
τίκτει πρώτιστον ὑπηνέμιον Νὺξ ἡ μελανόπτερος ᾠόν,
ἐξ οὗ περιτελλομέναις ὥραις ἔβλαστεν Ἔρως ὁ ποθεινός,
στίλβων νῶτον πτερύγοιν χρυσαῖν, εἰκὼς ἀνεμώκεσι δίναις.
Οὗτος δὲ Χάει πτερόεντι μιγεὶς νύχιος κατὰ Τάρταρον εὐρὺν
ἐνεόττευσεν γένος ἡμέτερον, καὶ πρῶτον ἀνήγαγεν εἰς φῶς.
Πρότερον δ᾽ οὐκ ἦν γένος ἀθανάτων, πρὶν Ἔρως
ξυνέμειξεν ἅπαντα·
ξυμμειγνυμένων δ᾽ ἑτέρων ἑτέροις γένετ᾽ οὐρανὸς ὠκεανός τε
καὶ γῆ πάντων τε θεῶν μακάρων γένος ἄφθιτον». 

(Ορφικός Ύμνος, διασώθηκε από τον Αριστοφάνη, «Όρνιθες, 693 – 702», 8ος – 5ος αιώνας π.Χ.)


Πρωτόγονον καλέω διφυῆ, μέγαν, αἰθερόπλαγκτον,
ᾠογενῆ, χρυσέῃσιν ἀγαλλόμενον πτερύγεσσιν,
ταυρωπόν, γένεσιν μακάρων θνητῶν τ' ἀνθρώπων,
σπέρμα πολύμνηστον, πολυόργιον, Ἠρικεπαῖον,
ἄρρητον, κρύφιον ῥοιζήτορα, παμφαὲς ἔρνος,
ὄσσων ὃς σκοτόεσσαν ἀπημαύρωσας ὁμίχλην
πάντῃ δινηθεὶς πτερύγων ῥιπαῖς κατὰ κόσμον
λαμπρὸν ἄγων φάος ἁγνόν, ἀφ' οὗ σε Φάνητα κικλήσκω
ἠδὲ Πρίηπον ἄνακτα καὶ Ἀνταύγην ἑλίκωπον.
ἀλλά, μάκαρ, πολύμητι, πολύσπορε, βαῖνε γεγηθὼς
ἐς τελετὴν ἁγνήν πολυποίκιλον ὀργιοφάνταις.

(Ορφικός Ύμνος, Πρωτογόνου, 8ος – 6ος αιώνας π.Χ.)

«Kάθαρσις δὲ εἶναι ἆρα οὐ τοῦτο συμβαίνει, ὅπερ πάλαι ἐν τῷ λόγῳ λέγεται, τὸ χωρίζειν ὅτι μάλιστα ἀπὸ τοῦ σώματος τὴν ψυχὴν καὶ ἐθίσαι αὐτὴν καθ᾽ αὑτὴν πανταχόθεν ἐκ τοῦ σώματος συναγείρεσθαί τε καὶ ἁθροίζεσθαι, καὶ οἰκεῖν κατὰ τὸ δυνατὸν καὶ ἐν τῷ νῦν παρόντι καὶ ἐν τῷ  ἔπειτα μόνην καθ᾽ αὑτήν, ἐκλυομένην ὥσπερ [ἐκ] δεσμῶν ἐκ τοῦ σώματος;»

(Πλάτωνας, Φαίδων, 67,c,d, 4ος αιώνας π.Χ.)

~~~~~

ΑΝΤΒΑΪΤΑ ΒΕΔΑΝΤΑ

«Αυτό (το Βράχμαν) είναι η βαθύτερη ουσία. Αυτό είναι η ψυχή όλου του κόσμου. Αυτό είναι η πραγματικότητα. Αυτό είναι το Άτμαν. Αυτό είσαι εσύ»

(Τσαντόγια Ουπανισάδ, 8ος – 4ος  αιώνας π.Χ.).

«Αυτό δεν έχει συνείδηση ούτε του υποκειμένου, ούτε του αντικειμένου, ούτε και των δύο. Αυτό δεν είναι ούτε απλή συνείδηση, ούτε αμέτοχη αίσθηση, ούτε σκοτάδι. Είναι αόρατο, χωρίς σχέσεις, ακατανόητο χωρίς αναφορές, χωρίς δυνατότητα περιγραφής – είναι η ουσία της Αυτοσυνείδησης, το τέλος της μάγια»

(Μαντουκία Ουπανισάδ, 8ος - 4ος  αιώνας π.Χ.)

~~~~~

ΒΟΥΔΙΣΜΟΣ

"Υπάρχει, ω αδελφοί, μία σφαίρα ζωής όπου δεν υπάρχει ούτε γη, ούτε νερό, ούτε φωτιά, ούτε αέρας, ούτε η σφαίρα του ατέλειωτου χώρου, ούτε καν η σφαίρα της συνείδησης. Εκεί που σας λέω δεν υπάρχει πραγματικά ούτε αυτός εδώ ο κόσμος, ούτε ο άλλος κόσμος, ούτε η σφαίρα του απείρου διαστήματος, ούτε η σφαίρα της άπειρης συνείδησης, ούτε η σφαίρα της ανυπαρξίας του οτιδήποτε, ούτε η σφαίρα όπου δεν υπάρχει ούτε αντίληψη, ούτε μη αντίληψη. Μιά τέτοια κατάσταση , ω αδελφοί, εγώ θα την περιέγραφα έτσι: ούτε να έρχεσαι, ούτε να πηγαίνεις, ούτε να στέκεσαι, ούτε να γυρίζεις πίσω, ούτε να κατεβαίνεις, μα ούτε και να ανεβαίνεις. Είναι κάτι σαν μη γεννημένο, μη γινόμενο, μη δημιουργημένο, μη συνθεμένο: είναι το τέλος της οδύνης".

