OM

ΑΚΑΔΗΜΙΑ ΕΣΩΤΕΡΙΣΜΟΥ

ΔΙΔΑΣΚΑΛΙΑ

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΜΑΣ

ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΜΑΣ

ΘΕΩΡΙΑ ΤΟΥ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΥ















Εδώ και χιλιάδες χρόνια οι έννοιες-λέξεις φανερώνουν δραστηριότητες, διαδικασίες, καταστάσεις, πράγματα, ιδιότητες, κλπ. Συχνά όμως οι άνθρωποι, ακόμα κι αυτοί που θεωρούνται «μορφωμένοι», αγνοούν το περιεχόμενο των εννοιών-λέξεων ή το αλλάζουν με την πάροδο του χρόνου κι έτσι το αρχικό νόημα αλλοιώνεται ή χάνεται.

Η πράξη της αντίληψης της πραγματικότητας (και για εσωτερικές καταστάσεις και για εξωτερικά φαινόμενα), το αντιλαμβάνομαι σαν πράξη, περιγράφεται με διάφορους όρους. Οράω (-ω), είδω και οίδα και είδομαι, θεάομαι (-ώμαι), θεωρώ… Οράω (-ω), από την ρίζα «όρα», (μελλ. όψομαι, αορ. β΄ είδον, παρακ. εόρακα, όπωπα), σημαίνει βλέπω, παρατηρώ, διακρίνω, προσέχω, έχω στραμμένη την προσοχή μου, κοιτάζω προσεκτικά, φροντίζω, ενδιαφέρομαι, ερευνώ, κι από αυτό, όραμα, όραση ορατά όψη όμμα, κλπ. Είδω, σημαίνει το βλέπειν, το οράν. Οίδα (παρακ. του είδω, βλέπειν, οράν) σημαίνει γνωρίζω, κατανοώ, αντιλαμβάνομαι, είμαι έμπειρος για κάτι, έχω δει. Είδομαι, (από το είδα, βλέπειν, οράν) είμαι ορατός, φαίνομαι, εμφανίζομαι, κι από αυτό είδος, ειδητικός, ιδέα. Θεάομαι (-ώμαι), σημαίνει βλέπω, θεωρώ, παρατηρώ, κι από αυτό θέα, θέαμα, θεατής, θέατρο, κλπ. Θεωρέω (-ω), από το θέα+όρα, σημαίνει βλέπω, παρατηρώ και σχετικοί όροι, θεώρημα, θεωρία (σαν πράξη και σαν αποτέλεσμα). Θεωρία είναι η Πράξη της Παρατήρησης, η Εξέταση, η Έρευνα και το αποτέλεσμα της πράξης, το θέαμα.

Όλα αυτά τα λέμε για να γίνει κατανοητό ότι Θεωρία είναι μια Πράξη, είναι το Βλέπειν, το Παρατηρείν,, το Προσέχειν, που έχει σαν αποτέλεσμα την θεωρία (το θέαμα, την όψη), σαν άμεση επαφή με την πραγματικότητα, με αυτό που συμβαίνει. Σαν Πράξη η Θεωρία είναι κάτι που εκδηλώνεται στο Απόλυτο Παρόν. Η μνήμη της πράξης, η περιγραφή, κλπ., είναι μια άλλη (διανοητική) πράξη. Αυτή καθ’ εαυτή η Πράξη, σαν πραγματικό συμβάν, εκδηλώνεται πάντα εδώ, τώρα. Θεωρώ λοιπόν και Θεωρία (η Πράξη) και Θεωρία (το αποτέλεσμα) σημαίνει κάτι που κάνω σε πραγματικό χρόνο, βλέπω, αντιλαμβάνομαι, εννοώ, κατανοώ, έχω επίγνωση. Θεωρώ, Βλέπω Άμεσα, Εδώ, Τώρα, σημαίνει κυριολεκτικά ότι πραγματικά βλέπω, συλλαμβάνω την πραγματικότητα. Διαφορετικά, αν η όρασή μου δεν είναι καθαρή, αλλοιώνεται ή νοθεύεται, τότε ούτε βλέπω, ούτε έχω ασφαλή κι αληθινή αντίληψη της πραγματικότητας.

