OM

ΑΚΑΔΗΜΙΑ ΕΣΩΤΕΡΙΣΜΟΥ

Κυριακή, 4 Φεβρουαρίου 2018

ΠΟΙΟΣ ΗΤΑΝ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ Ο ΒΟΥΔΑΣ / Η ΒΟΥΔΙΚΗ ΦΥΣΗ, ΤΟ ΣΑΜΣΑΡΑ



Αντί Προλόγου
Προοίμιο
"Υπάρχει, ω αδελφοί, μία σφαίρα ζωής όπου δεν υπάρχει ούτε γη, ούτε νερό, ούτε φωτιά, ούτε αέρας, ούτε η σφαίρα του ατέλειωτου χώρου, ούτε καν η σφαίρα της συνείδησης. Εκεί που σας λέω δεν υπάρχει πραγματικά ούτε αυτός εδώ ο κόσμος, ούτε ο άλλος κόσμος, ούτε η σφαίρα του απείρου διαστήματος, ούτε η σφαίρα της άπειρης συνείδησης, ούτε η σφαίρα της ανυπαρξίας του οτιδήποτε, ούτε η σφαίρα όπου δεν υπάρχει ούτε αντίληψη, ούτε μη αντίληψη. Μια τέτοια κατάσταση , ω αδελφοί, εγώ θα την περιέγραφα έτσι: ούτε να έρχεσαι, ούτε να πηγαίνεις, ούτε να στέκεσαι, ούτε να γυρίζεις πίσω, ούτε να κατεβαίνεις, μα ούτε και να ανεβαίνεις. Είναι κάτι σαν μη γεννημένο, μη γινόμενο, μη δημιουργημένο, μη συνθεμένο: είναι το τέλος της οδύνης" ( Ουντάνα, VIII, I, 1ος αιώνας π.Χ.).
...
1. Εισαγωγή
2. Η Βουδική Φύση, Ποιος ήταν και Τι ήταν πραγματικά  ο Βούδας
Η Βουδική Μεταφυσική
Η Βουδική Οντολογία

Το Σαμσάρα (το Όραμα των Κόσμων)

Είπαμε πολλές φορές, ξανά και ξανά, ότι η Πραγματικότητα Είναι Μία, Μια Μοναδική Οντολογική Βάση που Στηρίζει όλες τις Καταστάσεις της Ύπαρξης, όλα τα Φαινόμενα. Όλα αυτά που «δημιουργούνται», σαν Δραστηριότητες της Βάσης, λειτουργούν σε ένα «δευτερογενές επίπεδο («δραστηριότητας») που δεν επηρεάζει την Σταθερότητα, την Αιωνιότητα, το «Χωρίς Ιδιότητες» Υπόβαθρο. Για τον Βούδα, για όποιον βιώνει την Πραγματικότητα, όλα αυτά δεν είναι «εμπόδιο» ούτε προκαλούν κάποιο ουσιαστικό «διαχωρισμό».

Όταν η Συνείδηση «παραβλέπει» την Μία Βάση επικεντρώνεται στην Δραστηριότητα, στο Φαινόμενο. Τότε δεν έχει μια Φυσική Αίσθηση της Πραγματικότητας (Ανεπηρέαστη) αλλά «απορροφάται»  στην Δραστηριότητα, στο Φαινόμενο. Η Πραγματικότητα γίνεται Αντιληπτή (Τώρα) σαν Χώρος. Η Συνείδηση έχει «περάσει» από την Ελεύθερη Αίσθηση στην Αντίληψη του Χώρου, στην Ύπαρξη Εντός του Χώρου. Έχει «εγκλωβιστεί» στην Ίδια της την Αντίληψη την Οποία Συλλαμβάνει σαν Χώρο Ύπαρξης και Ζωής. Αυτό είναι το Σαμσάρα. Σε μια τέτοια «Συνείδηση» η Πρώτη Αντίληψη που Αναδύεται είναι ακριβώς η «Αντίληψη της Πραγματικότητας», σαν Ενιαίου Χώρου Χωρίς Ιδιότητες. Αυτό είναι το Νταρμαντάτου, το Αλάγια Βιτζνάνα στην Απόλυτη Μορφή του, στην Καθαρή Μορφή του.