(Ουντάνα, VIII, I, 1ος  αιώνας π.Χ.).

~~~~~

ΤΑΟΪΣΜΟΣ

«Το Τάο γιά το οποίο μπορούμε να μιλήσουμε (να το ονομάσουμε Τάο) δεν είναι το «Αμετάβλητο Τάο» (Τσ’ανγκ Τάο).
Το όνομα που μπορούμε να του δώσουμε δεν είναι «Αμετάβλητο Όνομα» (τσ’ανγκ μίνγ).
Αόρατο (Γου) είναι το όνομα που δίνω στο Γεννήτορα του Γιάνγκ και του Γιν.
Ορατό (Γιέου) είναι το όνομα που δίνω στη Μητέρα των δέκα χιλιάδων όντων.
Αληθινά, στο Γου («μη είναι», «μη έχειν προσδιορισμούς», αόρατο) θα θαυμάσουμε το μυστήριο.
Στο Γιέου («είναι», «έχειν προσδιορισμούς», ορατό) θα δούμε τα εξωτερικά φαινόμενα.
Αυτά τα δύο (Γου και Γιέου) πηγάζουν από το ίδιο (Τάο), αλλά οι τρόποι τους είναι διαφορετικοί.
Τούτο το «ίδιο» (Τάο) το ονομάζω το Σκοτεινό (Σιουάν).
Το πιό σκοτεινό αυτού του σκότους είναι η «Πύλη όλων των Μυστηρίων» (Τσ’ανγκ Τάο).

(Τάο Τε Κίνγκ, κεφάλαιο 1, 9ος - 3ος αιώνας π.Χ.).

~~~~~

ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΣ

«Άκουε, Ισραήλ· Κύριος ο Θεός ημών είναι εις Κύριος.
Και θέλεις αγαπά Κύριον τον Θεόν σου εξ όλης της καρδίας σου και εξ όλης της ψυχής σου και εξ όλης της δυνάμεώς σου.
Και ούτοι οι λόγοι, τους οποίους εγώ σε προστάζω σήμερον, θέλουσι είσθαι εν τη καρδία σου·
και θέλεις διδάσκει αυτούς επιμελώς εις τα τέκνα σου, και περί αυτών θέλεις ομιλεί καθήμενος εν τη οικία σου και περιπατών εν τη οδώ και πλαγιάζων και εγειρόμενος.
Και θέλεις δέσει αυτούς διά σημείον επί της χειρός σου και θέλουσιν είσθαι ως προμετωπίδια μεταξύ των οφθαλμών σου.
Και θέλεις γράψει αυτούς επί τους παραστάτας της οικίας σου και επί τας πύλας σου».

(Δευτερονόμιο, κεφάλαιο 6, 4-9, 9ος – 6ος αιώνας π.Χ.)


Διδάσκαλε, ποία εντολή είναι μεγάλη εν το νόμω;
Και ο Ιησούς είπε προς αυτόν· Θέλεις αγαπά Κύριον τον Θεόν σου εξ όλης της καρδίας σου και εξ όλης της ψυχής σου και εξ όλης της διανοίας σου.
Αύτη είναι πρώτη και μεγάλη εντολή.
Δευτέρα δε ομοία αυτής· Θέλεις αγαπά τον πλησίον σου ως σεαυτόν.
Εν ταύταις ταις δύο εντολαίς όλος ο νόμος και οι προφήται κρέμανται.

(Ματθαίος, κεφάλαιο 22, 36-40, 1ος αιώνας μ.Χ.)


Διδάσκαλε, τι πράξας θέλω κληρονομήσει ζωήν αιώνιον;
Ο δε είπε προς αυτόν· Εν τω νόμω τι είναι γεγραμμένον; πως αναγινώσκεις;
Ο δε αποκριθείς είπε· Θέλεις αγαπά Κύριον τον Θεόν σου εξ όλης της καρδίας σου και εξ όλης της ψυχής σου και εξ όλης της δυνάμεώς σου και εξ όλης της διανοίας σου, και τον πλησίον σου ως σεαυτόν.
Είπε δε προς αυτόν· Ορθώς απεκρίθης· τούτο κάμνε και θέλεις ζήσει.

(Λουκάς, κεφάλαιο 10, 25-28, 1ος αιώνας μ.Χ.)


«Ο λυχνος του σωματος εστιν ο οφθαλμος. εαν ουν ο οφθαλμος σου απλους η, ολον το σωμα σου φωτεινον εσται·
 εαν δε ο οφθαλμος σου πονηρος η, ολον το σωμα σου σκοτεινον εσται. ει ουν το φως το εν σοι σκοτος εστιν το σκοτος ποσον;»

(Ματθαίος, κεφάλαιο 6, 22-23, 1ος αιώνας μ.Χ.)


~~~~~

ΣΟΥΦΙΣΜΟΣ

«Χτύπησε, Κι Αυτός θα σου ανοίξει την πόρτα
Εξαφανίσου, Κι Αυτός θα σε κάνει να λάμψεις σαν τον ήλιο
Πέσε, Κι Αυτός θα σε ανυψώσει στους ουρανούς
Γίνε ένα τίποτα, Κι Αυτός θα σε μεταμορφώσει στο παν».

(Τζάλαλ Άντ-Ντιν Ρούμι, 13ος αιώνας μ.Χ.)

~~~~~



~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~