Τι σημαίνει λοιπόν Βλέπω Πραγματικά και συνεπώς αντιλαμβάνομαι το Πραγματικό; Σημαίνει ότι Βλέπω Άμεσα, Τώρα, Εδώ, ό,τι πραγματικά συμβαίνει, σε όλα τα επίπεδα της ύπαρξης (εσωτερικά κι εξωτερικά. Αντιλαμβάνομαι, κατανοώ, έχω επίγνωση, ότι είμαι εδώ, ότι βλέπω, ότι σκέφτομαι, ότι αισθάνομαι μέσα από τις εξωτερικές αισθήσεις, οτιδήποτε συμβαίνει, με άλλα λόγια αντιλαμβάνομαι ότι ζω, ζω. Βλέπω Πραγματικά λοιπόν σημαίνει μια βασική γενική δραστηριότητα αντίληψης που έχει επίγνωση επιμέρους, ιδιαίτερων δραστηριοτήτων ή λειτουργιών, σημαίνει την ζωή. Συνεπώς Βλέπω Πραγματικά, Καθαρά, σημαίνει ότι δεν αφήνω καμιά άλλη (δευτερεύουσα) λειτουργία να αλλοιώνει ή να νοθεύει την αντίληψή μου, για παράδειγμα την σκέψη ή τις εξωτερικές αισθήσεις.

Μια Τέτοια Άμεση Βασική Καθαρή Αντίληψη λοιπόν είναι μια Επίγνωση που τα Αγκαλιάζει Όλα σε Μια Ενότητα και τον παρατηρητή και τα παρατηρούμενα χωρίς να κάνει διαχωρισμούς παρατηρητή-παρατηρούμενου, ή παρατηρητή-αντικειμένων. Μέσα σε μια Τέτοια Επίγνωση Ενότητας όλα έχουν την θέση τους, την δράση τους, τον αλληλοεπηρεασμό τους. Η Ζωή λειτουργεί σαν ένα Όλο. Βλέποντας με Αυτόν τον Τρόπο Βλέπουμε Πραγματικά, Θεωρούμε την Πραγματικότητα. Η Θεωρία μας (σαν Πράξη) είναι Ασφαλής και δεν μας παραπλανά. Κι η Θεωρία της Πραγματικότητας (σαν αποτέλεσμα της δραστηριότητάς μας) είναι Αληθινή. Στην πραγματικότητα η Θεωρία σαν Πράξη είναι ταυτόχρονα και το Αποτέλεσμα, είναι το ίδιο πράγμα. Η Θεωρία είναι κάτι που Συμβαίνει και ποτέ δεν μπορεί να γίνει μνήμη, να υπάρξει στον χρόνο. Συμβαίνει, Ρέει, Ανανεώνεται Συνεχώς και Διαρκεί, Εδώ, Τώρα, έξω από τον χρόνο.

Μιλώντας λοιπόν για την Θεωρία του Πραγματικού εννοούμε ακριβώς αυτό. Να Βλέπουμε Πραγματικά κι Ανόθευτα αυτό που υπάρχει, αυτό που συμβαίνει, το Πραγματικό. Θεωρία του Πραγματικού σημαίνει την Πράξη του Βλέπειν την Πραγματικότητα. Η Θεωρία του Πραγματικού, έτσι όπως την προσδιορίζουμε, είναι η Αληθινή Όραση, ο Αληθινός Διαλογισμός της Εσωτερικής Παράδοσης, η Άμεση Επαφή με την Πραγματικότητα, με το Πραγματικό, με αυτό που συμβαίνει (κι όχι μια εξωτερική δραστηριότητα έμμεσης προσέγγισης της πραγματικότητας, όπως η διανόηση, η σκέψη). Η Θεωρία, το Θεωρείν, το Βλέπειν την Πραγματικότητα, το Πραγματικό, λειτουργώντας στο Απόλυτο Παρόν είναι Πέρα από τον χρόνο (τον γραμμικό χρόνο της σκέψης), είναι η Ίδια η Ζωή, η Αληθινή Ζωή, που Ανανεώνεται Συνεχώς, σαν Μια Στιγμή Αιωνιότητας που Ρέει, Αλλάζει, Είναι Πάντα Νέα, χωρίς να χάνεται η Αίσθηση του Άχρονου αλλά και η Κίνηση της ζωής, είναι η Αιώνια Ζωή. Είναι φανερό πως μια Τέτοια Βίωση της Ύπαρξης, της Ζωής, είναι η Αλήθεια, πέρα από την σκέψη κι όσα αντιλαμβάνεται η σκέψη.

Όταν δεν βλέπουμε  προσεκτικά, πραγματικά, αυτό που συμβαίνει, την Ενότητα της Ύπαρξης, της Ζωής, την Αλληλεξάρτηση των «πραγμάτων», όταν αφήνουμε την άμεση επαφή με αυτό που συμβαίνει, στο παρόν, κι αρχίζουμε να σκεφτόμαστε, να φανταζόμαστε, να κατασκευάζουμε «σταθερές εικόνες» των αληθινών πραγμάτων που είναι ροές φαινομένων κι όχι σταθερές ουσίες, τότε αποκρυσταλλώνουμε την αντίληψη της πραγματικότητας και των πραγμάτων. Φτιάχνουμε μια τεχνητή πραγματικότητα, μια διανοητική εικόνα. Το να ταυτίζουμε από άγνοια την αντίληψη της πραγματικότητας που ρέει με την διανοητική στατική εικόνα εντός της οποίας αλλάζουν οι σχέσεις των πραγμάτων, δίνοντας την ψευδαίσθηση της κίνησης, ασφαλώς είναι αντιληπτικό λάθος.