Η «Συνείδηση»  συλλαμβάνει την Πραγματικότητα σαν Χώρο, Χώρο Ύπαρξης. Όσο επικεντρώνεται σε αυτή την Αίσθηση του Χώρου τόσο «διαφοροποιείται» η «Σχέση» της με τον Χώρο. Έχει παρατηρηθεί από όλους αυτούς που Βιώνουν τις Υπερβατικές Καταστάσεις της Ύπαρξης ότι ο Χώρος γίνεται αντιληπτός ανάλογα με την «Κατάσταση της Συνείδησης» με διαφόρους τρόπους που «περιγράφονται» σαν η «Κατάσταση Χωρίς Μορφή», σαν « Τέσσερις Ουρανοί Χωρίς Μορφή». Το Αρούπαβακάρα  (η «Περιοχή Χωρίς Μορφή») διαιρείται σε Τέσσερις Ουρανούς, καταστάσεις που είναι (απαριθμώντας από τον ανώτερο προς τον κατώτερο): 1) Ναϊβασάμτζνα Σαμγκνιαγιάτανα (περιοχή όπου δεν υπάρχει ούτε αντίληψη ούτε μη-αντίληψη και που στην πραγματικότητα υπερβαίνει το Αρούπαβακάρα και απλώνεται στο Απόλυτο). 2) Ακιντσανιαγιάτανα (περιοχή όπου η συνείδηση υπάρχει μέσα στην ανυπαρξία του οτιδήποτε). 3) Βιγκιαναναντιαγιάτανα (περιοχή όπου η συνείδηση υπάρχει στην άπειρη κατάσταση της συνείδησης). 4) Ακασαναντιαγιάτανα (περιοχή όπου η συνείδηση υπάρχει στο άπειρο διάστημα). Αυτή η «Περιοχή» είναι η Περιοχή του Βιτζνάνα που από την «Απόλυτη Κενότητα» «διαφοροποιείται» σε «Παγκόσμια Ενότητα» (ή σε «Παγκόσμια Συνείδηση της Ενότητας»). Έτσι το Βιτζνάνα γίνεται αντιληπτό όχι μόνο στην Απόλυτη Μορφή του (στην Καθαρή Μορφή του) που «Ταυτίζεται» με το Απόλυτο αλλά και στην Σχετική Μορφή του όπου λειτουργεί σαν Υπαρξιακή Βάση, σαν «Αποθήκη» των Πάντων.

Αυτή η Ανώτερη Περιοχή, της Υπερβατικής Συνείδησης είναι στην μετέπειτα Βουδιστική Παράδοση το Σαμπχόγκα Κάγια. Στην Θιβετανική Παράδοση υπάρχει μια αντιστοιχία ανάμεσα στις Διάφορες Περιοχές του Σαμπχόγκα Κάγια και στις Υπερβατικές Καταστάσεις της Συνείδησης, στις Πέντε Υπερβατικές Σοφίες. Οι Πέντε Σοφίες είναι: 1) Η Σοφία της Αντίληψης της Κενότητας (το Νταρμαντάτου,το Αλάγια Βιτζνάνα στην Καθαρή Μορφή του). 2) Η Σοφία που Αντανακλά σαν Καθρέφτης την Πραγματικότητα (το Ναϊβασάμτζνα Σαμγκνιαγιάτανα). 3) Η Σοφία της Ισότητας (το Ακιντσανιαγιάτανα. 4) Η Σοφία που «Διακρίνει» (το Βιγκιαναναντιαγιάτανα. 5) Η Σοφία της Παγκόσμιας Ενότητας (το Ακασαναντιαγιάτανα). Υπάρχει, στην Θιβετανική Παράδοση, μια «Θετική Αντίληψη» όλων αυτών των καταστάσεων (είναι το Σαμπχόγκα Κάγια) και μια «Αρνητική Αντίληψη» (το Μανομάγια Κάγια για το οποίο θα μιλήσουμε πιο κάτω). Επίσης οι Θιβετανοί Δάσκαλοι συνδέεουν αυτές τις Καταστάσεις με διάφορες «Θεότητες» (είναι οι «Ειρηνικές Θεότητες» κι οι «Δαιμονικές Θεότητες» που περιγράφονται στο «Μπάρντο Τοντόλ»,  στην «Θιβετανική Βίβλο των Νεκρών»). Στην πραγματικότητα πρόκειται για σύμβολα των Αντικειμενικών Καταστάσεων της «Συνείδησης» της συνείδησής μας κι όχι για οντότητες ή προσωπικότητες. Αυτό σημαίνει ότι ο διαλογιζόμενος που διαλογίζεται ή «φαντάζεται» τις «Θεότητες», που αποτυπώνονται στις Θιβετανικές Μαντάλες, στην πραγματικότητα βιώνει τις Αντικειμενικές Καταστάσεις της «Συνείδησης», της Δικής του Συνείδησης, δεν «απευθύνεται σε κάποιο εξωτερικό «αντικείμενο».