Στην πραγματικότητα όλοι οι άνθρωποι, αντί να ζουν στην Αληθινή Ζωή, στον Πραγματικό Χρόνο, στο Παρόν, στην Αιωνιότητα που Ρέει κι Ανανεώνεται Χωρίς να Τελειώνει Ποτέ, βιώνουν, μέσα από την διανοητική εικόνα που έχουν, την κίνηση των πραγμάτων. Φαντάζονται ένα σταθερό πλαίσιο του χωροχρόνου. Φαντάζονται ότι διακρίνονται σαν εγώ από τον κόσμο κι εντός του υποτιθέμενου σταθερού πλαισίου παρατηρούν την κίνηση, αναπροσαρμόζοντας συνεχώς την διανοητική εικόνα της πραγματικότητας. Αυτοματοποιούν την αντίληψή τους και την δράση τους και βιώνουν τις φαντασίες τους νομίζοντας ότι ζουν την αληθινή ζωή. Ακριβώς αυτή την διανοητική θεώρηση (που είναι ολοφάνερα μια κατασκευή της σκέψης) οι άνθρωποι υιοθετούν σαν θεωρία της ζωής, κοσμοθεωρία, τρόπο αντίληψης και δράσης. Και στα πλαίσια όλης αυτής της δραστηριότητας υποστηρίζουν ότι η πραγματικότητα είναι έτσι ή αλλιώς, υιοθετώντας καθένας την δική του θεώρηση των πραγμάτων. Η υιοθέτηση μιας τέτοιας διανοητικής θεωρίας, κοσμοθεωρίας, από πολλά άτομα δημιουργεί τις ομάδες με κοινή αντίληψη και τα διάφορα κοινωνικά φαινόμενα, όπως την κουλτούρα, την παράδοση, τις θρησκείες, τα ήθη κι έθιμα, τις πολιτικές, κλπ.

Οι άνθρωποι είναι παγιδευμένοι στην σκέψη, στην πραγματικότητα που κατασκευάζει η σκέψη, στον διαχωρισμό εγώ-κόσμος και βλέπουν όχι απλά εσφαλμένα αλλά και παράλογα την πραγματικότητα. Καλλιεργώντας έναν υπερβολικό ατομικισμό αδυνατούν να αισθανθούν την πραγματική ύπαρξη των άλλων, να επικοινωνήσουν μαζί τους, να συνεννοηθούν κι οδηγούνται σε μια άρρωστη κοινωνική αναλγησία, φτιάχνοντας τελικά έναν παράλογο, βίαιο κι άδικο κόσμο.

Η Αφύπνιση στην Πραγματικότητα, το να Ξυπνήσουμε να Δούμε, να Αρχίσουμε να Βλέπουμε, σημαίνει ακριβώς έξοδο από τον λήθαργο της σκέψης, διάλυση του ψεύτικου κόσμου που κατασκευάζει η σκέψη με τις σκιές των αληθινών πραγμάτων (που είναι ροές φαινομένων), δηλαδή με τις έννοιες-λέξεις. Η λειτουργία μέσα στην διανόηση, στον ψεύτικο κόσμο της σκέψης και των σκιών παρομοιάστηκε από τον Πλάτωνα σαν ζωή μέσα στο Σπήλαιο των Σκιών. Η έξοδος από αυτή την κατάσταση είναι Ανάδυση στον Αληθινό Κόσμο όπου Θεωρούμε την Πραγματικότητα, τα Πραγματικά, τα Πράγματα, Ως Έχει, σαν αυτό που συμβαίνει πραγματικά. Θεωρούμε (Βλέπουμε, έχουμε Άμεση Επαφή) την Αληθινή Ουσία των Πραγμάτων, τις Αιώνιες Ιδέες, στον Αληθινό Κόσμο. Στην πραγματικότητα αυτή η Αφύπνιση είναι μια Πράξη Κατανόησης που την Βιώνουμε όταν Κοιτάξουμε με Προσοχή, με Απόλυτη Προσοχή, Εδώ, Τώρα, Χωρίς να Αναπνέουμε. Γιατί το Παρόν είναι μηδενικός χρόνος. Η επόμενη Στιγμή είναι διαφορετική και κάθε Στιγμή είναι Όλη η Ζωή, Στέκεται από μόνη της.. Σε αυτή την Αιώνια Στιγμή πρέπει να Εισέλθουμε σε μηδενικό χρόνο, χωρίς να ανασαίνουμε (που σημαίνει ότι πρέπει να γίνει άμεσα, τώρα, γιατί αλλιώς θα πεθάνουμε από έλλειψη αέρα). Αν Εισέλθουμε (σε μηδενικό χρόνο) σημαίνει ότι έχουμε «ξεφύγει» στην Αιωνιότητα, αλλιώς ξαναπέφτουμε στον λήθαργο της σκέψης. Αν δεν Βλέπουμε την Ζωή που Ρέει και δεν Ρέουμε Μαζί της Χωρίς Σκέψη, αν προσπαθήσουμε να κρατήσουμε την ζωή που ρέει πέφτουμε στην σκέψη και στον φανταστικό κόσμο της. Η Προσοχή, η Προσεκτική Παρατήρηση αυτού που συμβαίνει, μετατοπίζει την λειτουργία της Συνείδησης από το πρόσθιο μέρος του εγκεφάλου όπου λειτουργεί η διανόηση (αυτό είναι το Σπήλαιο των Σκιών στο μύθο του Πλάτωνα) προς την Καρδιά του Εγκεφάλου (αυτή είναι η Καρδιά του Ανθρώπου κι εδώ γίνεται η Καρδιακή Προσευχή των μυστικιστών του χριστιανισμού, κι ο Αληθινός Διαλογισμός της Εσωτερικής Παράδοσης) κι Αφυπνίζει Ολόκληρο τον Εγκέφαλο σε μια Ανοικτή κι Ολοκληρωμένη Σύλληψη της Πραγματικότητας, σαν Μιας Ενότητας.

Θεωρία του Πραγματικού λοιπόν, μετά από όλα όσα είπαμε, είναι η Πράξη του Βλέπειν Πραγματικά, η Επίγνωση της Ενότητας της Ύπαρξης, της Ζωής, Μια Κατάσταση Παγκόσμιας Συνείδησης. Σημαίνει μια Κατάσταση Επίγνωσης πέρα από την διανοητική λειτουργία, την σκέψη και τον φανταστικό κόσμο που κατασκευάζει η σκέψη. Δεν σημαίνει με κανένα τρόπο θεώρηση του κόσμου από ένα κέντρο αντίληψης, ένα εγώ, μια ατομική θεώρηση, μια διανοητική θεώρηση, μια θεωρία όπως την αντιλαμβάνονται οι άνθρωποι της διανόησης. Όλα αυτά είναι παιδιάστικες συμπεριφορές και μοιάζουν με τα παιχνίδια ρόλου που παίζουν τα μικρά παιδιά. Στην πραγματικότητα οι περισσότεροι άνθρωποι δεν ενηλικιώνονται ποτέ. Λειτουργούν πάντα στον μαγικό κόσμο της σκέψης όπου η πραγματικότητα πλάθεται κατά τις επιθυμίες των ονείρων μας, ακόμα κι αν η πραγματικότητα μας διαψεύδει καθημερινά. Οι άνθρωποι δεν θέλουν να δουν την Αλήθεια. Προτιμούν να αποκοιμίζονται με την σκέψη τους.

Στην Θεωρία του Πραγματικού Βλέπουμε αυτό που πραγματικά υπάρχει, όχι το είδωλο που κατασκευάζει η σκέψη. Υπάρχει μόνο η Πράξη της Όρασης, σαν Ένας Ανοιχτός Χώρος Βίωσης της Ύπαρξης. Δεν υπάρχει καμία διάκριση ανάμεσα σε αυτόν που βλέπει και το αντικείμενο. Αυτές τις διακρίσεις τις κάνει η σκέψη. Υπάρχει Πλήρης Ζωή, Κίνηση, Άνθιση και Μαρασμός της Ζωής εδώ και συνέχισή της πέραν, χωρίς να τελειώνει ποτέ. Η Αιώνια Παρουσία που Ζούμε δεν εξαρτάται από τα φαινόμενα ή τον τόπο όπου εκδηλώνονται εξωτερικά. Στην Θεωρία του Πραγματικού Βλέπουμε τι είναι πραγματικά η Αντίληψη, η σκέψη, η αίσθηση, η ζωή στους κόσμους, η ζωή στη γη. Και Καθώς η Κατανόησή μας Εμβαθύνει στην Πραγματικότητα αρχίζουμε να «υποψιαζόμαστε» ή να «νοιώθουμε» βαθύτερα ότι η Αληθινή Παρουσία Υπάρχει, Είναι, κι Είναι πέρα από την Κίνηση ή την Ακινησία, πέρα από την Όραση, την Δημιουργία, τα Φαινόμενα. Το Αληθινό Είναι, δεν είναι «Αντίληψη του Είναι» (δηλαδή Αντίληψη, η λειτουργία της Αντίληψης), Είναι Καθαρό Είναι Χωρίς Ιδιότητες, το Σκοτάδι της Αντίληψης, η Σιωπή Κάθε Δραστηριότητας, το Απόλυτο Αληθινό.