Όταν η «Συνείδηση», έχοντας «υποχωρήσει» στον Χώρο περιορίζεται τοπικά δημιουργείται μια ατομική αντίληψη ύπαρξης και η «Συνείδηση» βιώνει την δυαδικότητα. Η λειτουργία της χωριστικότητας και η εμπειρία της δυαδικότητας είναι ουσιαστικά η λειτουργία του Μάνας. Στην θρησκευτική ορολογία αυτό είναι το Μανομάγια. Είναι, σαν Κατάσταση της «Συνείδησης», η Κατώτερη Περιοχή με Μορφή (το «Ρουπαβακάρα»), που «χωρίζεται», ανάλογα με την «Κατάσταση της Συνείδησης», σε «νοητικούς ουρανούς». Εδώ τοποθετεί η Θιβετανική Παράδοση  τις «Οργισμένες Θεότητες» που περιγράφονται στο «Μπάρντο Τοντόλ».

Τα Ατομικοποιημένα Όντα εκδηλώνονται στον Κατώτερο Κόσμο (το «Καμαβακάρα») που περιλαμβάνει τα ανώτερα εσωτερικά αστρικά πεδία και τον εξωτερικό κατώτερο κόσμο. Το Κάμαβακάρα, σύμφωνα με την Παράδοση, διαιρείται σε Τρεις Περιοχές, τον Ουρανό, την γη και τον κάτω κόσμο. Ο Ουρανός είναι ο κόσμος των ντέβας. Η γη είναι ο κόσμος των ανθρώπων, των ασούρας (δαίμονες), των πρέτας (φαντάσματα) και των ζώων. Ο κάτω κόσμος είναι ο κόσμος των κολασμένων. Αυτοί είναι οι «έξη κόσμοι» που αναπαριστώνται στον «Τροχό της ύπαρξης», που αναπαράγει αιώνες τώρα η βουδιστική τέχνη. Εδώ, στο «Καμαβακάρα», το σώμα εκδήλωσης των όντων ονομάζεται «Νιρμάνα Κάγια» στην θρησκευτική ορολογία.

Στην πραγματικότητα όλα αυτά που περιγράφουμε είναι Καταστάσεις της «Συνείδησης» κι εκδηλώνονται στον Ίδιο Χώρο αλλά τα όντα διαμορφώνουν, ανάλογα με την «Κατάσταση της Συνείδησής» τους, ιδιαίτερο φορέα εκδήλωσης, ιδιαίτερα σώματα κι «όργανα αίσθησης» και «βλέπουν» τους κόσμους «διαχωρισμένους». Βιώνοντας στους κατώτερους κόσμους την ατομικότητα και την πολλαπλότητα, τον διαχωρισμό και την δυαδικότητα, έχουν μονάχα μια «διέξοδο». Να απεμπλακούν από όλη αυτή την εξωτερική δραστηριότητα (το «Σαμσάρα») να στραφούν Μέσα τους, να Βιώσουν Μέσα τους το Βάθος της Ύπαρξης που Είναι Ένα, Κοινό για Όλους κι Όλα, για το Κάθε Τι, να Βιώσουν την Μοναδική Φύση που Βρίσκεται στην Βάση του Παντός, την Αληθινή Βουδική Φύση τους. Με άλλα λόγια να αποταυτιστούν από την «αντίληψή» τους, να βγουν έξω από το αντιληπτικό όνειρο που βιώνουν σαν ξεχωριστή δημιουργία και ξεχωριστούς κόσμους, στην Μια Μοναδική Πραγματικότητα, το Ασαμσκρίτα.

Η Βουδική Ανθρωπολογία
Ποιος ήταν ο Βούδας
Το Περιεχόμενο της Βουδικής Αφύπνισης
Η Αληθινή Διδασκαλία
Όψεις της Διδασκαλίας (Η Αληθινή Διδασκαλία, Σαμμαπάττι, Ντυάνα, Οι Τέσσερις Ευγενείς Αλήθειες)
3. Η Βουδική Αντίληψη της Μιας Πραγματικότητας
Φώτιση και άγνοια
Η άμεση προσέγγιση της Αλήθειας, η διδασκαλία της μη-ύπαρξης
Η έμμεση προσέγγιση της Αλήθειας, η Πρακτική του Διαλογισμού, η Εξωτερική Διδασκαλία
Το Ξέπεσμα της «Διδασκαλίας»
4. Ο Βουδικός (Βουδιστικός) Διαλογισμός
Τι είναι Διαλογισμός
Αληθινός Διαλογισμός, και Διαλογιστική δραστηριότητα
Τα Σαμμαπάτι
Τα Ντυάνα
Η εξωτερική διδασκαλία
5. Η Αληθινή Επίτευξη
Η επίτευξη χωρίς «επίτευξη»
6. Η Μη-Δυαδική Πραγματικότητα (Πέρα από το Σαμσάρα)
Το Ασαμσκρίτα
7. Επιλεγόμενα

~~~~~~~~~~