~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Η ΟΔΟΣ - ΣΤΟΧΑΣΜΟΙ ΚΑΙ ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ

23 – Σεπτέμβριος – 2018

Ενδιαφέρεται κάποιος για τις Θρησκευτικές Πρακτικές, για τον Διαλογισμό κλπ. όταν νοιώθει βαθιά μέσα του, την εσωτερική ανάγκη να Βιώσει την Πραγματικότητα, να Βρει την Αλήθεια για την Ύπαρξή του, την Ζωή, την Πραγματική Ζωή. Αυτό σημαίνει ότι εκπληρώνει μια φυσική ανάγκη της ζωής, ένα βαθύτερο σκοπό της ύπαρξης. Δεν επιβάλει στον εαυτό του μια αυθαίρετη πειθαρχία της οποίας δεν γνωρίζει τον σκοπό, τους στόχους και τους μηχανισμούς της.

Ο Αληθινός Διαλογισμός είναι μια Φυσική Εκπλήρωση, μια Άνθιση της Ζωής, μια Ωρίμανση της Κατανόησης και μια Αληθινή Πραγμάτωση της Ύπαρξης. Είναι το Εσωτερικό Φως που Ανατέλλει, η Νέα Ζωή που Γεννιέται, το Χρυσό Λουλούδι που Ανθίζει. Είναι ο Αληθινός Εαυτός.

 

09 - Σεπτέμβριος - 2018

Χιλιάδες χρόνια τώρα οι άνθρωποι χρησιμοποιούν θρησκευτικές πρακτικές, διαλογισμό, γιόγκα, σαντάνα, προσευχή, ενατένιση, συγκέντρωση κι άλλες παρόμοιες πνευματικές τεχνικές με σκοπό να Βιώσουν την Ανώτερη Πραγματικότητα, να Προσεγγίσουν τον Θεό, να Ζήσουν μια Ανώτερη Κατάσταση της Συνείδησης ή να Πραγματοποιήσουν μια Διεύρυνση της Συνείδησης.

Εντούτοις ελάχιστοι άνθρωποι αντιλαμβάνονται ορθά την θρησκευτική δράση κι ασκούν ορθά την πνευματική πρακτική (όποια πρακτική κι αν εφαρμόζουν). Συνήθως οι άνθρωποι, που είτε δεν εμβαθύνουν στο πνευματικό θέμα είτε πληροφορούνται ανεπαρκώς από ανθρώπους που δεν έχουν πραγματική εμπειρία αυτών των θεμάτων (αλλά έχουν απλώς συσσωρεύσει διανοητικές πληροφορίες περί παντός επιστητού), κάνουν ένα βασικό λάθος.

Στην πρακτική εξάσκησή τους δεν ενεργούν με ορθό τρόπο, πράγμα που θα φανέρωνε μια πραγματική κατανόηση, (και μόνο κάποιοι που έχουν εμπειρία μπορούν να υποδείξουν εδώ το ορθό και το λάθος), αλλά ενεργοποιούν ή δραστηριοποιούν κατώτερα κέντα λειτουργίας που εκ των πραγμάτων δεν μπορούν να τους οδηγήσουν πέρα από τα όρια της φυσικής λειτουργίας τους.

Στην πραγματικότητα όλες αυτές οι άστοχες δράσεις που οι άνθρωποι ονομάζουν διαλογισμό, συγκέντρωση, κάθε είδους πνευματική δράση, έχουν πραγματικό στόχο (είτε το αντιλαμβάνεται ο ασκούμενος, είτε όχι) την υπέρβαση της ίδιας της διαδικασίας που επιτελεί ο ασκούμενος. Ο Πανταζάλι το ξεκαθαρίζει απόλυτα ήδη στους πρώτους αφορισμούς στο «Γιόγκα Σούτρας». Η Συγκέντρωση πρέπει να τελειωθεί, να οδηγηθεί σε Μη-Συγκέντρωση. Το Σαμάντι (στην «περιοχή» του Διαλογισμού) «πραγματώνεται» (και μόνο τότε) όταν ακριβώς καταλύεται το «κέντρο δράσης» και διαλύεται η διάκριση Διαλογιζόμενου-διαλογισμού-αντικειμένου του διαλογισμού σε μια Ενότητα Επίγνωσης που περιλαμβάνει τα πάντα. Είναι η Μη-Δυαδική  Συνείδηση για την οποία μιλούν όλοι αυτοί που φτάνουν στην Εξωτερική Φώτιση που είναι στο Κατώφλι του Εσωτερικού Χώρου και της Πραγματικής Εμπειρίας στα Βαθύτερα Πεδία της Συνείδησης Όπου Ανατέλλει το Εσωτερικό Φως της Ύπαρξης.

Αυτός ο δρόμος είναι ένας δύσκολος και συχνά προβληματικός κι επώδυνος τρόπος για να φτάσουμε να Βιώσουμε την Αλήθεια. Παραμένει όμως ο κλασσικός δρόμος για τους πιο πολλούς ανθρώπους που ζουν μέσα στην δυαδικότητα (στον διαχωρισμό υποκειμένου-αντικειμένου) και δεν αντιλαμβάνονται επαρκώς τους μηχανισμούς της ύπαρξής τους, ή δεν τους έχει υποδειχθεί η ορθή αντιμετώπιση του προβλήματος (από κάποιους που γνωρίζουν, που γνωρίζουν απλά γιατί έχουν εμπειρία).

Ασφαλώς υπάρχει πιο άμεσος τρόπος δράσης, ακόμα και στιγμιαία μετάβαση στην Αφυπνισμένη Κατάσταση της Μη-Δυαδικής Συνείδησης. Αλλά για τους πιο πολλούς ανθρώπους φαίνεται δρόμος απόκρημνος ή δύσβατος.

Στην πραγματικότητα ο πιο Απλός Εύκολος Φυσικός Δρόμος είναι ο Δρόμος της Ζωής, ο Δρόμος της Φύσης μας, που Ξεκινά από την Ορθή Παρατήρηση του Εαυτού κι Οδηγεί μέσα από την Αληθινή Αυτογνωσία (αυτού που Συμβαίνει, Εδώ, Τώρα) στην Πραγματική Απελευθέρωση, στην Πραγματικότητα, στην Αλήθεια, σε Αυτό που οι άνθρωποι ονομάζουν και θεωρούν το πιο Ιερό Βίωμα, στην Καρδιά των Πάντων, στην Βίωση του Όλου.

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

ΑΙΩΝΙΕΣ ΑΛΗΘΕΙΕΣ

ΟΡΦΙΣΜΟΣ – ΕΛΕΥΣΙΝΙΑ ΜΥΣΤΗΡΙΑ – ΠΛΑΤΩΝΙΣΜΟΣ

«Χάος ἦν καὶ Νὺξ Ἔρεβός τε μέλαν πρῶτον καὶ Τάρταρος εὐρύς·
γῆ δ᾽ οὐδ᾽ ἀὴρ οὐδ᾽ οὐρανὸς ἦν· Ἐρέβους δ᾽ ἐν ἀπείροσι κόλποις
τίκτει πρώτιστον ὑπηνέμιον Νὺξ ἡ μελανόπτερος ᾠόν,
ἐξ οὗ περιτελλομέναις ὥραις ἔβλαστεν Ἔρως ὁ ποθεινός,
στίλβων νῶτον πτερύγοιν χρυσαῖν, εἰκὼς ἀνεμώκεσι δίναις.
Οὗτος δὲ Χάει πτερόεντι μιγεὶς νύχιος κατὰ Τάρταρον εὐρὺν
ἐνεόττευσεν γένος ἡμέτερον, καὶ πρῶτον ἀνήγαγεν εἰς φῶς.
Πρότερον δ᾽ οὐκ ἦν γένος ἀθανάτων, πρὶν Ἔρως
ξυνέμειξεν ἅπαντα·
ξυμμειγνυμένων δ᾽ ἑτέρων ἑτέροις γένετ᾽ οὐρανὸς ὠκεανός τε
καὶ γῆ πάντων τε θεῶν μακάρων γένος ἄφθιτον». 

(Ορφικός Ύμνος, διασώθηκε από τον Αριστοφάνη, «Όρνιθες, 693 – 702», 8ος – 5ος αιώνας π.Χ.)


Πρωτόγονον καλέω διφυῆ, μέγαν, αἰθερόπλαγκτον,
ᾠογενῆ, χρυσέῃσιν ἀγαλλόμενον πτερύγεσσιν,
ταυρωπόν, γένεσιν μακάρων θνητῶν τ' ἀνθρώπων,
σπέρμα πολύμνηστον, πολυόργιον, Ἠρικεπαῖον,
ἄρρητον, κρύφιον ῥοιζήτορα, παμφαὲς ἔρνος,
ὄσσων ὃς σκοτόεσσαν ἀπημαύρωσας ὁμίχλην
πάντῃ δινηθεὶς πτερύγων ῥιπαῖς κατὰ κόσμον
λαμπρὸν ἄγων φάος ἁγνόν, ἀφ' οὗ σε Φάνητα κικλήσκω
ἠδὲ Πρίηπον ἄνακτα καὶ Ἀνταύγην ἑλίκωπον.
ἀλλά, μάκαρ, πολύμητι, πολύσπορε, βαῖνε γεγηθὼς
ἐς τελετὴν ἁγνήν πολυποίκιλον ὀργιοφάνταις.

(Ορφικός Ύμνος, Πρωτογόνου, 8ος – 6ος αιώνας π.Χ.)

«Kάθαρσις δὲ εἶναι ἆρα οὐ τοῦτο συμβαίνει, ὅπερ πάλαι ἐν τῷ λόγῳ λέγεται, τὸ χωρίζειν ὅτι μάλιστα ἀπὸ τοῦ σώματος τὴν ψυχὴν καὶ ἐθίσαι αὐτὴν καθ᾽ αὑτὴν πανταχόθεν ἐκ τοῦ σώματος συναγείρεσθαί τε καὶ ἁθροίζεσθαι, καὶ οἰκεῖν κατὰ τὸ δυνατὸν καὶ ἐν τῷ νῦν παρόντι καὶ ἐν τῷ  ἔπειτα μόνην καθ᾽ αὑτήν, ἐκλυομένην ὥσπερ [ἐκ] δεσμῶν ἐκ τοῦ σώματος;»

(Πλάτωνας, Φαίδων, 67,c,d, 4ος αιώνας π.Χ.)

~~~~~

ΑΝΤΒΑΪΤΑ ΒΕΔΑΝΤΑ

«Αυτό (το Βράχμαν) είναι η βαθύτερη ουσία. Αυτό είναι η ψυχή όλου του κόσμου. Αυτό είναι η πραγματικότητα. Αυτό είναι το Άτμαν. Αυτό είσαι εσύ»

(Τσαντόγια Ουπανισάδ, 8ος – 4ος  αιώνας π.Χ.).

«Αυτό δεν έχει συνείδηση ούτε του υποκειμένου, ούτε του αντικειμένου, ούτε και των δύο. Αυτό δεν είναι ούτε απλή συνείδηση, ούτε αμέτοχη αίσθηση, ούτε σκοτάδι. Είναι αόρατο, χωρίς σχέσεις, ακατανόητο χωρίς αναφορές, χωρίς δυνατότητα περιγραφής – είναι η ουσία της Αυτοσυνείδησης, το τέλος της μάγια»

(Μαντουκία Ουπανισάδ, 8ος - 4ος  αιώνας π.Χ.)

~~~~~

ΒΟΥΔΙΣΜΟΣ

"Υπάρχει, ω αδελφοί, μία σφαίρα ζωής όπου δεν υπάρχει ούτε γη, ούτε νερό, ούτε φωτιά, ούτε αέρας, ούτε η σφαίρα του ατέλειωτου χώρου, ούτε καν η σφαίρα της συνείδησης. Εκεί που σας λέω δεν υπάρχει πραγματικά ούτε αυτός εδώ ο κόσμος, ούτε ο άλλος κόσμος, ούτε η σφαίρα του απείρου διαστήματος, ούτε η σφαίρα της άπειρης συνείδησης, ούτε η σφαίρα της ανυπαρξίας του οτιδήποτε, ούτε η σφαίρα όπου δεν υπάρχει ούτε αντίληψη, ούτε μη αντίληψη. Μιά τέτοια κατάσταση , ω αδελφοί, εγώ θα την περιέγραφα έτσι: ούτε να έρχεσαι, ούτε να πηγαίνεις, ούτε να στέκεσαι, ούτε να γυρίζεις πίσω, ούτε να κατεβαίνεις, μα ούτε και να ανεβαίνεις. Είναι κάτι σαν μη γεννημένο, μη γινόμενο, μη δημιουργημένο, μη συνθεμένο: είναι το τέλος της οδύνης".

(Ουντάνα, VIII, I, 1ος  αιώνας π.Χ.).

~~~~~

ΤΑΟΪΣΜΟΣ

«Το Τάο γιά το οποίο μπορούμε να μιλήσουμε (να το ονομάσουμε Τάο) δεν είναι το «Αμετάβλητο Τάο» (Τσ’ανγκ Τάο).
Το όνομα που μπορούμε να του δώσουμε δεν είναι «Αμετάβλητο Όνομα» (τσ’ανγκ μίνγ).
Αόρατο (Γου) είναι το όνομα που δίνω στο Γεννήτορα του Γιάνγκ και του Γιν.
Ορατό (Γιέου) είναι το όνομα που δίνω στη Μητέρα των δέκα χιλιάδων όντων.
Αληθινά, στο Γου («μη είναι», «μη έχειν προσδιορισμούς», αόρατο) θα θαυμάσουμε το μυστήριο.
Στο Γιέου («είναι», «έχειν προσδιορισμούς», ορατό) θα δούμε τα εξωτερικά φαινόμενα.
Αυτά τα δύο (Γου και Γιέου) πηγάζουν από το ίδιο (Τάο), αλλά οι τρόποι τους είναι διαφορετικοί.
Τούτο το «ίδιο» (Τάο) το ονομάζω το Σκοτεινό (Σιουάν).
Το πιό σκοτεινό αυτού του σκότους είναι η «Πύλη όλων των Μυστηρίων» (Τσ’ανγκ Τάο).

(Τάο Τε Κίνγκ, κεφάλαιο 1, 9ος - 3ος αιώνας π.Χ.).

~~~~~

ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΣ

«Άκουε, Ισραήλ· Κύριος ο Θεός ημών είναι εις Κύριος.
Και θέλεις αγαπά Κύριον τον Θεόν σου εξ όλης της καρδίας σου και εξ όλης της ψυχής σου και εξ όλης της δυνάμεώς σου.
Και ούτοι οι λόγοι, τους οποίους εγώ σε προστάζω σήμερον, θέλουσι είσθαι εν τη καρδία σου·
και θέλεις διδάσκει αυτούς επιμελώς εις τα τέκνα σου, και περί αυτών θέλεις ομιλεί καθήμενος εν τη οικία σου και περιπατών εν τη οδώ και πλαγιάζων και εγειρόμενος.
Και θέλεις δέσει αυτούς διά σημείον επί της χειρός σου και θέλουσιν είσθαι ως προμετωπίδια μεταξύ των οφθαλμών σου.
Και θέλεις γράψει αυτούς επί τους παραστάτας της οικίας σου και επί τας πύλας σου».

(Δευτερονόμιο, κεφάλαιο 6, 4-9, 9ος – 6ος αιώνας π.Χ.)


Διδάσκαλε, ποία εντολή είναι μεγάλη εν το νόμω;
Και ο Ιησούς είπε προς αυτόν· Θέλεις αγαπά Κύριον τον Θεόν σου εξ όλης της καρδίας σου και εξ όλης της ψυχής σου και εξ όλης της διανοίας σου.
Αύτη είναι πρώτη και μεγάλη εντολή.
Δευτέρα δε ομοία αυτής· Θέλεις αγαπά τον πλησίον σου ως σεαυτόν.
Εν ταύταις ταις δύο εντολαίς όλος ο νόμος και οι προφήται κρέμανται.

(Ματθαίος, κεφάλαιο 22, 36-40, 1ος αιώνας μ.Χ.)


Διδάσκαλε, τι πράξας θέλω κληρονομήσει ζωήν αιώνιον;
Ο δε είπε προς αυτόν· Εν τω νόμω τι είναι γεγραμμένον; πως αναγινώσκεις;
Ο δε αποκριθείς είπε· Θέλεις αγαπά Κύριον τον Θεόν σου εξ όλης της καρδίας σου και εξ όλης της ψυχής σου και εξ όλης της δυνάμεώς σου και εξ όλης της διανοίας σου, και τον πλησίον σου ως σεαυτόν.
Είπε δε προς αυτόν· Ορθώς απεκρίθης· τούτο κάμνε και θέλεις ζήσει.

(Λουκάς, κεφάλαιο 10, 25-28, 1ος αιώνας μ.Χ.)


«Ο λυχνος του σωματος εστιν ο οφθαλμος. εαν ουν ο οφθαλμος σου απλους η, ολον το σωμα σου φωτεινον εσται·
 εαν δε ο οφθαλμος σου πονηρος η, ολον το σωμα σου σκοτεινον εσται. ει ουν το φως το εν σοι σκοτος εστιν το σκοτος ποσον;»

(Ματθαίος, κεφάλαιο 6, 22-23, 1ος αιώνας μ.Χ.)


~~~~~

ΣΟΥΦΙΣΜΟΣ

«Χτύπησε, Κι Αυτός θα σου ανοίξει την πόρτα
Εξαφανίσου, Κι Αυτός θα σε κάνει να λάμψεις σαν τον ήλιο
Πέσε, Κι Αυτός θα σε ανυψώσει στους ουρανούς
Γίνε ένα τίποτα, Κι Αυτός θα σε μεταμορφώσει στο παν».

(Τζάλαλ Άντ-Ντιν Ρούμι, 13ος αιώνας μ.Χ.)

~~~~~



~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~